ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους Πατέρες καὶ διδασκάλους τῆς ἀρχαίας δυτικῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Αὐγουστῖνος, ἐπίσκοπος Ἰππῶνος τῆς Βορείου Ἀφρικῆς. Πρόκειται γιὰ μιὰ μεγάλη προσωπικότητα, ἡ ὁποία σφράγισε κυριολεκτικὰ τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα, δημιούργησε θεολογικὴ σκέψη καὶ ἔδωσε συγκεκριμένη κατεύθυνση στὸν δυτικὸ πολιτισμό.

Γεννήθηκε στὴν πόλη Ταγάστη τῆς Νουμιδίας (σημερινὴ Ἀλγερία) τὸ 354. Ὁ πατέρας του, εὐγενὴς γαιοκτήμονας, ἦταν εἰδωλολάτρης, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴ μητέρα του Μόνικα, ἡ ὁποία ἦταν ἔνθερμη χριστιανὴ καὶ ἡ ὁποία φρόντισε νὰ κατηχήσῃ τὸν μικρὸ Αὐγουστῖνο στὴ χριστιανικὴ πίστη. Ὅμως ἐκεῖνος φάνηκε ἀπὸ μικρὸς ἀπείθαρχος καὶ ἀρνήθηκε τὸ ἅγιο Βάπτισμα.

Ἔδειξε νωρὶς ἀσυνήθιστη εὐφυΐα καὶ ἔλαβε σοβαρὴ μόρφωση. Ἀρνήθηκε ἐπίμονα νὰ μάθῃ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, γεγονὸς ποὺ θὰ ἀποβῇ μοιραῖο ἀργότερα γιὰ τὸν ἴδιο. Σὲ ἡλικία δεκαεπτὰ ἐτῶν στάλθηκε στὴν Καρχηδόνα νὰ σπουδάσῃ ρητορική. Ὅμως ἐκεῖ ἔμπλεξε μὲ κακὲς παρέες καὶ ἄρχισε νὰ ζῇ βίο ἔκλυτο. Συνδέθηκε μὲ κάποια χριστιανή, μὲ τὴν ὁποία μάλιστα ἀπέκτησε καὶ ἕναν νόθο γιὸ τὸν Ἀδεοδάτο, τὸ 372. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ πλήγωσε βαθειὰ τὴν εὐσεβῆ μητέρα του, ἡ ὁποία ἔχυνε ποτάμια δακρύων γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ γιοῦ της.

Ἔγινε φανατικὸς μελετητὴς τοῦ Κικέρωνα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ στραφῇ πρὸς τὴ φιλοσοφία καὶ τὴν ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας. Ἄρχισε σταδιακὰ νὰ θεωρῇ τὴν Ἁγία Γραφὴ ὡς ἀνεπαρκῆ καὶ γι’ αὐτὸ στράφηκε σὲ αἱρετικὲς ὁμάδες. Κατέληξε στὴν αἵρεση τῶν Μανιχαίων, τῶν ὁποίων τὸ διαρχικὸ σύστημα γοήτευσε τὸν ἀνήσυχο νεαρὸ Αὐγουστῖνο. Ἡ «θεοποίηση» τοῦ κακοῦ, ὅπως δόξαζε ἡ αἵρεση αὐτή, δικαιολογοῦσε τὸν ἔκλυτο βίο του. Ἔμεινε στὴν αἵρεση αὐτὴ ἐννέα χρόνια. Κατόπιν γύρισε στὴν Ταγάστη καὶ ἄνοιξε σχολὴ ρητορικῆς. Ὅμως ἡ θητεία του στὸν Μανιχαϊσμὸ τραυμάτισε βαθειὰ τὴν ψυχή του καὶ γι’ αὐτὸ ζοῦσε σὲ ἕναν κόσμο ψευδαισθήσεων, ἦταν ἀνικανοποίητος πνευματικά. Σημαντικὸ ρόλο ἔπαιξε σ’ αὐτὸν ὁ ἐπίσκοπος Φαῦστος, ὁ ὁποῖος ἐνέβαλε πνευματικοὺς προβληματισμοὺς στὴν ψυχή του. Ἀποφάσισε νὰ πάῃ στὴ Ρώμη, ὅπου ἄνοιξε ἄλλη σχολὴ ρητορικῆς καὶ συναναστράφηκε μὲ ὀνομαστοὺς φιλοσόφους. Ἄρχισε νὰ μελετᾷ μὲ πάθος τὴ νεοπλατωνικὴ φιλοσοφία, ὅπου νόμισε πὼς βρῆκε τὴν ἀλήθεια, ποὺ ἐπιζητοῦσε. Ὁ ἀσκητισμὸς τοῦ νεοπλατωνισμοῦ τὸν ἀπέσπασε ἀπὸ τὴν ἀνηθικότητα. Ἐκεῖ ἀρρώστησε βαριά. Μετὰ τὴν ἀνάρρωσή του πῆγε στὸ Μιλᾶνο, ὅπου μετέφερε τὴ σχολή του.

Σταθμὸ στὴν πνευματική του πορεία στάθηκε ἡ γνωριμία του ἐκεῖ μὲ τὸν ἅγιο Ἀμβρόσιο ἐπίσκοπο Μεδιολάνων τὸ 384. Ἤδη ἡ μητέρα του Μόνικα εἶχε συναντηθεῖ μὲ τὸν ἅγιο ἐπίσκοπο καὶ τὸν παρακάλεσε θερμὰ νὰ σώσῃ τὸ παιδί της. Ἡ ἁγιότητα, ἡ πραότητα καὶ ἡ γλυκύτητα τοῦ ἁγίου Ἀμβροσίου κατέκτησαν τὸν ἀτίθασο Αὐγουστῖνο. Ὕστερα ἀπὸ μακρὰ κατήχηση, ὁ Αὐγουστῖνος μεταστράφηκε στὴν Χριστιανικὴ πίστη. Ἀποκήρυξε ὁριστικὰ τὸν Μανιχαϊσμὸ καὶ στράφηκε στὴν καλλιέργεια τοῦ ἐσωτερικοῦ του βίου, μὲ βάση τὴν χριστιανικὴ πνευματικότητα. Ἀρνήθηκε νὰ νυμφευτῇ, παρ’ ὅλες τὶς παρακλήσεις τῆς μητέρας του. Εἶχε διαβάσει τὸ βίο τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου καὶ ἀποφάσισε νὰ ἀκολουθήσῃ τὸν ἄγαμο βίο. Ἕνα ὅραμα ἄλλαξε κυριολεκτικὰ τὴ ζωή του. Σὲ μιὰ στιγμὴ ἔντονης συναισθηματικῆς φόρτισης, κλαίγοντας γιὰ τὸν πρότερο βίο του, παρουσιάστηκε ἕνα παιδί, τοῦ ὑπόδειξε νὰ διαβάσῃ τὶς Ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ὅταν ἄνοιξε τὴ Καινὴ Διαθήκη ἔπεσε στὸ χωρίο «μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ’ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιῆστε εἰς ἐπιθυμίαις» (Ρωμ. 13,13). Αὐτὸ τὸ θεώρησε ὡς θέοθεν κλήση καὶ γι’ αὐτὸ πῆρε τὴ μεγάλη ἀπόφαση νὰ ἀλλάξῃ ὁριστικὰ κεφάλαιο στὴ ζωή του. Τὸ 387 ἔλαβε τὸ ἅγιο Βάπτισμα ἀπὸ τὸν Ἀμβρόσιο, μαζὶ μὲ τὸν φίλο του Ἀλύπιο καὶ τὸ γιό του Ἀδεοδάτο. Κατόπιν μετέβηκαν στὴν Ὄστια, ὅπου ἡ Μόνικα κοιμήθηκε.

Τὸ 388 ἐπέστρεψε στὴν Ταγάστη, μαζὶ μὲ τὸν Ἀλύπιο καὶ τὸν Ἀδεοδάτο. Ἀλλὰ λίγο μετὰ πέθανε ὁ Ἀδεοδάτος. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ μοίρασε τὴν περιουσία του στοὺς φτωχοὺς καὶ ἀφιερώθηκε στὴ νηστεία, στὴν προσευχή, στὴ μελέτη τῶν Γραφῶν καὶ στὴ συγγραφή. Σὲ κάποια ἐπίσκεψή του στὴ γειτονικὴ πόλη Ἰππώνα ὁ γέροντας ἐπίσκοπος Οὐαλέριος τοῦ πρότεινε νὰ εἰσέλθῃ στὸν ἱερὸ κλῆρο. Δέχτηκε καὶ χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Τὸ 395, κατ’ ἀπαίτηση κλήρου καὶ λαοῦ, ἐκλέχτηκε ἐπίσκοπος Ἰππῶνος. Γιὰ τριανταπέντε χρόνια λάμπρυνε τὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο τῆς ἀφρικανικῆς αὐτῆς πόλεως. Ὑπῆρξε ὑποδειγματικός, ποιμένας καὶ δάσκαλος, τοῦ ὁποίου ἡ φήμη ξεπέρασε τὰ ὅρια τῆς μικρῆς πόλεως. Ζοῦσε ἀσκητικά, μὲ ταπείνωση καὶ ἔχυνε καθημερινὰ δάκρυα μετάνοιας. Ὑπῆρξε ὁ κατ’ ἐξοχὴν ἅγιος τῆς μετάνοιας. Μερίμνησε γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας φροντίζοντας γιὰ τὴν ἄρση τοῦ φοβεροῦ σχίσματος τῶν Νοβατιανῶν. Ὀργάνωσε μιὰ γιγαντιαία ἱεραποστολὴ γιὰ τὴν μεταστροφὴ τῶν εἰδωλολατρῶν καὶ αἱρετικῶν στὴν Ἐκκλησία. Ἀντιμετώπισε μὲ ἐπιτυχία τὴν αἵρεση τοῦ Πελαγιανισμοῦ. Παράλληλα ἔγραφε ἀκατάπαυστα νύχτα καὶ ἡμέρα τὰ περισπούδαστα ἔργα του. Ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα ἔργα του εἶναι «Περὶ τῆς Πολιτείας τοῦ Θεοῦ», τὸ ὁποῖο ἔγραψε μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Ρώμης ἀπὸ τοὺς βαρβάρους Οὔνους (410). Ἄλλο σπουδαῖο ἔργο του οἱ «Ἐξομολογήσεις», μιὰ ἐκ βάθους προσωπικὴ ἐξομολόγηση γιὰ τὴν πολυτάραχη ζωή του.

Κοιμήθηκε στὶς 28 Αὐγούστου 427, ἐνῷ ἡ Ἰππώνα πολιορκοῦνταν ἀπὸ τοῦ Βανδάλους. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στὶς 15 Ἰουνίου.

Ὁ ἅγιος Αὐγουστῖνος ὑπῆρξε ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ δυνατὰ μυαλὰ τῆς ἀνθρωπότητας. Ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἐκκλησιαστικοὺς συγγραφεῖς καὶ θεολόγους. Ὅμως ἔπεσε δυστυχῶς καὶ σὲ πλάνες. Αὐτὸ συνετέλεσε ἡ ἄγνοια τῶν Ἑλλήνων Πατέρων, ἀφοῦ δὲν γνώριζε τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἀλλὰ καὶ οἱ πνευματικὲς καταβολές του ἀπὸ τὸν Μανιχαϊσμὸ καὶ τὸν Νεοπλατωνισμό. Ἡ Ἐκκλησία εἶδε μὲ συγκατάβαση τὶς παρεκκλίσεις του, τὶς ὁποῖες ἔθεσε στὸ περιθώριο καὶ ἐκτιμήθηκε ἡ εἰλικρινὴς μετάνοιά του καὶ ἡ ἁγία ζωή του. Ὅμως οἱ πλάνες του υἱοθετήθηκαν ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Φράγκους τὸν 8ο μ. Χ. αἰῶνα, οἱ ὁποῖες εἰσέβαλλαν στὴ δυτικὴ χριστιανοσύνη καὶ καθιερώθηκαν ὡς δόγματα τοῦ παπισμοῦ καὶ τοῦ προτεσταντισμοῦ.

__________________________________

Πολυτονισμὸς ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

Ο όσιος Παΐσιος γεννήθηκε στο χωριό Μπογκοροντόσκυ, όχι μακριά από την πόλη Κασίν, και μένοντας ορφανός σε ηλικία δέκα ετών εισήλθε σε μοναστήρι και εκάρη μοναχός μετά από έναν χρόνο από τον θείο του, άγιο Μακάριο του Κολιαζίνο [17 Μαρτ.]. Είχε ως διακόνημα να αντιγράφει βιβλία των αγίων Πατέρων, ενώ ένα χειρόγραφο των έργων του Γρηγορίου του Θεολόγου, αντιγραμμένο από το χέρι του, σώζεται ως τις μέρες μας. Μία ημέρα ενώ προσευχόταν άκουσε μία φωνή που του ανήγγελλε ότι είχε κληθεί να γίνει οδηγός πλήθους μοναχών.

Το 1476, ο ηγεμόνας Ανδρέας Βασίλεβιτς του Ούγκλιτς, ο οποίος είχε γνωρίσει τους γονείς του, απευθύνθηκε στον Παΐσιο για να αναλάβει την ίδρυση μιας μονής στην ηγεμονία του. Ξεκινώντας προς αναζήτησιν ενός έρημου τόπου που να προσφέρεται για προσευχή, ο άνθρωπος του Θεού τον βρήκε στις όχθες του ποταμού Βόλγα. Έκτισε εκεί ένα μικρό κελλί και ένα ευκτήριο αφιερωμένο στα Θεοφάνια· αλλά τα κτίσματα αυτά καταστράφηκαν μετά από λίγο λόγω πλημμύρας και ο όσιος χρειάστηκε να ξαναρχίσει το κτίσιμο λίγο πιο μακριά, όπου ανήγειρε ναό αφιερωμένο στην Αγία Σκέπη της Θεοτόκου. Δεν άργησαν να προσέλθουν κοντά του δέκα περίπου μοναχοί και, χάρις στις γενναιόδωρες προσφορές του ηγεμόνα και των χριστιανών του Ούγκλιτς, το μοναστήρι αναπτύχθηκε.

Αφού έλαβε την ιερωσύνη, ο όσιος Παΐσιος εξελέγη ηγούμενος, χωρίς ωστόσο να παραιτηθεί ούτε από τον ασκητικό βίο ούτε από τα μεγάλα παλαίσματα από κοινού με τους μοναχούς. Ο πρίγκηπας Ανδρέας έτρεφε μεγάλη εκτίμηση και σεβασμό για το πρόσωπό του και συχνά τον καλούσε για να συζητά μαζί του πνευματικά ζητήματα. Ως ευχαριστία στον Θεό για την γέννηση των δύο υιών του, μερίμνησε να ανεγερθεί για το μοναστήρι, που αριθμούσε τότε πενήντα μοναχούς, ένας πέτρινος ναός, ο οποίος εγκαινιάσθηκε το 1482.

✶✶✶

Με μεγάλη οδύνη έμαθε ο όσιος ότι ο πρίγκηπας Ανδρέας είχε φυλακισθεί μαζί με τους δύο γιους του με διαταγή του μεγάλου ηγεμόνος Ιωάννη Γ’ Βασίλεβιτς, ο οποίος είχε οργισθεί κατά του αδελφού του. Ο πρίγκηπας Ανδρέας πέθανε στην φυλακή το 1493 και ο γιος του Ιωάννης έγινε μοναχός με το όνομα Ιγνάτιος.

Έχοντας αποκτήσει μεγάλη εύνοια παρά τω Θεώ με την ταπείνωση και τους ασκητικούς αγώνες του, ο όσιος Παΐσιος επιτέλεσε πλήθος θαυμάτων. Όταν έφθαναν στο μοναστήρι ασθενείς ζητώντας από αυτόν να μεσιτεύσει για χάρη τους, μετά από την επίθεση των χειρών του τους οδηγούσε στον ναό όπου προσευχόταν και κατόπιν τους ράντιζε με αγιασμό και τους έχριε με έλαιο, σύντομα δε οι ασθενούντες έβρισκαν την υγεία τους. Μία ημέρα μεγάλη πυρκαγιά ξέσπασε στην πόλη Ούγκλιτς. Ο όσιος Παΐσιος συγκέντρωσε τότε όλους τους μοναχούς της πόλεως και, επικεφαλής μεγάλης λιτανείας της εικόνας της Αγίας Σκέπης, σταμάτησε τις φλόγες.

✶✶✶

Φθάνοντας σε βαθιά γεράματα ο όσιος Παΐσιος προείπε την καταστροφή του Ούγκλιτς και της μονής του, καθώς και το μαρτύριο των μοναχών του – γεγονότα που πραγματοποιήθηκαν κατά τους Χρόνους των Ταραχών (1605-1613) –, κατόπιν δε επέλεξε νέο ηγούμενο και αποσύρθηκε για να αφιερωθεί όλος στην προσευχή· όσο όμως τον κρατούσαν τα πόδια του συνέχισε να τελεί την θεία Λειτουργία, τις Κυριακές και τις εορτές.

Αναπαύθηκε στις 6 Ιουνίου του 1504 σε ηλικία 107 ετών. Καθώς τα λείψανά του επιτελούσαν πλήθος θαυμάτων προς παραμυθίαν του λαού του Θεού, η τιμή του αναγνωρίσθηκε επισήμως το 1610.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος δέκατος, Ιούνιος. Ίνδικτος, Αθήναι 2008, σελ. 76.

Πηγή: https://www.koinoniaorthodoxias.org/

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἁγίους καὶ Πατέρες τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος. Φυσικὰ ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ Ἐκκλησία σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση ἦταν ἑνωμένη καὶ ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη ἦταν ὀρθόδοξη. Οἱ Πατέρες τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας τῶν πρωτοχριστιανικῶν χρόνων ὑπῆρξαν σὲ ἁγιότητα καὶ θεολογικὴ κατάρτιση ἐφάμιλλοι τῶν Πατέρων τῆς Ἀνατολῆς, οἱ ὁποῖοι συνέβαλαν τὰ μέγιστα στὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτοσυνειδησίας, τὴν διασάφηση τῶν δογμάτων καὶ τὸν εὐαγγελισμὸ τῶν λαῶν ποὺ βρίσκονταν στὴν πλάνη καὶ τὴν παχυλὴ εἰδωλολατρία.

Ἕνας λοιπὸν ἀπὸ αὐτούς τούς Πατέρες ἦταν καὶ ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος. Γεννήθηκε τὸ 347 στὴν πόλη Στριδώνα τῆς Δαλματίας καὶ ἦταν Ἰλλυρικῆς καταγωγῆς. Οἱ γονεῖς του, εὔποροι καὶ συνειδητοὶ χριστιανοί, τοῦ ἔδωσαν μόρφωση καὶ τοῦ ἐνέπνευσαν τὴν εὐσέβεια. Σὲ ἡλικία ἑπτὰ μόλις ἐτῶν τὸν ἔστειλαν στὴ Ρώμη γιὰ νὰ σπουδάσει φιλολογία καὶ ρητορική, κοντὰ στὸν ὀνομαστὸ δάσκαλο καὶ φιλόσοφο Ρουφίνο, μὲ τὸν ὁποῖο συνδέθηκε μὲ φιλία. Στὴ Ρώμη ἔμεινε δεκαπέντε χρόνια. Περὶ τὸ τέλος αὐτῆς τῆς περιόδου ἀποκήρυξε τὴ φιλία τοῦ Ρουφίνου καὶ μαζί τίς κακοδοξίες τοῦ Ὠριγένη, τίς ὁποῖες εἶχε ἐνστερνιστεῖ καὶ δίδασκε ὁ δάσκαλός του. Στὴ συνέχεια ὁ Ἱερώνυμος, σὲ ἡλικία δεκαεννέα ἐτῶν βαπτίσθηκε χριστιανὸς ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Ρώμης Λιβέριο. Τὸ 367 μετέβη στοὺς Τρεβήρους, γιὰ νὰ συνεχίσει τίς σπουδὲς του καὶ ἀργότερα τὸ 372 στὴν πόλη Ἀκυλεία τῆς Τεργέστης γιὰ τὸν ἴδιο λόγο. Μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῶν σπουδῶν του στράφηκε πρὸς τὴν ἀσκητικὴ ζωή, ἀλλὰ οἱ ἀπολαύσεις καὶ οἱ πειρασμοὶ τῆς ζωῆς δὲν τοῦ ἐπέτρεψαν νὰ μυηθῇ καὶ νὰ ἀκολουθήσει τὸ μοναχικὸ βίο. Ἀναφέρεται πὼς γιὰ λίγο καιρὸ ἔζησε βίο ἔκλυτο, ὅπου γιὰ τὸ σύντομο παραστράτημά του ἔκλεγε καὶ θρηνοῦσε σὲ ὅλη του τὴ ζωή.

Τὸ 373 ἀποφάσισε νὰ ἐπισκεφτεῖ τοὺς Ἁγίου Τόπους, ὅπου ἔζησε ὁ Κύριος, ἀλλὰ ὅταν ἔφτασε στὴν Ἀντιόχεια ἀρρώστησε βαριὰ καὶ παραλίγο νὰ πεθάνει. Ἐκεῖ συναισθάνθηκε τὴν ἀμαρτωλότητά του καὶ μετανόησε πικρὰ γιὰ τὸν ἔκλυτο βίο του. Ὕστερα ἀπὸ θερμὴ προσευχὴ στὸ Θεὸ θεραπεύτηκε θαυματουργικά. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ στάθηκε ἀφορμὴ νὰ ἀφιερώσει τὸν ὑπόλοιπο βίο του στὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ καὶ τὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν πῆρε τὸ δρόμο πρὸς τὰ ἅγια προσκυνήματα, ἀλλὰ τὸ δρόμο τῆς ἐρήμου τῆς Συρίας, ὅπου μὲ ἄσκηση καὶ προσευχὴ καθάρθηκε καὶ ἁγιάστηκε. Τὸ 378 γύρισε στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου ὁ ἐπίσκοπος Παυλίνος τὸν χειροτόνησε, χωρὶς τὴ θέλησή του πρεσβύτερο τὸ 379. Ὅμως ὁ Ἱερώνυμος οὐδέποτε πλησίασε στὸ ἅγιο Θυσιαστήριο, προφανῶς διότι θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του ἁμαρτωλὸ καὶ ἀνάξιο γιὰ τὸ μεγάλο ἀξίωμα τῆς Ἱερωσύνης.

Ἕνα χρόνο ἀργότερα τὸ 380 πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου συνάντησε τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸ Θεολόγο, καθὼς καὶ τὸν ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης καὶ τὸν ἅγιο Ἀμφιλόχιο Ἰκονίου. Ἔμεινε κοντὰ στοὺς μεγάλους αὐτοὺς Πατέρες περίπου δύο χρόνια, ὅπου διδάχτηκε τὴν Θεολογία τῶν Ἑλλήνων Πατέρων καὶ μυήθηκε στὴ γνήσια πνευματικότητα τῆς Ἐκκλησία μας. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς παραμονῆς του στὴν Βασιλεύουσα ἔμαθε καλὰ τὴν ἑλληνικὴ καθὼς καὶ τὴν ἑβραϊκὴ γλῶσσα, προκειμένου νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὴν ἑρμηνεία τῶν Γραφῶν καὶ τὴ συγγραφὴ θεολογικῶν πραγματειῶν.

Τὸ 382 πῆγε στὴ Ρώμη ὅπου ἔγινε γραμματέας τοῦ πάπα Δάμασου ὡς τὸ 384. Πίστεψε πὼς θὰ ἦταν ὁ ἑπόμενος πάπας, μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Δάμασου, ἀλλὰ οἱ διαβολὲς τοῦ ρωμαϊκοῦ κλήρου εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ἐκλεγεῖ στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο τῆς Ρώμης. Συνδέθηκε πνευματικὰ μὲ τρεῖς κυρίες τῆς ρωμαϊκῆς ἀριστοκρατίας, στὶς ὁποῖες δίδαξε τὴν ὀρθόδοξη πνευματικότητα καὶ τὴν ἀσκητικὴ ζωή, τὴν Παῦλα, τὴν Εὐστοχία καὶ τὴν Μαρκέλλα, ὅπου ἔγιναν ὁ πυρῆνας ὅπου συνάζονταν πληθώρα ἄλλων γυναικῶν, στὶς ὁποῖες ὁ Ἱερώνυμος δίδασκε τὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ τὴν πνευματικὴ ζωή.

Πικραμένος ὅμως ἀπὸ τίς ἴντριγκες ὁρισμένων χριστιανῶν τῆς ρωμαϊκῆς μεγαλούπολης, ἀποφάσισε νὰ γυρίσει στὴν Ἀνατολή, διότι τὸν ἔθελγε ἡ πνευματικότητα τῆς χριστιανικῆς ἀνατολῆς. Τὸ ἀκολούθησαν καὶ οἱ τρεῖς μαθήτριές του. Ἔτσι τὸ 385 ἔφτασε στὴν Βηθλεέμ, τὴν ἁγία πόλη ὅπου γεννήθηκε ὁ Σωτῆρας τοῦ κόσμου Χριστός. Μὲ χρήματα τῆς μαθήτριάς του Παύλας ἔχτισε δύο μοναστήρια κοντὰ στὸ ἅγιο σπήλαιο τῆς γεννήσεως, τὸ ἕνα ἀνδρικό, ὅπου ἔγινε ὁ ἴδιος ἡγούμενος καὶ τὸ ἄλλο γυναικεῖο, ὅπου ἔγινε ἡγουμένη ἡ Παῦλα. Ἐκεῖ ἔζησε τὸν ὑπόλοιπο βίο του, ὅπως καὶ οἱ μαθήτριές του, προσευχόμενος, ἀσκούμενος στὴν ἀρετή, μελετῶντας καὶ συγγράφοντας σπουδαῖα θεολογικὰ ἔργα.

Κοιμήθηκε στὶς 30 Σεπτεμβρίου τοῦ 420 καὶ ἡ Ἐκκλησία μας τὸν κατάταξε στὴ χορεία τῶν ἁγίων καὶ τῶν μεγάλων Πατέρων της. Ἡ μνήμη του τιμᾶται ἀπὸ μὲν τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὶς 15 Ἰουνίου, ἀπὸ δὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς στὶς 30 Σεπτεμβρίου.

Τὸ συγγραφικὸ ἔργο του ὑπῆρξε μεγάλο καὶ σὲ ἔκταση καὶ σὲ ποιότητα. Ἡ ἄριστη γνώση τῆς λατινικῆς γλώσσας τὸν ἀνάδειξε ὡς ἕνα ἀπὸ τοὺς σπουδαιότερους Λατίνους συγγραφεῖς. Ἀσχολήθηκε κυρίως ὡς μεταφραστὴς ἔργων τῶν Ἑλλήνων Πατέρων στὴ λατινικὴ γλῶσσα, συμβάλλοντας ἔτσι στὴν γνωριμία τῶν δυτικῶν μὲ τὴν ἀνατολικὴ Θεολογία. Ἔγραψε ἀκόμη ἑρμηνευτικά, δογματικὰ καὶ ἀντιαιρετικὰ ἔργα. Διασώθηκε ἐπίσης μεγάλος ἀριθμὸς ἐπιστολῶν του. Τὸ σπουδαιότερο ὅμως ἔργο του εἶναι ἡ μετάφραση τῆς Ἁγίας Γραφῆς στὰ Λατινικά, ἡ ὁποία μᾶς εἶναι γνωστὴ ὡς Βουλγάτα, δηλαδὴ κοινή, δημώδης. Ὅσον ἀφορᾶ τὴ διδασκαλία του, αὐτὴ συνεχίζει τὴν παράδοση τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας, Ἰγνατίου, Εἰρηναίου, Κυπριανοῦ καὶ τῶν Καππαδόκων Πατέρων. Ὁλόκληρο τὸ θεολογικό του σύστημα συνοψίζεται στὴν ἀρχή, ὅτι ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου συντελεῖται μόνο μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἐνῶ ἔξω ἀπὸ Αὐτὴ ὑπάρχει ἡ ἀπώλεια, ὁ χωρισμὸς ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ ὁ θάνατος.

__________________________________

Πολυτονισμὸς ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 4,18-23]

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

μὲ θέμα:

«ΕΞΑΡΤΗΣΙΣ ΚΑΙ ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ»

[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 28-6-1992]

(Β263)

Καθώς, ἀγαπητοί μου, ἀνοίγει ἡ ἐκκλησιαστικὴ περίοδος τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου, ἡ Ἐκκλησία μας, παρουσιάζει τὴν ὡραία ἐκείνη εἰκόνα ποὺ ὁ Κύριος ἀναζητᾷ τοὺς πρώτους Του μαθητὰς παρὰ τὴν λίμνην τῆς Τιβεριάδος. Ἐκεῖ βρῆκε τὰ πρῶτα δύο ζεύγη ἀδελφῶν, ποὺ τοὺς κάλεσε κοντά Του. Ἦταν ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἀνδρέας, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης. Ἦταν ἕνα ὄμορφο πρωινὸ στὴν ἀκρολιμνιά. Ἐκεῖ, στὰ ἥσυχα νερὰ τῆς λίμνης, εἶδε τὸ πρῶτο ζεῦγος, «βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς». Ρίχνοντας τὸ δίχτυ τους στὴ θάλασσα· γιατί ἦσαν ἁλιεῖς. Καὶ τοὺς λέγει: «Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Καὶ ἐκεῖνοι «εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ». Κι ἐκεῖνοι ἀμέσως, ἀφοῦ ἄφησαν τὰ δίχτυα τους, τὸν ἠκολούθησαν. Καὶ ἀφοῦ προχώρησε λίγο πιὸ πέρα ὁ Κύριος, εἶδε τὸ δεύτερο ζεῦγος ἀδελφῶν. Τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη. Λέγει τότε καὶ σ᾿ αὐτοὺς νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν. «Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ». Ἐκεῖνοι δὲ ἀμέσως, ἀφοῦ ἄφησαν τὸ πλοῖο καὶ τὸν πατέρα τους, Τὸν ἠκολούθησαν.

Οἱ πρῶτοι ἄφησαν τὰ δίχτυα τους καὶ Τὸν ἀκολουθοῦν. Οἱ δεύτεροι ἄφησαν πλοῖο καὶ πατέρα καὶ ἀκολούθησαν τὸν Ἰησοῦν. Μένομε, ἀγαπητοί μου, ἔκπληκτοι, ποὺ τόσο οἱ πρῶτοι, ὅσο καὶ οἱ δεύτεροι, ἄφησαν εὐθέως, ἀμέσως, ὅ,τι τοὺς συνέδεε καὶ ἀκολουθοῦν τὸν Χριστόν. Τους χαρακτηρίζει ἐκεῖνο τὸ «εὐθέως», τοὺς χαρακτηρίζει μία ἀνεξαρτητοποίησις μὲ ὅ,τι ἦσαν δεμένοι. Μὲ πρόσωπα καὶ μὲ πράγματα. Εἶναι ἐκπληκτικόν. Καὶ μένουν στὴν ἐξάρτηση τοῦ Ἰησοῦ, χωρὶς ὅρους καὶ συμφωνίες.

Αὐτὴν τὴν ἀπόρριψη τῶν ἐξαρτήσεων καὶ τὴ μετάβαση σὲ μία νέα ἐξάρτηση, ἀγαπητοί μου, θὰ δοῦμε σήμερα. Οἱ μαθηταί, σὰν ψαρᾶδες τὸ ἐπάγγελμα - ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς- γιὰ νὰ μὴ θεωρηθεῖ ὅτι ἁπλῶς ἔκαναν τὸ χόμπυ τους, δηλαδὴ ἦσαν ἐρασιτέχνες, πῆγαν στὴ λίμνη ἐκεῖ, γιὰ νὰ ψαρέψουν. Ἦσαν ἐπαγγελματίαι. Ζοῦσαν. Ἦταν ἡ δουλειά τους. Οἱ μαθηταί, λοιπόν, σὰν ψαρᾶδες ἐπαγγελματίαι καὶ σὰν ἄνθρωποι, εἶχαν τὴ δική τους οἰκογένεια· ὅπως ὁ Πέτρος. Εἶχε πενθερά, μᾶς σημειώνει κάπου ἀλλοῦ τὸ Εὐαγγέλιο. Ἢ ἦσαν ἄγαμοι ἀκόμη, ὅπως ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, στὴν πατρική τους οἰκογένεια, μὲ τὸν πατέρα τους καὶ τὴ μητέρα τους καὶ τὰ τυχὸν ἄλλα τους ἀδέλφια. Πάντως εὑρίσκοντο στὸν χῶρον τῶν νομίμων καὶ φυσικῶν ἐξαρτήσεων.

Πράγματι, κάθε ἄνθρωπος ποὺ ἔρχεται εἰς τὸν κόσμον, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ παίρνει διαστάσεις ὑπάρξεως μέσα σὲ αὐτὰ τὰ σπλάχνα ἀκόμη τῆς μάνας του, μπαίνει στὴν ἐξάρτηση τοῦ χώρου καὶ τοῦ χρόνου. Ὁ ἄνθρωπος κατ᾿ ἀνάγκην εἶναι χωροχρονικός. Δύο δεσμὰ ποὺ μπαίνουν ἀμέσως στὴν κάθε ὕπαρξη καὶ ἀπὸ τὰ ὁποῖα δεσμὰ τοῦ χώρου καὶ τοῦ χρόνου, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀπαλλαγεῖ κάθε ὕπαρξις, φυσικὰ καὶ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος. Ἔτσι γεννιέται ὁ ἄνθρωπος καὶ κατοπινὰ μπαίνει σὲ ἕνα πολύπλοκο δίκτυο ἐξαρτήσεων, ἀλληλεξαρτήσεων. Ἄνθρωποι μὲ ἀνθρώπους, κοινωνικά, ἔχομε μίαν ἐξάρτησιν κοινωνικὰ καὶ ἄνθρωποι μὲ περιβάλλον βιολογικά. Ἀναπνέομε τὸν ἀέρα, χωρὶς ἀέρα δὲν μποροῦμε νὰ ζήσουμε, ἐξαρτώμεθα ἀπὸ τὸν ἀέρα, τὸ ὀξυγόνο τοῦ ἀέρος, ἀκόμη ἀπὸ τὸ νερό, ἀπὸ τίς τροφές, ἀπὸ τὸν ἥλιο... Γενικὰ ἐξαρτώμεθα. Ἀπὸ τὴ βαρύτητά μας ἐπάνω στὴ Γῆ κ.ο.κ. Καὶ αὐτὴ ἡ Γῆ μας ἀκόμη, ἐξαρτᾷται ἀπὸ τὸν δικό μας τὸν ἥλιο. Πῶς κινεῖται ἡ Γῆ μας; Κινεῖται περὶ τὸν ἥλιον, ἐξαρτώμενη ἀπ᾿ αὐτόν. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἥλιος ὁ δικός μας ἀνήκει στὸν δικό μας τὸν Γαλαξία. Ἄν λογαριάσει κανείς, ὅτι ὑπάρχουν, ὅσα εἴδαμε τοὐλάχιστον μέχρι σήμερα, κάπου διακόσια ἑκατομμύρια Γαλαξίαι. Καὶ κάθε Γαλαξίας ἔχει ἑκατομμύρια καὶ δισεκατομμύρια ἡλίους. Τὸ ἕνα ἐξαρτᾷται ἀπὸ τὸ ἄλλο. Καὶ αὐτὲς ὅλες οἱ ἐξαρτήσεις εἶναι ἐντελῶς, ἐντελῶς φυσικὲς ἐκ κατασκευῆς. Ἔτσι ὁ Θεὸς ἔκανε τὰ πράγματα, γιατί ἔτσι ἤθελε νὰ κάνει τὰ πράγματα. Νὰ ἔχουν μιὰ ἀλληλεξάρτησιν. Δὲν ὑπάρχει τίποτε, μὰ ἀπολύτως τίποτε εἰς τὸν κόσμον αὐτόν, ἀνεξάρτητον. Οὔτε ἕνα ἠλεκτρόνιον. Δὲν λέγω ἄτομον τῆς ὕλης. Οὔτε ἕνα ἠλεκτρόνιον δὲν ἔχει, θὰ λέγαμε, ἀνεξαρτησία. Τὰ πάντα ἐξαρτῶνται. Ἕνα μόνο δὲν ἐξαρτᾷται. Ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς εἶναι ἔξω ἀπὸ ὅλα αὐτά. Εἶναι ἀνεξάρτητος ὁ Θεός.

Μέσα λοιπὸν σὲ αὐτὲς τίς δαιδαλώδεις ἀλληλεξαρτήσεις, ὁ Θεὸς θέλει νὰ πετυχαίνεται ἡ κοινωνία τῶν ὄντων καὶ ὅλα τὰ ὄντα μαζί, τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό, διὰ τῶν χειρῶν τοῦ ἀνθρώπου. Εἴδατε προηγουμένως στὴ Θεία Λειτουργία; Ἐσηκώσαμε τὸ ἅγιο ποτήριον καὶ τὸ ἅγιο δισκάριον πρὸς τῆς τελεσιουργήσεως τοῦ μυστηρίου καὶ τοῦ εἴπαμε, ἐσεῖς Τοῦ εἴπατε τοῦ Θεοῦ, διὰ στόματος ἱερέως: «Τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν Σοι προσφέρομεν». Σεῖς τὸ εἴπατε, μὲ τὰ χέρια τοῦ ἱερέως καὶ τὸ κάνατε. Γιατί ἐσεῖς φτιάξατε τὸ κρασὶ καὶ τὸ πρόσφορο. Καὶ προσφέρει ὁ ἱερεὺς μὲ τὰ χέρια, τὰ δικά του εἶναι, ἀλλὰ τὰ δικά σας χέρια, εἰς τὸν Θεὸν τὴν κτίσιν. Ἔτσι βλέπει κανεὶς ὅτι πραγματικὰ ὅλα τὰ ὄντα μαζὶ πρέπει νὰ τύχουν μιᾶς κοινωνίας μὲ τὸν Θεό, διὰ τῶν χειρῶν τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ ἄνθρωπος προσφέρει, ὡς ἱερεύς, τὴν κτίσιν στὸν Θεό. Προσέξατέ το. Πᾶς, ἄνθρωπος. Εἶναι ἐκεῖνο ποὺ λέγει καὶ στὴν Παλαιὰ καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη, ὅτι ὁ Θεὸς τὸν λαόν Του τὸν ἔκανε νὰ εἶναι ἱερεῖς καὶ βασιλεῖς. Τὸ γνωστὸν βασίλειον ἱεράτευμα. Δὲν εἶναι βέβαια τῆς ὥρας νὰ ποῦμε τί σημαίνει γιά τον κάθε πιστὸ ποὺ βαπτίζεται, ὅτι εἶναι ἱερεὺς τῆς Δημιουργίας. Καὶ ἱερεὺς τοῦ ἑαυτοῦ του στὸν Θεό. Προσφέρει στὸν Θεό. Ὅταν λέει στὴν πρὸς Ρωμαίους ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Νὰ προσφέρετε θυσίαν ζῶσαν καὶ εὐάρεστον εἰς τὸν Θεόν. Τὴν λογικήν», λέγει, -δηλαδὴ πνευματικήν- «λατρεία στὸν Θεό». Τί εἶναι; Ἡ καθαρότητα τοῦ ἑαυτοῦ σας. Εἶναι ἐκπληκτικὸ αὐτό, ἀγαπητοί μου. Ἔτσι ζοῦσε ὁ Ἀδὰμ στὸν Παράδεισο. Προσφέροντας τὴν κτίσιν. Ἐξηρτημένος ἀπὸ τὴν φύσιν, διότι ἔτρωγε, ἔπινε, ἀνέπνεε. Ὡστόσο προσφέρει στὸν Θεὸ τὴν κτίσιν ὡς ἱερεὺς τῆς Δημιουργίας. Εἶναι μεγαλειῶδες. Ἔτσι τὸ θέλει ὁ Θεός. Καὶ ξαναλέγω: εἶναι μεγαλειῶδες.

Ὁ Ἀδὰμ ὅμως μὲ τὴν παραδοχὴ ποὺ ἔκανε μὲ τὸν διάβολο, ἀμέσως πέρασε ἀπὸ τὸν χῶρον τῶν θείων καὶ φυσικῶν καὶ νομίμων ἐξαρτήσεων, στὸν χῶρο τῆς δαιμονικῆς ἐξαρτήσεως. Κι ἀπὸ δῶ ἀρχίζει μία περιπέτεια δαιμονικῶν ἀλληλεξαρτήσεων. Ἡ φύσις δαιμονοκρατεῖται μὲ τὴν πτώση τοῦ Ἀδὰμ καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐξαρτᾷται πλέον ἀπὸ μίαν δαιμονοκρατουμένη κτίση. Ἔχουν πολλὴ σημασία αὐτά. Ἀρχίζει ἡ ἱστορία τῶν παθῶν εἰς τὸν ἄνθρωπον. Ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει νὰ σωριάζει στὸν ἑαυτό του ἢ καλύτερα, νὰ τὸν ἐθίζει στὰ πάθη. Καὶ τὰ πάθη δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ὁ χρονισμὸς συγκεκριμένων ἁμαρτημάτων. Ἄν πῶ ψέματα καὶ ξαναπῶ, ἔκανα ἁμαρτία. Καὶ ξαναπῶ καὶ ξαναπῶ, τότε αὐτὴ ἡ ἁμαρτία γίνεται πάθος, γίνεται ἐθισμός. Καὶ ἔχω μία ροπή, χωρὶς κανεὶς νὰ μὲ προκαλεῖ, νὰ λέγω ψέματα ἐκεῖ ποὺ θὰ ἦταν περιττὸ νὰ πῶ ψέματα. Γιατί; Γιατί αὐτὸ ἔγινε πάθος. Ἔτσι, ἀγαπητοί μου, ὅλα τὰ ἁμαρτήματα, ἐὰν χρονίσουν, γίνονται πάθη. Τὰ πάθη πλέον ὅμως ἐπιβάλλουν τὴν ἐξάρτηση στὸν ἄνθρωπο.

Ἐδῶ εἶναι ποὺ γίνεται ὁ ἄνθρωπος ἕνα τραγικὸν πρόσωπον. Ἐξάρτησις ἀπὸ τὰ πάθη ἀφύσικος καὶ παράνομος. Δηλαδὴ καὶ παρὰ φύσιν καὶ παρὰ νόμον. Αὐτὸ θὰ πεῖ ἀφύσικος καὶ παράνομος. Ὁ ἄνθρωπος γίνεται δοῦλος τῶν παθῶν. Δὲν διστάζει μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, ὄχι μόνον τίς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ νὰ παραβεῖ -παράνομος- ἀλλὰ καὶ αὐτοὺς τοὺς φυσικοὺς νόμους νὰ παραβεῖ καὶ λέγεται «παρὰ φύσιν ἄνθρωπος». Νὰ ἀναφέρω τί σημαίνει παρὰ φύσιν ἄνθρωπος; Εἶναι φοβερό. Κάπου ὁ Δανιὴλ ἀναφέρεται εἰς τὸν Ἀντίχριστον καὶ λέγει ἐκεῖ ὅτι θὰ καταργήσει νόμον, τὸν νόμον καὶ τὴν φύσιν. Δὲν εἶναι ὅμως τῆς ὥρας αὐτό. Ἁπλῶς ἔκανα ἕναν ὑπαινιγμό.

Τώρα ὁ ἄνθρωπος, μετὰ τὴν πτώση του, τί κάνει; Ἀναζητᾷ τὴν ἡδονή. Τὴν ἡδονὴ ἐν εὐρείᾳ ἐννοίᾳ. Ἄμεσα. Ἐκείνη ἡ ὁποία μὲ τὴ σειρά της ἡ ἡδονὴ ἐπιβάλλει τὴν ἐξάρτηση ἀπὸ αὐτὴν τοῦ ἀνθρώπου. Τὸν κάνει δοῦλο τὸν ἄνθρωπο ἡ ἡδονή. Ἡ ἱστορία τῆς ἡδονῆς ξεκίνησε ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Ὅταν ἡ Εὔα εἶδε ὅτι ὁ καρπὸς ἦταν ὡραῖος, λέγει νὰ τὸν βλέπεις, καὶ γλυκὺς νὰ τὸν τρῶς. Μέχρι τότε, δὲν ἔβλεπε ἡ Εὔα τὸν καρπόν; Πῶς τώρα ξυπνᾷ μία ἄλλη ἐπιθυμία; Ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης στὸν μεγάλο του Κανόνα: αὐτὴ ἡ «παράλογος ἐπιθυμία, ἡ παράλογος βρῶσις». Τί εἶναι λοιπὸν αὐτό; Ἀπ᾿ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος δοκιμάζει, ἀφοῦ ξεκινάει ἀπὸ κεῖ ἡ ἀναζήτηση τῆς ἡδονῆς, τῆς εὐχαρίστησης πάντα, ξαναλέγω, ἐν εὐρείᾳ ἐννοίᾳ, ἐπέρχεται ἡ ὀδύνη. Ἐφεξῆς, ἡδονὴ καὶ ὀδύνη, θὰ πηγαίνουν πλάϊ πλάϊ. Ἔκτοτε ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀναζητᾷ, παρ᾿ ὅτι γνωρίζει τὴν ὀδύνη, ἀναζητᾷ τὴν ἡδονὴ καὶ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἐδημιούργησε τὸν εὐδαιμονισμό· ποὺ εἶναι ὁ ὑπ᾿ ἀριθμὸν ἕνα ἐχθρὸς τοῦ πνευματικοῦ βίου. Λέει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος ὅτι «ὁ εὐδαιμονισμὸς διώκει μηδενὸς διώκοντος». Ὅτι ὁ εὐδαιμονισμὸς διώκει ὄχι ὅπως ὁ Νέρων καὶ ὁ Διοκλητιανός. Ἐκεῖ οἱ Χριστιανοὶ πραγματικὰ ἐχαλυβδώνοντο καὶ ἀντιστέκονταν καὶ γίνονταν μάρτυρες. Ὁ ἡδονισμός, ἡ εὐημερία, παραλύει τὸν ἄνθρωπον καὶ παραδίδεται εἰς τὸ κοσμικὸν φρόνημα. Γι᾿ αὐτὸ λέγει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος ψυχολογικότατα καὶ ἀληθινότατα ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ ἱστορία εἶναι ἡ χειρότερη γιὰ τὸν ἄνθρωπο.

Ἀκόμη ὁ εὐδαιμονισμὸς ἀναζητεῖται στὸν πλοῦτον. Δηλαδὴ στὰ πολλὰ ἀγαθά, δηλαδὴ σὲ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι παραπάνω ἀπὸ τίς ἀνάγκες μας. Ἐκεῖνο τὸ ξεπέρασμα, ποὺ λέγει ὁ Ἀπόστολος «ἔχοντες δὲ διατροφὰς καὶ σκεπάσματα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα». Μὲ αὐτὰ τὰ πολλὰ ἀγαθὰ γεννιέται ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου, δηλαδὴ εἶναι μία ἐπίδειξις καὶ μιὰ προβολὴ ἑνὸς νομιζομένου ὑπάρχοντος καὶ ὑπερέχοντος ἐγώ. «Ἐγὼ εἶμαι ἐγώ!». Ἀναζητεῖται ἀκόμη μέσα εἰς τὸν εὐδαιμονισμό, ἕνας πληθωρικὸς πολιτισμὸς καὶ μάλιστα τεχνικός. Ἀναζητεῖται ἀκόμη ἡ ἱκανοποίησις τοῦ γενετησίου ἐνστίκτου. Μὲ ὅλο τὸ ρεπερτόριο τῶν διαστροφῶν. Ἐπέρχεται κορεσμὸς καὶ ἀναζητοῦμε νέους τρόπους ἱκανοποιήσεως, ποὺ εἶναι ὁ χῶρος τῶν παρεκτροπῶν, τῶν διαστροφῶν. Αὐτὸ ἔκαναν οἱ Σοδομίται. «Ἐπλήσθησαν ἄρτου», λέει ἡ Γραφή. Δηλαδὴ χόρτασαν. Χόρτασαν, εἶχαν πολλὰ ἀγαθά. Καὶ ἀναζητοῦσαν νὰ βροῦν σὲ νέους τρόπους τὴν ἡδονή.

Τὸ κάπνισμα, ναί, προσέξτε, τὸ κάπνισμα, τὸ κάπνισμα εἶναι ἡδονιστικόν. Γι᾿ αὐτὸ καὶ δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ τὸ κόψει. Διεγείρει τὸ νευρικὸ σύστημα. Καὶ ἀφήνει μνήμη ἐπάνω στὸ νευρικὸ σύστημα. Κι ἂν τὸ ᾿κοψες, ἀδελφέ μου, κάποια φορά, ὑπάρχει μεγάλη πιθανότης νὰ τὸ ξαναθυμηθεῖς. Γιατί ἁπλούστατα εἶναι ναρκωτικόν. Καὶ ὅπως δόθηκε ὁ χαρακτηρισμὸς «κοινῆς ἀποδοχῆς». Ναρκωτικὸν κοινῆς ἀποδοχῆς. Ναί. Τὸ κάπνισμα λοιπὸν μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ τὸ σῆμα κατατεθὲν τοῦ ἡδονιστικοῦ πολιτισμοῦ μας. Δὲν εἶναι ὑπερβολή. Διότι τὸ κάπνισμα ἄνοιξε τὸν δρόμο· τὸν δρόμο στὰ ναρκωτικά· ποὺ ἀποτελοῦν πλέον τὴν κορωνίδα τοῦ πράγματος. Κανεὶς δὲν ἔπεσε στὰ ναρκωτικὰ ἐὰν προηγουμένως δὲν ἔμαθε νὰ καπνίζει. Εἶναι ἡ πρόσβασις. Εἶναι ἡ γέφυρα.

Μάλιστα αὐτὲς τίς ἡμέρες, χθές, προχθές, εἴχαμε τὴν ἡμέρα κατὰ τῶν ναρκωτικῶν. Ἄς θεωρηθοῦν κι αὐτὰ ποὺ λέμε, μία μικρή, σπουδαιοτάτη ὅμως, μὲ θεολογικὸ ὑπόβαθρο, συμβολὴ εἰς τὴν προσπάθεια αὐτή, γιατί ἔχω παρατηρήσει ὅτι κάνομε μνεία τῶν πραγμάτων, εἰσηγούμεθα μύριες μεθόδους, ἐκτὸς ἀπὸ κείνη τὴν σπουδαία, τὴν τρανή. Νὰ βάλομε στὰ παιδιά μας τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Καὶ τὴν μὴ ἀναζήτηση τῆς ἡδονῆς, μ᾿ αὐτὴν τὴν εὐρεῖα ἔννοια.

Ἔτσι, κάπνισμα καὶ ναρκωτικά, δημιουργοῦν φοβερὲς ἐξαρτήσεις στὸν ἄνθρωπο. Φοβερές. Νὰ κάνω περιγραφή; Δὲν κάνω. Μπορεῖ καὶ μὲ τὰ μάτια σας νὰ εἴδατε τοὺς ἀνθρώπους θύματα, ἰδίως νέους, αὐτῶν τῶν καταστάσεων. Ξέρετε ὅτι στὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὸν μαθητόκοσμο ἔχομε 27.000 μαθητάς, ἀγόρια καὶ κορίτσια, ποὺ παίρνουν ναρκωτικά; Τὸ ἀκούσατε καλά; Εἰκοσιεφτὰ χιλιάδες μαθητὰς ἔχομε. Δὲν σᾶς ἀνησυχεῖ αὐτό; Δὲν μπορεῖτε νὰ σκεφτεῖτε ὅτι ἕνα παιδί σας, ἕνα ἐγγόνι σας, μπορεῖ νὰ εἶναι μέσα σὲ αὐτὸν τὸν ἀριθμό; Κι ἐπειδὴ εἴπαμε αὐτὸν τὸν σύνδεσμο τῆς ἡδονῆς μὲ τὴν ὀδύνη, γι᾿ αὐτὸ σήμερα βλέπομε ἄπειρα θύματα ποὺ ξεκινοῦν ἀπὸ τὴν ἡδονὴ καὶ ἐξαρτώμενοι ἀπὸ αὐτήν, ζοῦν τὴν πιὸ φοβερὴ ὀδύνη, τὴν πιὸ τραγικὴ ὀδύνη. Μέχρι τὸν θάνατο! Καὶ οἱ ἐξαρτήσεις αὐτὲς δημιουργοῦν τὴν πιὸ στυγνὴ τυραννία.

Καὶ ὁ ἄνθρωπος θὰ μένει πάντοτε καταδικασμένος σὲ αὐτὲς τίς δαιμονικές, πῶς ἀλλιῶς νὰ τὸ ποῦμε, τίς δαιμονικὲς ἐξαρτήσεις; Τὰ ναρκωτικὰ ποιός τὰ ἔφτιαξε; Ὁ Θεός, ἀγαπητοί μου. Εἶναι ὑπεύθυνος ὁ Θεός; Ἄπαγε. Τὰ σταφύλια ποὺ κάνουν κρασί, ποιός τὰ δημιούργησε; Ὁ Θεός. Ἄν ὑπάρχουν μέθυσοι, φταίει ὁ Θεός; Ἄπαγε τῆς βλασφημίας! Εἶναι ἡ δαιμονικὴ ὑπόδειξις: «Φάε αὐτό». Μὰ ὁ Θεὸς δὲν τὸ ἔκανε γι᾿ αὐτὸ νὰ τὸ φᾶς. Ὅλα τὰ πράγματα δὲν δοκιμάζονται. Ἔχουν ποικίλους σκοπούς, ἂν τὸ θέλετε, ἀποτελοῦν, ἂν τὸ θέλετε, ἀποτελοῦν καὶ σκοπὸν νὰ μὴν εἶχαν, ποὺ ἔχουν σκοπόν, καὶ σκοπὸν νὰ μὴν εἶχαν, ἀποτελοῦν τὸ δένδρο τῆς γνώσεως καλοῦ καὶ κακοῦ, ποὺ σοῦ λέει ὁ Θεός: «Ἀπ᾿ αὐτὸ δὲν θὰ δοκιμάσεις». Βλέπετε ὅτι μέσα στὴν Ἱστορία συνεχίζει ἡ παρουσία τοῦ δένδρου τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ;

Ἀλλὰ πάντα θὰ μένουν ἔτσι τὰ πράγματα; Ὄχι, ἀγαπητοί μου. Γι᾿ αὐτὸ ἦλθε ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Νὰ σπάσει αὐτὲς τίς ἀφύσικες ἐξαρτήσεις καὶ νὰ μᾶς ξαναφέρει στὴ φυσικὴ καὶ θεϊκὴ ἐξάρτηση. Ὁ Χριστὸς μᾶς ξαναγύρισε στὸ μέτρο τῆς χρήσεως τῆς κτίσεως. Μόνο ὅ,τι εἶναι φυσικόν, εὐλογεῖται. Ὅ,τι εἶναι ἀφύσικον, δὲν εὐλογεῖται. Ὁ γάμος εὐλογεῖται· ἀλλὰ ὄχι ἡ πορνεία. Ἡ λήψη τροφῆς εὐλογεῖται. Γιατί ἔτσι κατασκευαστήκαμε. Θυμηθεῖτε ὅταν ἀνέστησε τὴν κόρη τοῦ Ἰαείρου καὶ εἶπε: «Δώσατέ της νὰ φάει». Ἐκεῖνος ποὺ τὴν ἀνέστησε, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τὴ δυναμώσει ἄνευ τροφῆς; Ὄχι· ἔτσι τὰ κατασκεύασε ὁ Θεός. Ἀλλὰ ὡστόσο δὲν εἶναι εὐλογημένη ἡ γαστριμαργία. Μᾶς εἶπε νὰ ἀγαπᾶμε τοὺς γονεῖς μας καὶ τὰ παιδιά μας καὶ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Ἀλλὰ ὄχι πιὸ πάνω ἀπὸ τὸν Θεό. Ἔβαλε μία ἱεράρχηση. Μᾶς ἔδωσε μιὰ ὡραία φύση, ποὺ μποροῦμε νὰ τὴν ἐκμεταλλευώμεθα, ἀλλὰ ὄχι νὰ τὴν καταχρώμεθα. Ἢ νὰ τὴν καταστρέφομε ἢ νὰ τὴν θεοποιοῦμε. Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ὁ Κύριος μᾶς ἔβγαλε ἀπὸ τὴ δαιμονικὴ καὶ παράνομη ἐξάρτηση σὲ μία φυσικὴ καὶ νόμιμη. Καὶ ὄχι μόνον ὁ Χριστός μας ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὴν ἀφύσικη καὶ δαιμονικὴ ἐξάρτηση, ἀλλὰ καὶ κάτι πολὺ περισσότερο, ἀσύλληπτα περισσότερο. Ἦλθε νὰ σπάσει τὰ δεσμὰ τοῦ καθηλωμένου Προμηθέα ἀπὸ τὸν Καύκασον τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου. Γιατί; Γιατί μετὰ τὴν κοινὴν ἀνάστασιν, δὲν θὰ ὑπάρχει φθορά. Φθορὰ θὰ πεῖ μεταβολὴ σωματική. Τρώγω, πεινῶ, κοιμᾶμαι, κουράζομαι. Καὶ λέγει ὁ Παῦλος ὅτι «Ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην (τὴν κοιλίαν, γράφει στοὺς Κορινθίους στὴν Α’ ἐπιστολή του) καὶ ταῦτα (τὰ βρώματα, τὰ φαγητὰ) καταργήσει». Γιατί; Δὲν θὰ ὑπάρχει πλέον ἡ φθορά. Καταργεῖται καὶ ὁ θάνατος. Φθορὰ καὶ θάνατος, καταργοῦνται αὐτά. Κοιλία λοιπὸν καὶ θάνατος, εἶναι οἱ δύο ἀκαταμάχητοι ἐχθροὶ ποὺ νικῶνται. Καὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐχθροὺς τώρα, ἔχομε πλήρη ἐξάρτηση.

Αὐτὰ μᾶς ἔφερε ὁ Κύριος. Ἦρθε νὰ σπάσει λοιπὸν τοὺς δεσμοὺς τοῦ κακοῦ καὶ τῶν ἐξαρτήσεων. Παρατηροῦμε ὅτι ὅταν ὁ Κύριος κάλεσε τὰ δύο ζεύγη τῶν ἀδελφῶν, Πέτρον, Ἰάκωβον, Ἰωάννην καὶ Ἀνδρέα, τοὺς εἶπα λίγο ἀνάποδα, αὐτοὶ ἄφησαν κάποιες φυσικὲς καὶ νόμιμες καὶ εὐλογημένες ἐξαρτήσεις. Ψαρᾶδες ἦσαν. Τί ὡραῖο ἐπάγγελμα! Εἶχαν οἰκογένειες. Τὸν πατέρα τους, τὴ μάνα τους εἶχαν... Ἄφησαν ὅμως τὰ σύνεργά τους, συγγνώμη ἦσαν ἐξαρτώμενοι ἀπὸ ὅλα αὐτά. Ἀλλὰ ἐδῶ ἔχομε κάτι καταπληκτικὸ μὲ τοὺς μαθητὰς αὐτούς, τὰ δύο ζεύγη τῶν μαθητῶν. Νὰ δημιουργοῦν μία προοδευτικὴ ἀπεξάρτηση ἀκόμη κι ἀπὸ αὐτὲς τίς φυσικὲς καὶ εὐλογημένες ἐξαρτήσεις, γιὰ νὰ μεταφερθοῦμε σὲ μία καὶ μόνη ἐξάρτηση, τὸν Χριστό. Τὰ ἄφησαν ὅλα. Τὰ δίχτυα, τὸ πλοῖο καὶ τὸν πατέρα, τὸ ἐπάγγελμα, τὰ ἄφησαν ὅλα. Ὁ Κύριος τοὺς εἶπε: «Ἐλᾶτε νὰ σᾶς κάνω ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Αὐτὸ ἔκαναν οἱ μαθηταί. Δηλαδὴ ἀπηλλάγησαν ἀπὸ τίς ἐξαρτήσεις, θὰ τὸ πῶ ἄλλη μία φορά, τίς φυσικὲς καὶ νόμιμες καὶ εὐλογημένες, γιὰ νὰ δεχθοῦν μία ἄλλη ἐξάρτηση. Ἔτσι ὁ Κύριος, ξαναγυρίζει τὸν ἄνθρωπο στὴν πρώτη, τὴν ἀρχέγονη, τὴν παραδεισία ἐξάρτηση.

Ἀγαπητοί, ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, μὲ μία εἰκόνα τόσο ἁπλὴ καὶ φυσική, μᾶς ἔδειξε πῶς πρέπει νὰ κινούμεθα. Καὶ πρῶτα πρῶτα πρέπει νὰ σπάσουμε κάθε δαιμονικὴ ἐξάρτηση. Τὰ πάθη πρέπει νὰ φύγουν. Μετὰ νὰ σπάσομε, ὅσο τοῦτο εἶναι ἐπιτρεπτὸ φυσικά, γιατί ζοῦμε εἰς τὸν παρόντα κόσμο, κάθε φυσικὴ ἐξάρτηση, πραγμάτων καὶ προσώπων· ποὺ μποροῦν νὰ μᾶς ἐμποδίσουν στὸ παρακάτω βῆμα. Ἡ νηστεία, σκεφτήκατε ποτὲ ὅτι εἶναι μία ἄσκησις ποὺ προσπαθεῖ νὰ μᾶς ἀπαλλάξει, νὰ μᾶς κάνει περισσότερο ἀνεξάρτητους τοῦ φαινομένου ποὺ λέγεται κοιλία καὶ γαστριμαργία; Ἡ ξενιτεία, δηλαδὴ τὸ νὰ πῶ, θὰ βρεθῶ μακριὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους μου καὶ τὴν πατρίδα μου. Κάποτε μπορεῖ νὰ εἶναι τροπική. Ἀλλὰ κυρίως εἶναι τοπική. Πρέπει νὰ εἶναι καὶ τροπικὴ καὶ τοπική, ἂν τὸ θέλετε. Τί εἶναι παρακαλῶ ἡ ξενιτεία; Μία θαυμασία ἄσκησις ἀπεξαρτητοποιήσεως.

Ἀλλὰ δὲν σταματοῦμε ἐδῶ. Πρέπει νὰ προχωρήσουμε στὴν ὅσο τὸ δυνατὸν περισσοτέρα μας ἐξάρτηση ἀπό την Κύριον. Τὸ καθημερινὸ μάννα ποὺ ἔπεφτε στὴν ἔρημο, τὸ ἐνθυμεῖσθε; Αὐτὸ θέλει νὰ διδάξει. Δὲν ἔριχνε μάννα ὁ Κύριος γιὰ πολλὲς μέρες. Κάθε μέρα. Σήμερα. Ὅποιος μάζευε περισσότερο, σκουλήκιαζε τὴν ἄλλη μέρα. Πλὴν τὸ μάννα τῆς Παρασκευῆς πρὶν τὸ Σάββατο. Ἐκεῖνο δὲν σκουλήκιαζε. Γιατί; Ἤθελε αὐτὸ νὰ διδάξει ὁ Κύριος. Ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ μένει ἀνεξάρτητος ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴ φυσική του τροφή! Θά σοῦ τὴ δώσει ὁ Κύριος. Θὰ σοῦ τὴ δώσει. Γιατί ἐκεῖ πρέπει, ἐκεῖ πρέπει νὰ ἔχεις τὴν ἐξάρτησή σου. Τί εἶπε ὁ Κύριος εἰς τὸν διάβολον; Εἶναι γραμμένο στὸ Δευτερονόμιο: «Οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος». Καὶ ὅλη αὐτὴ ἡ διαδικασία, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μία διαρκὴς πορεία πρὸς τὴν ἐλευθερία. Ἡ δὲ ἐλευθερία, ὅπως τὴν θέλει τὸ Εὐαγγέλιον. Ἐξάλλου, αὐτὸ σημαίνει, ἀγαπητοί, ἀπελευθέρωσις καὶ σωτηρία. Καὶ ὁ Χριστὸς γι᾿ αὐτὸ λέγεται Λυτρωτὴς καὶ Σωτῆρας.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

καὶ μὲ ἀπροσμέτρητη εὐγνωμοσύνη στὸν πνευματικό μας καθοδηγητή

μακαριστὸ γέροντα Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο,

μεταφορὰ τῆς ἀπομαγνητοφωνημένης ὁμιλίας σὲ ἠλεκτρονικὸ κείμενο καὶ ἐπιμέλεια:

Ἑλένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• Ἀπομαγνητοφώνηση ὁμιλίας διὰ χειρὸς τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀθανασίου Κ.

• http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_531.mp3

___________________________________

Πολυτονισμὸς ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος

Ὅπως ἡ Ἐκκλησία μας συλλέγει, μετὰ ἀπὸ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοὺς πρώτους καρποὺς τῆς χάριτός Του, τοὺς Ἁγίους Πάντες, ἔτσι καὶ ὁ Χριστός μας ξεκινάει τὴν ἐπὶ γῆς διδασκαλία Του, συλλέγοντας προσεκτικὰ τοὺς πρώτους συνεργάτες Του.

Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, προτοῦ συλλέξει ὁ Κύριος τοὺς μαθητές Του, τοὺς ἐπιλέγει πρῶτα, ἀσφαλῶς ὄχι τυχαῖα. Οὔτε τὸν τόπο διδασκαλίας Του ἐπιλέγει τυχαῖα ὁ Κύριος. Ἐγκαθίσταται στὴν Καπερναούμ, «πέραν τοῦ Ἰορδάνου», στὴν «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν», ἐκεῖ ὅπου κυριαρχοῦσε τὸ σκοτάδι τῶν εἰδώλων, ὥστε, τώρα, μὲ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Κυρίου, «ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα.» (Ματθ., δ’ 13-16).

Ἀλλὰ καὶ ὁ χρόνος τῆς διδασκαλίας τοῦ Κυρίου δὲν ἐπιλέγεται τυχαῖα. Ὁ Κύριος «ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν» ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὴν σύλληψη τοῦ Ἰωάννου, ὁπότε τὸ κλίμα στὴν Ἰουδαία εἶναι ἐχθρικὸ γι’ αὐτόν, ἐνῷ ἡ ἀπομακρυσμένη Γαλιλαία ἀποτελεῖ πρόσφορο ἔδαφος γιὰ τὸν φωτισμὸ τοῦ «ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου» λαοῦ ἀπὸ τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης.

Ἐξ ἄλλου, ἐκεῖ, στὴν Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, ὑπῆρχε καὶ ἡ πρώτη μαγιά: οἱ μαθητὲς τοῦ Προδρόμου. Αὐτοί, οἱ ἁλιεῖς ἰχθύων, εἶχαν λάβει τὰ πρῶτα μαθήματα μετανοίας κοντὰ στὸν μέγα τῆς μετανοίας διδάσκαλο, τὸν Ἰωάννη. Ἐκεῖνος, μὲ τὴν σειρά του, τοὺς ἀποκάλυψε ὅτι ὁ ὀπίσω του ἐρχόμενος, ὁ ὁποῖος βαπτίζει ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ δικός τους σωτήρας, «ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου» (Ἰωάν., α’ 29-34). Ὕστερα ἀπὸ αὐτὲς τὶς συστάσεις, δύο ἐκ τῶν μαθητῶν τοῦ Ἰωάννου, ὁ Ἀνδρέας καὶ ὁ Πέτρος, ἀρχικά, καὶ στὴν συνέχεια, ἄλλοι δύο, ὁ Φίλιππος καὶ ὁ Ἰωάννης, ἀκολούθησαν τὸν Κύριο. Αὐτὴ ἦταν, κατὰ τὸν Ἰ. Χρυσόστομο, ἡ πρώτη κλήση, ἐνῷ, τώρα, μετὰ ἀπὸ τὴν πρώτη μαθητεία κοντὰ στὸν Κύριο καὶ τὸν θάνατο τοῦ πρώτου δασκάλου των, τοῦ Προδρόμου, τὸν ἀκολουθοῦν ὁριστικά.

Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ὠθεῖ τοὺς πρώην μαθητὲς τοῦ Ἰωάννου νὰ ἀκολουθήσουν τὸν νέο των διδάσκαλο; Τὸ πρῶτο καὶ βασικό, ὅπως εἴπαμε, εἶναι οἱ συστάσεις ποὺ ἔχουν ἀπὸ τὸν Ἰωάννη καὶ ἡ προπαιδεία των κοντά του. Ἄλλωστε ὁ Ἰωάννης, ποὺ τοὺς συνέστησε σὲ Αὐτόν, ἀποτελοῦσε «ἐγγύηση» καὶ ἔχαιρε γενικῆς ἐκτιμήσεως ἀπὸ τὸν λαὸ καὶ ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων καὶ μάλιστα ἀπὸ αὐτὸν τὸν Ἡρώδη ποὺ τὸν ἀποκεφάλισε. Ἦταν, βλέπεις, εὔκολο καὶ εὐχάριστο νὰ τὸν ἀκούῃ, ἀλλὰ δύσκολο νὰ ἀκολουθήσῃ τὶς προτροπές του καὶ νὰ μετανοήσῃ. Γιὰ τοὺς μαθητὲς τοῦ Ἰωάννου, ὅμως, δὲν ἦταν δύσκολο νὰ ἀκολουθήσουν τὸν Κύριο, διότι, κοντὰ στὸν Ἰωάννη, εἶχαν ἐκπαιδευθῆ στὴν ταπείνωση καὶ στὴν μετάνοια.

Τὸ δεύτερο προσὸν τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ προθυμία των. Ἀναφέρεται στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Β’ Κυριακῆς Ματθαίου γιὰ τὴν κλήση τῶν μαθητῶν ὅτι τόσο ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἀνδρέας, ὅσο καὶ ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, ἀνταποκρίθηκαν «εὐθέως» στὸ κάλεσμα τοῦ Κυρίου καὶ Τὸν ἀκολούθησαν, οἱ μὲν «ἀφέντες εὐθέως τὰ δίκτυα», οἱ δὲ «ἀφέντες εὐθέως τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν» (Ματθ., δ’ 20, 22).

Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ συγκεκριμένοι μαθητὲς εἶναι ἀμόρφωτοι ἁλιεῖς εἶναι ἕνα ἐπιπλέον προσόν. Μά, εἶναι ἡ ἀμορφωσιὰ προσόν; Θὰ ἀναρωτηθῇ εὔλογα κάποιος. Ναί, εἶναι, καὶ μάλιστα μεγάλο. Ἐὰν οἱ μαθητὲς τοῦ Κυρίου διέθεταν μόρφωση, μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀνθρώπινης σοφίας, μπορεῖ νὰ τὸν ἀκολουθοῦσαν ἀρχικά, μὲ ἐνθουσιασμὸ γιὰ τὴν καινή του διδασκαλία, ἀλλά, στὴν συνέχεια, μόλις θὰ διαπίστωναν ὅτι ἡ μαθητεία κοντά Του δὲν τοὺς ἀπέφερε τὰ μεγαλεῖα ποὺ προσδοκοῦσαν –πλούτη, δόξα, ἡδονές-, θὰ τὸν ἐγκατέλειπαν.

Οἱ μαθητές Του, ὅμως, ὁ βασικὸς τοὐλάχιστον κορμὸς τῶν δώδεκα, δὲν τὸν ἐγκατέλειψαν, διότι, παρὰ τὶς ἀνθρώπινες ἀμφιβολίες, ἀκόμη καὶ ἀπογοητεύσεις, καὶ πρὶν ἀκόμη ἀπὸ τὸν ὁλοκληρωτικό των φωτισμὸ διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διέγνωσαν, μὲ τὴν ἁπλοϊκή των σοφία, ὅτι ὁ Κύριος διέθετε «ῥήματα ζωῆς αἰωνίου» (Ἰωάν., στ’ 68-69). Ἄρα, ἡ ἀμορφωσιά των ἦταν ἐφόδιο τελικὰ ὄχι μόνο γιὰ τὴν δική των σωτηρία ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν συνανθρώπων των, μὲ τὴν δική των, στὴν συνέχεια ἀποστολή.

Ἀλλὰ καὶ ἕνα ἀκόμη ἐφόδιο διέθεταν οἱ ἀμόρφωτοι αὐτοὶ ἁλιεῖς, πέρα ἀπὸ τὴν ἁλιευτικὴ ἀσφαλῶς ἱκανότητά των: ὅτι γνώριζαν νὰ ζοῦν κοινοτικὰ καὶ νὰ μοιράζωνται τὰ ὀφέλη τῆς μετοχικῆς – συνεργατικῆς ἐπιχειρήσεώς των. Ὅπως ἀναφέρει ὁ Λουκᾶς στὸ δικό του Εὐαγγέλιο, ὅταν, κατὰ προτροπὴ τοῦ Κυρίου, ὕστερα ἀπὸ μιὰ ἄκαρπη νύχτα, ὁ Σίμων ἔρριξε καὶ πάλι τὰ δίκτυα του καὶ ἔπιασε πλῆθος ἰχθύων, δὲν τὸ ἐκμεταλλεύτηκε μόνος, ἀλλὰ «κατένευσε τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ» (Λουκ., ε’ 7) νὰ ἔλθουν νὰ τὰ μοιραστοῦν!

Συνεπῶς, οἱ μελλοντικοὶ συνεργάτες τοῦ Κυρίου στὸ ἱεραποστολικό Του ἔργο ἤξεραν τὰ ὀφέλη τῆς συνεργασίας καὶ δὲν δίστασαν νὰ ἀνταποκριθοῦν μὲ προθυμία στὸ κάλεσμά Του γιὰ τὸν καταρτισμό των στὴν ἁλιεία λογικῶν ἰχθύων. Πρῶτα ἄκουσαν τὸν λόγο τοῦ Κυρίου καὶ στὴν συνέχεια ἔγιναν ποιητές του καὶ ἐξαπέστειλαν τὸ μήνυμά Του στὰ πέρατα τῆς γῆς.

Τὸ ἴδιο ὀφείλουμε νὰ κάνουμε καὶ ἐμεῖς: νὰ γίνουμε ποιητὲς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι μόνον ἀκροατές, διότι «οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου Του δικαιωθήσονται», ὅπως ἀκοῦμε στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Β’ Κυριακῆς Ματθαίου (Ῥωμ., β’ 13). Πρακτικά, αὐτὸ σημαίνει ὅτι χρειάζεται νὰ κάνουμε ὅ τι καὶ οἱ πρῶτοι μαθητὲς τοῦ Κυρίου. Κατ’ ἀρχάς, νὰ ἀποδεσμευτοῦμε ἀπὸ τὰ δικά μας «δίκτυα», ἀπὸ τὰ δικά μας πάθη, ποὺ μᾶς κρατοῦν δεσμίους στὸν κόσμο τῆς ἁμαρτίας· δεύτερον, νὰ δεχθοῦμε καὶ μεῖς, ὅπως καὶ οἱ μαθητές Του, νὰ καταρτισθοῦμε μὲ προθυμία στὴν ὀρθὴ διδασκαλία τοῦ Κυρίου, ὥστε, τρίτον, καὶ κυριώτερο, νὰ γίνουμε ποιητὲς τοῦ λόγου Του καὶ συνεργοὶ στὸ θεάρεστο ἔργο γιὰ τὸν καταρτισμὸ καὶ ἄλλων ἀδελφῶν μας στὴν ἐν Χριστῷ διδασκαλία. Τὸ βασικό, πάντως, εἶναι νὰ θελήσουμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὸ διαχρονικὸ κάλεσμα τοῦ Κυρίου πρὸς ὅλους ἐμᾶς: «δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων.» (Ματθ., δ’ 20).

Ἡ ἀνταπόκρισή μας συνιστᾶ πράξη εὐθύνης, διότι τὸ κάλεσμα ἀκολουθεῖται ἀπὸ ἔργο καὶ τὸ ἔργο ἀπαιτεῖ πίστη καὶ συνέπεια, σὰν καὶ ἐκείνη ποὺ ἐπέδειξαν πρὸς τιμή των καὶ οἱ πρῶτοι μαθητὲς τοῦ Κυρίου. Δὲν ἀνταποκρίθηκαν, δηλαδή, μόνον εὐθέως στὴν κλήση Του ἀλλὰ καὶ παρέμειναν, στὰ τριάμισυ χρόνια τῆς συνεργασίας των μαζί Του, πρόθυμοι καὶ πιστοί, παρὰ τὶς κατ’ ἄνθρωπον, ὅπως εἴπαμε, ταλαντεύσεις των. Κέρδισαν, ὅμως, στὸ τέλος τὴν χαρὰ τοῦ μαρτυρίου.

Αὐτὴν τὴν χαρὰ καὶ συγχρόνως τὴν τιμὴ τῆς ζωντανῆς Του μαρτυρίας ἂς ποθήσουμε καὶ ἐμεῖς, γινόμενοι μιμητὲς τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἀποστόλων μαθητῶν Του (Α’ Κορ., ια’ 1), πρὸς δόξα Θεοῦ καὶ γιὰ τὴν δική μας σωτηρία. Γένοιτο!

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ρωμ. 2,10]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 10-7-1983]

(Β94)

«Δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν». Αυτό, αγαπητοί μου, μας παραγγέλλει σήμερα ο Απόστολος Παύλος εις την προς Ρωμαίους επιστολήν του. Μία θέσις επικαιροτάτη και πάντοτε σημαντική δια την συντήρησιν μίας κοινωνίας ανθρώπων. Εις αυτήν την θέσιν βεβαίως δεν υπάρχει ευχετική διάθεσις του Αποστόλου. Ότι δηλαδή «ας υπάρχει δόξα και ας υπάρχει τιμή και ειρήνη σε καθέναν που εργάζεται το αγαθόν». Αλλά καθορίζει, τρόπον τινά, μία λειτουργία, έναν νόμο, που υπάρχει εις αυτόν τούτον τον άνθρωπο. Και πραγματικά είναι η σχέσις του αγαθού ή του κακού ως προς την λειτουργικότητα του ιδίου του ανθρώπου. Δηλαδή η δομή της ανθρώπινης υπάρξεως, που δεν είναι παρά η ψυχή και το σώμα, είναι τέτοια ώστε να λειτουργεί αρμονικώς, ευρύθμως, μόνο με την παρουσία του αγαθού. Αντιθέτως, με την παρουσία του κακού, αυτή η ευρυθμία της ανθρωπίνης κατασκευής διαλύεται. Χάνεται κυριολεκτικά.

Είναι λοιπόν ένας, ούτως ειπείν, νόμος το αγαθόν, βιολογικός και ψυχολογικός. Δεν παίρνω την σχέση την μεταφυσική, την σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, αυτήν την στιγμή που σας ομιλώ. Αλλά παίρνω μόνο ποια είναι η σχέσις αυτών των ιδίων των μερών ή μελών της ανθρωπίνης υπάρξεως από βιολογικής και ψυχολογικής πλευράς, με την παρουσία του αγαθού ή του κακού. Γιατί λέγει ο ίδιος ο Απόστολος λίγο πιο πάνω: «Θλῖψις καί στενοχωρία παντί τῷ ἐργαζομένῳ τό κακόν». «Θλίψις, πίεση, ζούληγμα και στενοχωρία για καθέναν που εργάζεται το κακόν». Αντιθέτως: «Δόξα δέ καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν».

Θα πρέπει, αγαπητοί μου, πραγματικά να προσέξομε αυτήν την θέσιν, που ο λόγος του Θεού, δια γραφίδος Αποστόλου Παύλου μας αποκαλύπτει. Θα πρέπει πάρα πολύ, πραγματικά. Παρατηρούμε ότι ο Θεός κατασκεύασε τον άνθρωπον να μην αμαρτάνει. Και συνεπώς η ζωή του ανθρώπου εξαρτάται από την ζωή του Θεού. Εάν ο άνθρωπος, κατά κάποιον τρόπο, αμαρτήσει ή συνεχίζει να αμαρτάνει, αποκόπτεται από τον Θεό και η ζωή η δική του αποκόπτεται οπωσδήποτε από την ζωή του Θεού. Αλλά ο άνθρωπος δεν είναι αυτοζωή. Μόνον ο Θεός είναι αυτοζωή. Και συνεπώς αποκοπτόμενος ο άνθρωπος δια του κακού και όχι δια της εργασίας του αγαθού, νεκρούται ή διαλύεται. Λέγει πολύ ωραία ένας ψαλμικός στίχος: «Ἀποστρέψαντός δέ σου τό πρόσωπον ταραχθήσονται». «Όταν Εσύ ο Θεός, η αυτοζωή, γυρίσεις το πρόσωπό σου -ανθρωπομορφική έκφρασις- τότε τα πάντα, που παίρνουν ζωή από Σένα, όλα θα ταραχθούν, όλα θα αισθανθούν ότι έχασαν τα νερά τους· γιατί τα πάντα από Σένα εξαρτώνται και δεν έχουν από μόνα τους την ζωήν».

Αλλά ας δούμε από πιο κοντά, αγαπητοί μου, το χωρίο αυτό του Αποστόλου Παύλου, το τόσο πολύτιμο, το οποίον σε κάθε στιγμή πειρασμού μας, θα πρέπει να το ανακαλούμε εις την μνήμην μας. Όταν μας τυχαίνει ένας πειρασμός δια να πράξομε το κακόν, τότε αμέσως να ενθυμούμεθα και να λέμε: «Δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν». Και θα αποκρούομε τον πειρασμόν εκείνον, ο οποίος έρχεται να μας ξετινάξει και να μας διαλύσει πραγματικά.

Όταν λέγει εδώ ο Απόστολος Παύλος ότι είναι δόξα και τιμή και ειρήνη στον καθένα που εργάζεται το αγαθόν, μας κάνει εντύπωση αυτό το «παντί». Δηλαδή στον κάθε ένα. Πράγματι, υπάρχει μία καθολικότης του πράγματος. Δεν είναι κάτι το οποίον αφορά μόνο κάποια κατηγορία ανθρώπων. Αλλά όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών και κάθε πολιτικής, θα λέγαμε, καταστάσεως, αν είναι αυτοί οι άνθρωποι. Οπουδήποτε κι αν βρίσκονται. Εξάλλου αν παρακολουθήσατε την όλη περικοπή, αναφέρεται εις τον «Ἰουδαῖον» και εις τον «Ἕλληνα». Και «Ἰουδαῖος» είναι εκείνος που έχει τον νόμο του Θεού, ο δε «Ἕλλην» δεν είναι βέβαια ο «Ἕλλην» με τη γεωγραφική σημασία της λέξεως, αλλά με την έννοια της θρησκείας. Δηλαδή την ειδωλολατρικήν, δηλαδή ο ειδωλολάτρης. Ο άνθρωπος ο οποίος δεν έχει τον νόμο του Θεού, αλλά έχει τον νόμο της συνειδήσεως. Έχει δηλαδή αυτήν ταύτην την φύσιν, όπως ο Θεός τον κατεσκεύασε, που είναι η εικόνα του Θεού ο κάθε άνθρωπος και που ο Θεός ετοποθέτησε μέσα στον κάθε άνθρωπο τον άγραφο νόμον Του. Και εάν ο άνθρωπος δεν διεστράφη, τότε ο άγραφος αυτός νόμος διατηρείται μέσα εις την καρδιά και καθοδηγεί τον άνθρωπο. Έτσι θα λέγαμε ότι είναι για κάθε άνθρωπο αυτή η θέσις, ότι πρέπει να τηρεί το αγαθόν. Οποιοσδήποτε κι αν είναι· μικρός και μεγάλος, πολιτισμένος και απολίτιστος, της οποιασδήποτε εποχής.

«Παντὶ», λοιπόν, «τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν». Σας κάνει εντύπωση ότι ενώ μιλήσαμε και είπαμε ότι ο Θεός έβαλε τον νόμο Του μέσα στις καρδιές των ανθρώπων, που είναι άγραφος από ανθρωπίνης πλευράς; Σας κάνει εντύπωση που λέγει εδώ «παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν»; Εάν είναι δηλαδή μία έμφυτος κατάστασις, τότε γιατί θα πρέπει να εργαστώ το αγαθόν; Έμφυτος είναι τι; Ο νόμος του Θεού που καθορίζει το τι είναι καλόν και το τι είναι κακόν. Αλλά εγώ θα πρέπει να δουλέψω πάνω πρώτα στην εκλογή του καλού ή του κακού και κατόπιν να αρχίσω να εργάζομαι πάνω στο αγαθόν. Διότι η αναχώρησίς μου από τον Παράδεισον στο πρόσωπο του Αδάμ και της Εύας, μου καθιστά στον παρόντα κόσμο και εις την παρούσα ζωή δύσκολον το αγαθόν. Ενώ θα ήτο πολύ εύκολον, εάν ήμουν μέσα εις τον Παράδεισον. Τώρα που βγήκα από τον Παράδεισον, για μένα τον άνθρωπο είναι δύσκολο το αγαθόν. Θα πρέπει λοιπόν να δουλέψω.

Εξάλλου, δεν είναι δυνατόν να έχει αξία το αγαθόν, από την στιγμή που θα μου δοθεί ως ένα προσόν, για το οποίο δεν θα έχω δουλέψει. Αν, επί παραδείγματι, είμαι υψηλός ή κοντός, αυτό δεν είναι δικό μου θέμα. Αν είμαι έξυπνος ή όχι, αν έχω κάποιες καλλιτεχνικές ικανότητες ή όχι, αυτά είναι προσόντα. Αυτά είναι προσόντα. Δεν έχω να επαινεθώ. Εάν είμαι έξυπνος άνθρωπος, γιατί να καυχηθώ; Γιατί να μου δώσει ο Θεός αμοιβήν; Εκείνος με έκανε έξυπνον. Αλλά εάν έχω αρετήν, επειδή μπαίνει το στοιχείον της εργασίας, μπαίνει το στοιχείον του κόπου, τότε έχω τον έπαινον. Και αυτό έχει πάρα πολλή σημασία και αξία. Δηλαδή, με άλλα λόγια, αγαπητοί μου, το αγαθόν δεν είναι υπόθεσις τυχαία. Είναι υπόθεσις πραγματικής δουλειάς. Πρέπει, συνεπώς, να καταβάλομε τον κόπο μας, την επιμέλειά μας και το ενδιαφέρον μας.

Μην ξεχνάτε ότι ο Θεός όταν ετοποθέτησε τους πρωτοπλάστους εις τον Παράδεισον τούς είπε να εργάζονται. Τι να εργάζονται; Τον κήπον; Μα ο κήπος ήτο αυτοφυής. Ακόμη δεν υπήρχε ανάγκη καν υδρεύσεως. Λέγει σαφώς η Αγία Γραφή ότι ανήρχετο νερό, λέγει, πηγή και επότιζε τον κήπον. Τι έπρεπε να κάνει ο άνθρωπος; Ω, αγαπητοί μου, να εργαστεί τις αρετές. Κι επειδή οι πρωτόπλαστοι δεν εργάστηκαν τις αρετές, δεν επρόσεξαν, που τους είπε ο Θεός να προσέξουν, δηλαδή δεν καλλιέργησαν την προσοχήν, δεν εφρόντισαν περί της ψυχής των, να βάλουν μάντρα, γιατί ο Παράδεισος είναι η ψυχή μας, είναι ακριβέστερα η ύπαρξίς μας, αυτός είναι ο Παράδεισος του Θεού. Δεν είπε ο Κύριος ότι «ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστίν»; «Είναι μέσα σας».

Και πήραν την εντολή να εργάζονται τον Παράδεισον και να φυλάττουν τον Παράδεισον. Δηλαδή τον εαυτό τους να τον φυλάττουν από το κακό και από τον διάβολο. Και από την αμαρτία. Και να δουλεύουν, θετικώς τώρα, τις εντολές του Θεού. Και τότε, ποιες ήταν οι εντολές του Θεού; Οι εντολές του Θεού ήταν: να εργάζονται. Εντολή ήταν. Να φυλάττουν. Εντολή ήταν. Και να νηστεύουν. Δεν θα φάτε από τον καρπόν αυτόν. Τρεις εντολές. Δεν εδούλεψαν τις εντολές, δεν εργάστηκαν το αγαθόν και απώλεσαν τον Παράδεισον. Και εξήλθον του Παραδείσου. Έφυγε η Χάρις του Θεού. Βεβαίως ήτο τοπικός Παράδεισος. Μη νομίσετε ότι κάνω απλή μεταφορά και τα πράγματα είναι συμβολικά και μεταφορικά. Ήταν πραγματικός Παράδεισος. Αλλά ο καθαυτό πραγματικός Παράδεισος, πέραν από την τοπική του διάσταση, είναι αυτός ούτος ο άνθρωπος! Και απώλεσε ο άνθρωπος την χάρη του Θεού. Πρέπει τώρα να δουλέψει, να εργαστεί, και πολύ πιο σκληρά απ’ ό,τι την πρώτη φορά, πριν χάσει τον Παράδεισον.

Εάν, λοιπόν, λέγει ο Απόστολος, εργαστεί ο καθένας το αγαθόν, τότε σε αυτόν θα είναι δόξα, τιμή, ειρήνη. Τι είναι αυτή η δόξα; Εννοείται, βέβαια, η δόξα του Θεού. Σημειώσατε ότι με τον πλεονασμόν του κακού πια στον κόσμον, το αγαθόν όχι μόνον δεν τιμάται αλλά και διώκεται. Και συνεπώς ο αγαθός άνθρωπος, ο άνθρωπος που εκτελεί το αγαθόν, βεβαίως για μία στιγμή δεν έχει δόξα. Αλλά η δόξα αναφέρεται στον ουρανό. Είναι η θεία δόξα. Είναι εκείνη που θα στεφανώσει αυτός ο Χριστός τον κάθε εργάτη του αγαθού. Όμως, όχι ολιγότερον, παρότι είπα ότι διώκεται το αγαθόν εις τον κόσμον αυτόν, θα σας έλεγα ότι παρά ταύτα, παρά ταύτα και εις τον παρόντα κόσμον το αγαθόν δοξάζεται· διότι ίχνη της εικόνος του Θεού στους ανθρώπους υπάρχουν. Και δεν μπορεί παρά το αγαθόν στα μάτια των ανθρώπων να στέκεται πάντοτε αγαθόν. Και να δοξάζουν τους εργάτας του αγαθού.

Όμως σας λέγω ότι δεν θα αναζητήσομε την δόξα εις τον παρόντα κόσμον. Αλλά εις τον ουρανόν. Και η δόξα πρέπει να αναζητηθεί. Αν αναζητήσομε την δόξα στον παρόντα κόσμο, είμεθα κενόδοξοι· γιατί ο παρών κόσμος φεύγει, απέρχεται. Το σχήμα του κόσμου τούτου περνάει. Και συνεπώς πού θα στηρίξομε την δόξα μας; Σε κάτι που περνά; Να γιατί η δόξα, η αναζήτηση μιας τέτοιας δόξης είναι κενο-δοξία(το κε-με έψιλον). Άδειο πράγμα. Αντιθέτως, δεν μας είπε ο Θεός να μην κυνηγήσομε την δόξα. Αλλά όχι την επίγεια. Αλλά την ουρανία. Και μας είπε έναν δρόμο. Και ο δρόμος αυτός είπε, είναι το αγαθόν. «Θέλεις δόξα; Μπράβο· Εγώ θα σε δοξάσω. Κι Εγώ δοξασμένος είμαι. Και θα’ χεις την δική μου την δόξα. Θέλεις λοιπόν; Ναι. Κοίταξε, θα την τοποθετήσεις εκεί που μένει. Στον ουρανό. Θα επαναλάβω. Τον δρόμο; Άκουσέ τον ποιος είναι. Το αγαθόν. Θα διαπράξεις το αγαθόν. Τραχύς ο δρόμος του αγαθού, δύσκολος. Ζητά πολλή υπομονή, πολλή φροντίδα, πολύ κόπο. Αλλά αυτός είναι ο δρόμος. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Και γεμάτος πειρασμούς ο δρόμος αυτός».

Έρχεται ο διάβολος και σου λέγει και οι κακοί άνθρωποι, οι πονηροί άνθρωποι: «Κουτός είσαι· τον δρόμον αυτόν διαλέγεις; Υπάρχουν άλλοι δρόμοι εύκολοι». Μπορείς, αδελφέ μου, να αντέξεις τον πειρασμό που θα σου πει το κακόν; Θα σου πει: «Υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι εύκολοι». Αυτόν τον δρόμον τον υπέδειξε ο διάβολος στους πρωτοπλάστους. «Θεοί θέλετε να γίνετε; Θεοί θα γίνετε. Α, θεοί, ε; Λοιπόν εγώ θα σας πω έναν εύκολον τρόπον. Όχι με την υπακοή στον Θεό αλλά με την παρακοή στο θέλημα του Θεού. Φάτε λοιπόν τον καρπόν. Παραβείτε την εντολή». Είδατε; Ο εύκολος δρόμος του κακού. Είναι μεγάλος ο πειρασμός. Κι αυτός ο πειρασμός στον οποίον υπέπεσαν και υπέκυψαν οι πρωτόπλαστοι, γιατί δεν θα υποπέσομε εμείς; Κι εκείνοι δεν είχαν στο ενεργητικό τους την αμαρτία. Ούτε την κλίση κανενός προπατορικού αμαρτήματος. Έχομε εμείς. Είμαστε ισχυρότεροι εκείνων; Είναι δύσκολος, λοιπόν, ο δρόμος. Είναι πολύ δύσκολος.

Αλλά όταν λέγει «δόξα», συνεπώς δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό που είναι και ο προορισμός μας. Αν ερωτήσετε: «Ποιος είναι ο προορισμός μας»; Να δοξαστούμε. Δηλαδή να μην πεθάνομε ποτέ και να είμεθα μέσα στην δόξα του Θεού. Εις τους αιώνας των αιώνων.

«Δόξα καὶ τιμὴ παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν», λέγει ο Απόστολος. Μάλιστα. Αυτή η τιμή αγαπητοί μου είναι… ω, η τιμή! Όλοι οι άνθρωποι ξέρετε, θα ήθελαν να έχουν τιμή. Αλλά δεν θα πρέπει κι εδώ να διαλέξομε την γήινη τιμή αλλά την θεία τιμή· που οι άγγελοι θα σκύψουν μπροστά μας. Όχι οι άνθρωποι. Οι άγγελοι, ε; Οι άγγελοι. Μπορείτε να φανταστείτε πως οι άγγελοι έσκυβαν μπροστά στους αγίους; Ω αυτή η τιμή! Αυτή η τιμή είναι κάτι που φανερώνεται με εκείνο που λέγει ο 8^ος ψαλμός: «Δόξῃ καί τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν». «Με δόξα και τιμή, Κύριε, εστεφάνωσες τον άνθρωπο». Αυτό που θα πει ο Μένανδρος αργότερα, ο Έλληνας, ο Μένανδρος, θα πει: «Ὡς χαρίεν ἐστί ἄνθρωπος ὅταν ἄνθρωπος ᾖ». «Τι χαριτωμένο πλάσμα είναι ο άνθρωπος, όταν είναι άνθρωπος!». Είδατε; «Δόξῃ καί τιμῇ», με δόξα και τιμή εστεφάνωσες, δίκην στεφάνου εστεφάνωσες τον άνθρωπο. Τι ωραίο πράγμα η δόξα και η τιμή! Θα μου πείτε βέβαια· εδώ «τιμή» θα πει ό,τι λέμε: «τιμώ έναν άνθρωπο». Ναι ακριβώς αυτό είναι. Να τιμηθώ, να με εκτιμήσουν. Και θα με εκτιμήσουν μόνον δια της οδού του αγαθού. Του τραχέος δρόμου του αγαθού.

Και ειρήνη. «Δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν». Αυτή η ειρήνη είναι το μέγιστον αγαθόν, είναι ο καρπός. Θέλετε ακόμη; Είναι ο δείκτης, η παρουσία της ειρήνης ή η απουσία της ειρήνης, είναι ο δείκτης της δομής του ανθρώπου, που σας είπα στην αρχή της ομιλίας μου. Δηλαδή, σου λείπει η ειρήνη; Αισθάνεσαι διάλυση. Έχετε αισθανθεί, όταν σας λείπει η ειρήνη, τι αισθάνεσθε; Όλα τα μέλη διαλύονται. Κατ’ αρχάς υπάρχει διάλυση ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα. Υπάρχει μία σύγκρουσις. Κι έπειτα υπάρχει μία διάλυσις ανάμεσα στις δυνάμεις της ψυχής -νοήσεως, βουλήσεως και συναισθήματος- και ανάμεσα στα μέλη τα ίδια του σώματος. Ο άνθρωπος κυριολεκτικά τινάζεται στον αέρα, διαλύεται πραγματικά. Συνεπώς η ειρήνη είναι ένας καρπός· καρπός πάλι, όταν θα βαδίσει ο άνθρωπος τον δρόμο της αρετής, τον δρόμο του αγαθού.

Αλλά εδώ πρέπει να σας πω, τόσην ώρα μιλάω για το αγαθό, τι είναι αυτό το αγαθό; Ποιο είναι; Αυτό το αγαθό, αγαπητοί μου, δεν είναι μία αφηρημένη έννοια· διότι όλοι οι άνθρωποι λίγο πολύ το αγαθό το καταλαβαίνουν. Έχουνε μία εικόνα του αγαθού. Ο μικρός και ο μεγάλος, ο πολιτισμένος και ο απολίτιστος. Ξέρετε όμως πόσος υποκειμενισμός έχει μπει; Και ξέρετε ακόμη αυτό το αγαθόν όπως το θεωρούμε, δεν είναι παρά μία σκιά. Έστω κι αν έχομε σωστή εικόνα του αγαθού. Είναι μία σκιά. Είναι μία αντανάκλασις, ένας απόηχος. Αλλά όταν μιλάμε για μία αντανάκλαση, έχομε έναν ήλιο από πίσω. Όταν μιλάμε για έναν απόηχον, έχομε μία πηγή ήχου πίσω. Ποια είναι αυτή η πηγή του φωτός, η πηγή του ήχου; Είναι όχι κάτι αφηρημένο, αλλά κάτι το συγκεκριμένο. Είναι ένα πρόσωπο, είναι ο Ιησούς Χριστός. Ο Ιησούς Χριστός είναι η πηγή του αγαθού.

Όταν λοιπόν λέγει «παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν», θα μπορούσαμε να πούμε ότι ποια είναι η σχέση μας με το πρόσωπον του Ιησού Χριστού, την πηγή του αγαθού; Τι στάση έχομε πάρει εμείς απέναντι στον Χριστόν; Διότι πραγματικά ο Ιησούς Χριστός είναι το αρχέτυπό μας. Βάσει του σχεδίου Χριστός, της Θεανθρωπίνης Του φύσεως, κατασκευάστηκε ο άνθρωπος. Και τώρα, εάν ο Χριστός είναι η πηγή του αγαθού, εγώ πρέπει να ανακλώ το αγαθόν. Για να έχω αρμονική σύνδεση. Να συντονίζομαι ούτως ειπείν, εις το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Αν δεν τηρώ το αγαθόν, τότε, ή αγνοώ τον Ιησούν Χριστον, τότε δεν είναι δυνατόν να έχω το αγαθόν. Και δεν μπορεί το αγαθό από μόνο του να με σώσει. Δεν είναι δυνατόν. Δεν έχω ειρήνη. Δεν έχω τα αγαθά που μου είπε προηγουμένως ο λόγος του Θεού. Ούτε δόξα, ούτε τιμή. Το καταλάβατε αυτό;

Ξέρετε σήμερα σε τι μεγάλο βαθμό προσπαθούν οι άνθρωποι να βρουν το αγαθόν έξω από τον Ιησούν Χριστόν; Το υπογραμμίζω αυτό. Προσέξατέ το, αγαπητοί μου. Διότι αν μιλήσουμε και σταθούμε έξω από τον Ιησούν Χριστόν ως προς την εργασία του αγαθού, ακούστε τι υπάρχει. Προσέξτε. Δεν μιλάνε όλοι σήμερα για το αγαθό; Όλοι μιλάνε. Ακούστε όμως τι υπάρχει. Το άγχος, η βία και η αλλοτρίωσις. Αυτά είναι σημάδια ότι ο άνθρωπος δεν έχει ειρήνη. Σήμερα οι πιο πολλοί άνθρωποι έχουν άγχος. Σήμερα οι άνθρωποι υφίστανται την βία κάποιων άλλων. Και σήμερα οι άνθρωποι έχουν αλλοτριωθεί πλέον, έχουν αποξενωθεί. Και από τον ίδιο τον εαυτό τους. Δεν μιλάω πια για τον Θεό, γιατί από εκεί είναι η πηγή του κακού, αλλοτριώθηκαν και με τους άλλους ανθρώπους, αποξενώθηκαν, αλλά και με τον εαυτό τους αποξενώθηκαν. Τον βλέπουν τον εαυτό τους και τους είναι σαν κάτι το ξένο. Τον σιχαίνονται τον εαυτό τους, τον αηδιάζουν τον εαυτό τους. Αυτά είναι στοιχεία που δείχνει ότι δεν υπάρχει ούτε δόξα, ούτε τιμή, ούτε ειρήνη. Γιατί; Δεν δουλεύουν το αγαθόν; Πόσα ανθρωπιστικά συνθήματα έχομε περί αγαθού; Στα σχολειά μας, από δω, από κει, μαθαίνομε περί αγαθού. Το αγαθόν δεν είναι αφηρημένον, δεν είναι αφηρημένη έννοια. Το αγαθόν είναι συγκεκριμένο. Είναι ο Ιησούς Χριστός. Γι’ αυτόν τον λόγο παθαίνομε αυτά. Είναι ταλαίπωροι εκείνοι οι οποίοι δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό. Και η εποχή μας έχει πολλούς τέτοιους ταλαίπωρους ανθρώπους. Ας το προσέξομε.

Αλλά και κάτι άλλο. Έξω του Ιησού Χριστού, το αγαθόν παραπαίει. Παραπαίει μέσα σε αυτούς τους μαιάνδρους της ανθρωπίνης λογικής και της ανθρωπίνης καρδίας. Ο καθένας μέσα του ψάχνει και φτιάχνει ένα καλούπι αγαθού, όπως το καταλαβαίνει και όπως το αισθάνεται. Κι εκεί παλεύει μέσα σε αυτό το αυτοκατασκεύαστον, θα λέγαμε, αγαθόν. Όλα αυτά, έξω του Ιησού Χριστού. Θέλετε να σας πάρω ένα παράδειγμα; Ακούσατέ το. Είναι πάρα πολύ χαρακτηριστικό. Σήμερα δεν υπάρχει μου φαίνεται ούτε το πιο μικρό παιδάκι στο σχολείο που να μην άκουσε την λέξη «υπαρξιακός», «υπαρξισμός» κ.ο.κ. Τι είναι αυτό που λέμε υπαρξισμός; Ο υπαρξισμός είναι από την έννοια της υπάρξεως. Αυτό που λέμε «υπάρχω». Προσέξτε, υπάρχω. Είναι λοιπόν μία φιλοσοφική, θα λέγαμε, οπτική γωνιά, που βλέπει την ύπαρξη του ανθρώπου. Αυτή η οπτική γωνιά λέγεται υπαρξισμός. Προσέξτε όμως τώρα. Ο υπαρξισμός δεν προσπαθεί να ερμηνεύσει την ύπαρξη, να μου πει τι είμαι. Αλλά προσπαθεί να βρει το με ποιον τρόπο θα πραγματώσω αυτό που είμαι. Φερειπείν, είμαι εγώ που είμαι. Υπάρχω σε αυτόν τον κόσμο. Τώρα, πώς μπορώ να ζήσω ευτυχισμένα; Δηλαδή να πραγματώσω, να καταξιώσω την ίδια μου την ύπαρξη. Αυτό λέγεται «υπαρξισμός». Λοιπόν, προσέξτε, παρακαλώ. Όλοι τα έχουν ακούσει αυτά, κυκλοφορούν ευρύτατα, δεν θα ΄θελα να δυσκολέψω τις σκέψεις σας, αλλά θα ‘θελα να σας πω, αυτά που ακούτε κάθε μέρα να σας τα βάλω σε κάποια σειρά. Ακούσατε:

Υπάρχει ο υπαρξισμός ο αρνητικός που οδηγεί όχι στον Θεό. Και υπάρχει και ο υπαρξισμός που οδηγεί στον Θεό. Το Ευαγγέλιον δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας οδηγός υπαρξιακός. Μας λέγει πώς να ζήσουμε. Αλλά και σήμερα φιλόσοφοι που μιλάνε για την ύπαρξη και είναι διάχυτες οι ιδέες τους, ιδία στον δυτικόν κόσμον, διάχυτες, μας μιλάνε πώς να ζήσουμε. Εξάλλου τι είναι ο πολιτισμός; Πώς να ζήσει αυτή η ύπαρξίς μου. Αλλά, λέγει, χωρίς Θεό. Προσέξτε· χωρίς Θεό. Γιατί μου βγάζεις τον Θεό; «Γιατί ο Θεός», λέγει, «με δεσμεύει. Και δεν είμαι ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλω. Δεν μου χρειάζεται λοιπόν ο Θεός». Έχομε συνεπώς δύο κατευθύνσεις. Ο υπαρξισμός στη μέση. Από δω που οδηγεί στον Θεό και ο άλλος ο υπαρξισμός που οδηγεί στην αθεΐα. Για να δούμε εκεί που οδηγούμεθα στην αθεΐα, ποια είναι τα αποτελέσματα; Δηλαδή υπαρξισμός χωρίς Χριστόν. Έχομε τον μηδενισμόν, έχομε τον αναρχισμόν και στο τέλος την καταστροφήν της υπάρξεως. Αυτή η ίδια η ύπαρξις, ενώ αναζητούσε πώς θα ζήσει, στο τέλος να καταστρέφεται. Κλασική εικόνα τα ναρκωτικά. Ζητώ να ζήσω την ζωή μου, αυτό θα πει «την ύπαρξή μου», να ζήσω την ζωή μου, παίρνω ναρκωτικά και αυτοκαταστρέφομαι. Αντιθέτως η άλλη πορεία. Ο υπαρξισμός που οδηγεί στον Θεό, οδηγεί στον Χριστό. Τι πετυχαίνει; Ανόρθωση της εικόνος του Θεού. Είναι ο πεσμένος άνθρωπος και σηκώνεται η εικόνα του Θεού. Ακόμα έχω οργάνωση αυτών των ανθρωπίνων δυνάμεών μου και συνοχή. Νους, καρδία και βούλησις, ψυχή και σώμα, είναι οργανωμένα μέσα μου, συγκροτημένα. Έχω όχι διαλυμένη αλλά οργανωμένη προσωπικότητα. Τρίτον, έχω σεβασμό και διάσωση της ανθρωπίνης υπάρξεως. Όταν λέμε «ο Χριστιανισμός σώζει», «Ήρθα να σας σώσω», λέει ο Χριστός, τι είναι αυτό «να σας σώσω»; Ακριβώς αυτό. Να σώσει την ύπαρξη.

Όλα αυτά αγαπητοί μου, ξεκινούν από το πώς βλέπω το αγαθόν. Ναι, πώς βλέπω το αγαθόν, αλλά τελικά τι θα διαλέξω; Ένα αυτόνομο αγαθό, ένα αγαθό που δεν έχει καμία σχέση με τον Θεό ή το αγαθό που έχει σχέση με τον Θεό και είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός; Αν διαλέξω ένα αγαθό ανθρωπιστικό, απ’ αυτά που σερβίρει η εποχή μας, θα φθάσω στον μηδενισμό. Και στην καταστροφή της υπάρξεως. Αν διαλέξω το αγαθόν που είναι Αυτός ούτος ο Χριστός, τότε διασώζω την ύπαρξή μου. Και τότε για ‘μένα θα ίσχυε αυτό που λέγει – αθάνατη πια θέση, ο λόγος του Θεού: «Δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν».

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας και επιμέλεια:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

• http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_192.mp3

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε(Πόποβιτς)

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ

ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΚΛΙΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΕΚΧΩΡΗΣΗ.

ΑΚΡΙΒΕΙΑ!

Εν ονόματι της Εκκλησίας και των θεανθρωπίνων αγιασμάτων και αληθειών δεν μπορεί να λάβει χώρα κανένας συμβιβασμός. Η αποστολική και αγιοπατερική πιστότητα σε κάθε δικό της, αποτελεί τον κορυφαίο κανόνα στην σχέση μας έναντι της Εκκλησίας. Η πιστότητα σημαίνει ακρίβεια. Κανενός είδους αμαρτίες δεν επιτρέπεται να ευλογούνται, κανενός είδους πράγματα, τα οποία θα κατέλυαν την Αλήθεια, την Παν-αλήθεια της Εκκλησίας, το θεανθρώπινο είναι της, δεν πρέπει να γίνονται. Στην Εκκλησία τα πάντα είναι θεανθρώπινα: το είναι, η ζωή, τα μέσα, ο στόχος, η αθανασία, η αιωνιότητα. Εδώ δεν χωρεί καμία «οικονομία», καθαρά ανθρώπινη, ουμανιστική και χομινιστική, γιατί τούτο θα αποτελούσε αποχώρηση από την θεανθρώπινη Αλήθεια της Εκκλησίας, από την θεανθρώπινη αποστολικότητα, αγιότητα, ενότητα και καθολικότητά της.

Αυτήν την θεανθρώπινη αλήθεια και πραγματικότητα, αποστολικώς, θεόσοφα ομολογεί ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος δηλώνει: «Οι ορθόδοξοι απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε όλες τις αναγνωρισμένες Οικουμενικές Συνόδους και Τοπικές Συνόδους, όπως και τους οριζόμενους από αυτές κανόνες. Γιατί δεν είναι πλήρως, αλλά κατά το ήμισυ ορθόδοξος εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθοδηγείται από τους θείους κανόνες»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,25, PG99,989^Α]. «Υπάρχουν οι θείοι νόμοι και κανόνες, που καθοδηγούν τον κάθε ευσεβή άνθρωπο, σε αυτούς δεν πρέπει να προσθέσουμε, ούτε και να αφαιρέσουμε κάτι»[ Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,27, PG99,996^Α]. Υποστηρίζοντας την ομολογιακή του μάχη, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης γράφει: «Δεν είμαστε έκπτωτοι της Εκκλησίας του Θεού. Αν και υπόλογοι για πολλές άλλες αμαρτίες, εντούτοις αποτελούμε ένα σώμα με αυτήν –την Εκκλησία- ανατραφήκαμε με τα θεία δόγματα και πασχίζουμε να τηρήσουμε τους κανόνες και τις διαταγές της»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,28, PG99,997^D].

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

«Είμαστε κατά πάντα ορθόδοξοι, απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε κάθε αναγνωρισμένη σύνοδο οικουμενική και τοπική, και τηρούμε με ακρίβεια τους προβλεπόμενους από αυτές κανόνες και διατάξεις. Επειδή δεν τηρεί επακριβώς τον λόγο της αληθείας εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθοδηγείται από τους θείους κανόνες. Εκτός τούτου, ασπαζόμαστε και την νόμιμη, κατά καιρούς, χρησιμοποιουμένη εκ μέρους των αγίων, οικονομία»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 30, PG 99, 1005D].

«Ο Βασιλέας σύναψε παράνομο γάμο, γάμο μοιχείας. Εκείνοι που δεν υποτάσσονται στον Κύριο, το ονομάτισαν αυτό παραβίαση των νόμων και του Ευαγγελίου, σωτηριοφόρο για την Εκκλησία του Θεού δια της οικονομίας» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 34, PG 99, 1024A].«Επιτρέποντας τον παράνομο γάμο του βασιλέως και δικαιολογώντας τη μοιχεία χάριν της οικονομίας, δεν έγινε τίποτε άλλο από την αλλοίωση της αληθείας, ονομάζοντάς την ‘’οικονομία’’. Το να προτάσσεις την επιθυμία του βασιλέως στο θέλημα του Θεού, αυτό είναι η κατάλυση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Με τον τρόπο αυτόν επιτελείται η εκ του Αντιχρίστου κατάλυση του κόσμου· ως εκ τούτου εκείνο που σε αυτά ο σατανάς ονόμασε ‘’οικονομία’’, δικαιολογημένα χαρακτηρίζεται πρόδρομος του Αντιχρίστου» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 34, PG 99, 1025BC]. «Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των θείων κανόνων και του Ευαγγελίου του Χριστού, είναι το ίδιο. Εξ αυτού και ο Μέγας Βασίλειος και οι όμοιοί του Άγιοι δέχθηκαν αυτούς τους κανόνες ως αποστολικούς και τους τηρούσαν, μην αλλοιώνοντάς τους στο παραμικρό, παρά συμπληρώνοντάς τους κατά τις ανάγκες» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1037AB]. «Οι καταπατητές αυτών των θείων κανόνων θεωρούν την καταπάτησή τους ιερή οικονομία»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1033C]. «Δεν είναι επιτρεπτό ούτε στην τοπική Εκκλησία μας ούτε σε άλλη, να πράξουν οτιδήποτε αντίθετο με τους ορισθέντες νόμους και κανόνες»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 24, PG 99, 985D-988A].

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΤΡΙΑΔΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

Ο Άγιος Θεόδωρος θεοσόφως θεωρεί και ομολογεί: «Η Εκκλησία βρίσκεται ἐν τῇ Ἀληθείᾳ και στη βίωση αυτής και στο κήρυγμά της και στην ομολογία της. Η Εκκλησία του Θεού μπορεί να συγκροτείται ακόμη και από τρεις ορθοδόξους πιστούς»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 39, PG 99, 1049B]. Ο Άγιος Θεόδωρος, άγιος θεανθρωπίνης πίστεως χερουβικώς φλεγομένης, παρέμεινε πάντοτε πιστός έως τέλους στη θεανθρώπινη αλήθεια και ποτέ και για κανέναν λόγο δεν εξετράπη από την αυστηρή ακρίβειά της»[Μιχαήλ μοναχού, Βίος καὶ Πολιτεία τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν καὶ Ὁμολογητοῦ Θεοδώρου τοῦ τῶν Στουδίων ἡγουμένου, PG 99, 157C]. «Αφού δόθηκε ολοκληρωτικά στον Κύριον Ιησού Χριστό, ποτέ δεν υποχώρησε στις συγκυρίες, ούτε προσέγγισε τις εξουσίες του κόσμου έστω το παραμικρό»[ Μιχαήλ μοναχού, ό.π., PG 99, 157D-160A]. Ο ατρόμητος Ομολογητής απευθύνθηκε στον μοιχό βασιλέα λέγοντας: «Βασιλιά, πρέπει να μετανοήσεις για την τελεσθείσα αμαρτία και να μην αφήσεις το κακό χωρίς γιατρειά». Στον εικονομάχο βασιλέα αποστολικά και χωρίς φόβο λέει: «Βασιλιά, πώς τόλμησες να διαταράξεις και να συγκλονίσεις την Εκκλησία του Χριστού, η οποία πορεύεται εν ειρήνη;[…]. Τα της Εκκλησίας ανήκουν στους ιερείς και στους διδασκάλους, ενώ στον βασιλέα ανήκουν οι εξωτερικές, πολιτικές υποθέσεις» [Μιχαήλ μοναχού, ό.π., PG 99, 173D· 176A· 181D]

ΕΥΧΕΣΘΕ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

Η Εκκλησία αποτελεί τη σάρκωση και την εικόνα της Παναλήθειας, ήτοι του Θεού Λόγου. Αυτός είναι ο ευαγγελισμός της (Παν-ευαγγελισμός). Το Ευαγγέλιο «οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον»[Γαλ. 1, 11], αλλά κατά τον Θεάνθρωπο. Αυτό οφείλουμε να ομολογούμε διά των ιερών μυστηρίων, δι’ αυτού και χάριν αυτού να ζούμε αθάνατα και αιώνια και αυτή είναι η ορθή πίστη, η των Αποστόλων, η αγιοπατερική, η θεανθρώπινη, η ορθόδοξη πίστη. Ό,τι αλλοιώνει, παραχαράσσει, σακατεύει αυτήν τη θεανθρώπινη πίστη είναι αίρεση.

Όλος σε τούτη την πίστη ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ομολογιακά αναφέρει: «Εμείς, στηριζόμενοι στην αποστολική διδασκαλία και σε εκείνη των αγίων Πατέρων μας, αφού και εκείνοι συμφώνως με τους Αποστόλους ομιλούν, αποφεύγομε την κοινωνία με τους αιρετικούς και με τους παρασυρομένους από αυτούς αποστάτες και τηρούμε την ακριβή πίστη, στην οποία στεκόμαστε «καὶ καυχώμεθα ἐπ’ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ»[ Ρωμ. 5, 2], τηρώντας τους κανόνες και όλες τις υπόλοιπες τελειοποιήσεις, ώστε να καταστούμε «τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι»[ Ιακ. 1, 4] — «καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»[ Φιλιπ. 4, 7]»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Μικρὴ Κατήχησις 97, Ἔργα τ. 2, Θεσσαλονίκη 1984, σ. 248].

«Ο κάθε ορθόδοξος κατά πάντα, σε κάθε του πράξη, αν όχι και σε λόγο, να αναθεματίζει τον κάθε αιρετικό»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 49, PG 99, 1088B.. «Ο ναός που βεβηλώθηκε από τους αιρετικούς δεν είναι ιερός ναός του Θεού, παρά ένα κοινό κτίσμα, όπως αναφέρει ο Μέγας Βασίλειος, επειδή ο ευρισκόμενος εν αυτώ άγγελος, ο παρών σε κάθε Εκκλησία, έφυγε από αυτόν. Εξ αυτού και η θυσία, που τελείται σε αυτόν δεν γίνεται δεκτή από τον Θεό»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 80, PG 99, 1320Β].

«Ο Κύριος Ιησούς Χριστός απαγορεύει τους πολέμους, τις αιματοχυσίες και τους φόνους. Γι’ αυτό ούτε και τους αιρετικούς πρέπει να φονεύουμε. Και όχι μόνον δεν είναι επιτρεπτό να φονευθούν, αλλά δεν μας επιτρέπεται να ευχόμαστε το κακό τους. Αντιθέτως, πρέπει να ευχόμαστε υπέρ αυτών όπως ο Ίδιος ο Κύριος το κατέδειξε κατά την σταυρική Του θυσία,λέγοντας:«Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι”»[Λουκ.23,34]»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 155 (Θεοφίλῳ τῆς Ἐφέσου), PG 99, 1484AC]. «Η Εκκλησία δεν εκδικείται με μάχαιρα»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 155 (Θεοφίλῳ τῆς Ἐφέσου), PG 99, 1485C]. «Ναι, δεν ταιριάζει στην Εκκλησία του Θεού να εκδικείται με μαστιγώσεις, με διωγμούς και φυλακίσεις. Ο εκκλησιαστικός νόμος κανέναν δεν απειλεί, ούτε με ξίφος, ούτε με μαστίγιον»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή 94 (Λέοντι ἀρωματοπράτῃ), στο Theodori Studitae Epistulae, τ. 2, ἐκδ. Fatouros, Βερολίνο 1992, σ. 215].

«Ο άρτος των αιρετικών δεν είναι σώμα του Χριστού» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 197 (Δωροθέῳ τέκνῳ), PG 99, 1597A]. «Για τους χριστιανούς είναι απαραίτητο να προσεγγίζουν ο ένας τον άλλο με αγάπη, ιδιαίτερα, όταν το σώμα του Χριστού (δηλ. η Εκκλησία) κόβεται από τον διάβολο με το ξίφος της αιρέσεως»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή 338 (Κωνσταντίνῳ), στὸ Theodori Studitae Epistulae, τ. 2, εκδ. Fatouros, Βερολίνο 1992, σ. 479].

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΗ:

• Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε(Πόποβιτς), Δογματική Ορθόδοξη φιλοσοφία της αληθείας, Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου, έκδοση 3^η, 2022, σελίδες 674-678.

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

Ἑωθινόν

Ἦχος α´ - Ἑωθινόν Β´
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΙϚ´ 1 - 8

¹ Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. ² καὶ λίαν πρωῒ τς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. ³ καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; ⁴ καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. ⁵ καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. ⁶ ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· Μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. ⁷ ἀλλ’ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. ⁸ καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοση Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα

Ἦχος α´ - Ἑωθινόν Β´
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΙϚ´ 1 - 8

¹ Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασε τὸ Σάββατον, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ ἡ Σαλώμη ἠγόρασαν τὸ βράδυ τοῦ Σαββάτου ἀρώματα, διὰ νὰ ἔλθουν τὸ πρωῒ εἰς τὸν τάφον καὶ ἀλείψουν τὸν Ἰησοῦν. ² Καὶ πολὺ πρωῒ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος ἔρχονται εἰς τὸ μνημεῖον τὴν ὥραν, ποὺ ὁ ὑποκάτω ἀπὸ τὸν ὁρίζοντα ἀνατέλλων ἥλιος ἤρχισε νὰ διαλύῃ τὸ πρωϊνὸ σκοτάδι. ³ Καὶ ἔλεγαν ἀναμεταξύ τους· Ποῖος θὰ μᾶς ἀποκυλίσῃ τὴν μεγάλην πέτραν ἀπὸ τὴν εἴσοδον τοῦ μνημείου; ⁴ Καὶ μόλις ἐσήκωσαν τὰ μάτια τους, εἶδαν, ὅτι εἶχε κυλισθῆ μακρὰν ἀπὸ τὸ μνημεῖον ἡ πέτρα. Καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους αὐτά, διότι ἡ πέτρα αὐτὴ ἦτο πολὺ μεγάλη καὶ δὲν ἦτο εὔκολον νὰ ἀποκυλισθῇ. ⁵ Καὶ μόλις ἐσήκωσαν τὰ μάτια τους, εἶδαν, ὅτι εἶχε κυλισθῆ μακρὰν ἀπὸ τὸ μνημεῖον ἡ πέτρα. Καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους αὐτά, διότι ἡ πέτρα αὐτὴ ἦτο πολὺ μεγάλη καὶ δὲν ἦτο εὔκολον νὰ ἀποκυλισθῇ. ⁶ Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· Μὴ ἐκπλήττεσθε καὶ μὴ φοβεῖσθε. Ἠξεύρω ποῖον ζητάτε. Ζητᾶτε τὸν Ἰησοῦν τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον. Ἀνεστήθη. Δὲν εἶναι ἐδῶ. Ἰδού, εἶναι ἀδειανὸ τὸ μέρος, ὅπου τὸν ἔβαλαν. ⁷ Ἀλλὰ πηγαίνετε, εἴπατε εἰς τοὺς μαθητάς του καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὸν Πέτρον, ποὺ ἔχει ἀνάγκην παρηγορίας καὶ βεβαιώσεως ὅτι συνεχωρήθη διὰ τὴν ἄρνησίν του, ὅτι πηγαίνει προτήτερα ἀπὸ σᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν. Ἐκεῖ θὰ τὸν ἰδῆτε, καθὼς σᾶς εἶπε, προτοῦ νὰ σταυρωθῇ. ⁸ Καὶ ἐκεῖναι, ἀφοῦ ἐβγῆκαν, ἔφυγαν ἀπὸ τὸ μνημεῖον. Τὰς κατεῖχε δὲ τρόμος καὶ ἦσαν ἐκστατικαί. Καὶ δὲν εἶπαν τίποτε εἰς κανένα, διότι ἐφοβοῦντο.

Εὐαγγέλιον

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Δ´ 18 - 23

¹⁸ Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδεν δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς. ¹⁹ καὶ λέγει αὐτοῖς· Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. ²⁰ οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ. ²¹ Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῶν καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν· καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. ²² οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ. ²³ Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς, διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοση Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Δ´ 18 - 23

¹⁸ Ἐνῷ δὲ ἐπεριπάτει πλησίον τῆς θαλάσσης τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδελφούς, τὸν Σίμωνα, ποὺ μὲ τὸ ὄνομα, τὸ ὁποῖον τοῦ ἔδωκεν ὁ Κύριος, λέγεται Πέτρος, καὶ τὸν Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφόν του, οἱ ὁποῖοι ἔρριπταν δίκτυον εἱς τὴν θάλασσαν, διότι ἦσαν ψαράδες. ¹⁹ Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· Ἀκολουθήσατέ με καὶ θὰ σᾶς κάμω ἱκανοὺς νὰ ψαρεύετε ἀντὶ ψαριῶν ἀνθρώπους, τοὺς ὁποίους μὲ τὸ δίκτυον τοῦ κηρύγματος θὰ ἑλκύετε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ²⁰ Αὐτοὶ δὲ ἀμέσως ἄφησαν τὰ δίκτυα καὶ τὸν ἠκολούθησαν. ²¹ Καὶ ἀφοῦ ἐπροχώρησεν ἀπ’ ἐκεῖ, εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, τὸν Ἰάκωβον τὸν υἱὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τὸν Ἰωάννην τὸν ἀδελφόν του, νὰ ἐτοιμάζουν τὰ δίκτυά τους μέσα εἰς τὸ πλοῖον μαζὶ μὲ τὸν πατέρα τους Ζεβεδαῖον.Καὶ τοὺς ἐκάλεσεν. ²² Αὐτοὶ δὲ παρευθὺς ἄφησαν τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα τους καὶ τὸν ἠκολούθησαν. ²³ Καὶ περιώδευεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς διδάσκων εἰς τὰς συναγωγάς των, ὅπου κάθε Σάββατον ἐμαζεύοντο οἱ Ἑβραῖοι, διὰ νὰ ἀκούσουν τὴν ἀνάγνωσιν τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ νὰ προσευχηθοῦν.Καὶ ἐκεῖ ἐκήρυττε τὸ χαρμόσυνον ἄγγελμα, ὅτι ἐπλησίαζεν ὁ χρόνος τῆς πνευματικῆς βασιλείας, ποὺ θὰ ἔφερεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν ἀπολύτρωσιν καὶ χαράν· καὶ ἐθεράπευε κάθε εἶδος ἀσθένειαν καὶ ἀδιαθεσίαν μεταξὺ τοῦ λαοῦ.

Ἀπόστολος

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ Β´ 10 - 16

¹⁰ δόξα δὲ καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν, Ἰουδαίῳ τε πρῶτον καὶ Ἕλληνι· ¹¹ οὐ γάρ ἐστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ. ¹² ὅσοι γὰρ ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καὶ ἀπολοῦνται· καὶ ὅσοι ἐν νόμῳ ἥμαρτον, διὰ νόμου κριθήσονται. ¹³ οὐ γὰρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου δίκαιοι παρὰ τῷ Θεῷ, ἀλλ’ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιωθήσονται. ¹⁴ ὅταν γὰρ ἔθνη τὰ μὴ νόμον ἔχοντα φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιῇ, οὗτοι νόμον μὴ ἔχοντες ἑαυτοῖς εἰσι νόμος, ¹⁵ οἵτινες ἐνδείκνυνται τὸ ἔργον τοῦ νόμου γραπτὸν ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν, συμμαρτυρούσης αὐτῶν τῆς συνειδήσεως καὶ μεταξὺ ἀλλήλων τῶν λογισμῶν κατηγορούντων ἢ καὶ ἀπολογουμένων, ¹⁶ ἐν ἡμέρᾳ ὅτε κρινεῖ ὁ Θεὸς τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοση Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ Β´ 10 - 16

¹⁰ Δόξα δὲ καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη θὰ ἀποδοθῇ εἰς καθένα, ποὺ ἐργάζεται τὸ ἀγαθόν, εἰς τὸν Ἰουδαῖον πρῶτον καὶ εἰς τὸν εἰδωλολάτρην Ἕλληνα. ¹¹ Θὰ συμβοῦν δὲ τὰ ἴδια εἰς τοὺς Ἰουδαίους καὶ εἰς τοὺς εἰδωλολάτρας, διότι δεν χαρίζεται εἰς πρόσωπα ὁ Θεός. ¹² Καὶ δι’ αὐτὸ ὅσοι ἡμάρτησαν, χωρὶς νὰ ἔχουν λάβει νόμον γραπτόν, αὐτοὶ θὰ καταδικασθοῦν εἰς ἀπώλειαν χωρὶς νὰ ἔχουν κατήγορον τὸν νόμον τοῦτον. Καὶ ὅσοι ἡμάρτησαν, ἐνῷ εἶχε δοθῇ εἰς αὐτοὺς νόμος γραπτός, αὐτοὶ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ νόμου τούτου θὰ κριθοῦν. ¹³ Διότι δίκαιοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι ὄχι ὅσοι ἀκούουν ἁπλῶς τὸν θεῖον νόμον ἀναγινωσκόμενον, ἀλλ’ ὅσοι φυλάττουν τὸν νόμον, αὐτοὶ θὰ ἀναγνωρισθοῦν δίκαιοι. ¹⁴ Διότι ὅταν θεοσεβεῖς ἄνθρωποι ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς, ποὺ δὲν τοὺς ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεὸν νόμος γραπτός, ὁδηγούμενοι ἀπὸ τὸν ἔμφυτον ἠθικὸν νόμον πράττουν ὅ,τι ὁ γραπτὸς νόμος διατάσσει, εἰς τοὺς τοιούτους ἀνθρώπους, καίτοι δὲν ἔχουν γραπτὸν νόμον, νόμος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός των, δηλαδὴ ἡ συνείδησίς των. ¹⁵ Οἱ ἐθνικοὶ αὐτοὶ τὸ ἔργον, ποὺ κάνει ὁ νόμος νὰ διαφωτίζῃ τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὸ νὰ διακρίνουν τὸ ἀγαθὸν ἀπὸ τὸ κακόν, ἀποδεικνύουν, ὅτι τὸ ἔχουν γραμμένον εἰς τὰς καρδίας των, ὅταν ἡ συνείδησίς των δίδῃ μαρτυρίαν εἰς αὐτοὺς διὰ κάθε πράξιν, καὶ οἱ ἐσωτερικοί των λογισμοὶ ἀναμεταξύ των κατηγοροῦν ἢ καὶ καμμιὰ φορὰ ἀπολογοῦνται. ¹⁶ Θὰ ἀνακηρυχθοῦν δὲ δίκαιοι οἱ τηρηταὶ τοῦ νόμου κατὰ τὴν ἡμέραν, ποὺ θὰ κρίνῃ ὁ Θεὸς τὰς ἀποκρύφους πράξεις τῶν ἀνθρώπων σύμφωνα μὲ τὸ εὐαγγέλιον, τὸ ὁποῖον κηρύττω. Θὰ τὰς κρίνῃ δὲ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς ὑπερτάτου κριτοῦ.

Πηγή: https://www.saint.gr/

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

Κηρυγματικές σκέψεις στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς

τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Στίς ὄχθες τῆς θαλάσσης τῆς Γενησαρέτ πρωτοαντήχησε ἡ κιθάρα τοῦ Πνεύματος, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. ...Αὐτή ἡ οὐράνια μελωδία δέν μποροῦσε ν’ ἀκουστεῖ στά παλάτια καί τά μέγαρα τῶν ἀρχόντων καί πλουσίων, γιατί ὁ κρότος τῆς ἀδικίας δέν ἀφήνει ν’ ἀκουσθεῖ ἡ κιθάρα τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ.

Οὔτε ὅμως καί στά δώματα τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας, γιατί κι ἐκεῖ ἡ παραφωνία τῆς ἀσυνέπειας μεταξύ θεωρίας καί πράξεως δέν ἀφήνει νά ἀκουσθεῖ ἡ ἁρμονία πού ζητᾶ ὁ θεῖος λόγος, πού πρωτοαντήχησε στήν ἀκρολιμνιά τῆς Γαλιλαίας.

Ὁ Χριστός ζήτησε συνεργάτες, ὄχι ὀπαδούς ἤ ὑπηκόους, ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, πού ὄχι μέ ἀδικία ἤ κατεργαριά, ἀλλά μἐ τιμιότητα καί μόχθο, κέρδιζαν τό ψωμί τους, βρεγμένο μέ τήν ἁλμύρα τῆς θάλασσας.

...Ὁ Θεός πηγαίνει σ’ αὐτούς πού τόν περιμένουν καί παρουσιάζεται σ’ αὐτούς πού τόν ἀναζητοῦν.

Τό γλυκόφθογγο τραγούδι τοῦ Χριστοῦ μας, πού ἀκούστηκε στήν ἤρεμη ἀκτή τῆς Γαλιλαίας, μόνο τά αὐτιά τά σφαλισμένα ἀπό τόν θόρυβο τῶν συμφερόντων δέν μποροῦν νά τό ἀκούσουν.

-----------------------------------------

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 65.

Ἐπιλογή καί ἀντιγραφή κειμένου

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 4,18-23]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΟΙ ΕΠΟΠΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 21-6-1998]

(Β378)

Το πρώτο ξεκίνημα, αγαπητοί μου, του Ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου, όπως είδαμε να μας περιγράφει στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ο ευαγγελιστής Ματθαίος. Ένα ξεκίνημα απόλυτα φυσικό και ανθρώπινο και ταυτόχρονα θείο και υπερφυσικό.

Ο Κύριος περιπατεί εις τον αιγιαλόν της λίμνης της Τιβεριάδος και εκεί εις την ακρολιμνιά, δύο αδέλφια ψαράδες, ο Πέτρος και ο Ανδρέας, ασχολούνται με την ψαρική και το καΐκι τους. Βέβαια προηγήθηκε ένα κήρυγμα του Κυρίου στα πλήθη, μια θαυμαστή αλιεία και μάλιστα εις το καΐκι του Πέτρου και του Ανδρέα και σε ένα ακόμη ζευγάρι αδέλφια, τον Ιάκωβον και τον Ιωάννην.

Με πολλή λιτότητα μας περιγράφει ο ευαγγελιστής Ματθαίος τα εξής: «Περιπατῶν ὁ Ἰησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς. Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς». Δηλαδή: «Περιπατώντας», λέει, «ο Κύριος παρά την θάλασσαν της Γαλιλαίας, είδε δύο αδέλφια. Πήγε λίγο πιο κάτω, είδε άλλα δύο αδέλφια και τους εκάλεσε».

Εξέρχεται, βλέπετε, ο Κύριος για να εκλέξει τους δώδεκα μαθητάς Του. Και αποτείνεται στα δύο ζεύγη των αδελφών. Ασφαλώς ο Κύριος θα είδε στη λίμνη κι άλλους ψαράδες. Αλλά αποτείνεται και σε ένα δεύτερο ζεύγος ψαράδων. Επισημαίνει αυτούς τους τέσσερις ψαράδες. Γιατί δεν απετάνθηκε σε άλλους; Και γιατί απετάθη εις αυτούς τους τέσσερις μόνο; Τι μπορούσε να βλέπει σ’ αυτούς ο Κύριος; Ασφαλώς το βάθος της αγαθής των προαιρέσεως. Και ο Κύριος δεν αστόχησε. Έβλεπε, λοιπόν, και ως Θεός. Όχι μόνον ως άνθρωπος. Αλλά και ως Θεός.

Αυτό που προηγουμένως σας είπα, ότι ήταν ένα ξεκίνημα απόλυτα φυσικό και ανθρώπινο, και ταυτόχρονα θείο και υπερφυσικό. Αργότερα, όταν θα αναφερθεί εις τον Ιούδα τον προδότη, θα πει: «Οὐκ ἐγὼ ὑμᾶς τοὺς δώδεκα ἐξελεξάμην;». «Εγώ», λέγει, «δεν σας εξέλεξα εσάς τους δώδεκα;». «Καὶ εἷς ἐξ ὑμῶν εἷς διάβολός ἐστιν». «Και ένας από σας είναι διάβολος». Και εννοούσε τον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Ακόμη, θα μας σημειώσει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Ἐγώ οἶδα οὓς ἐξελεξάμην». «Εγώ γνωρίζω ποιους έχω διαλέξει». Και ακόμη θα μας σημειώσει ο ίδιος ευαγγελιστής: «Οὐχ ὑμεῖς μὲ ἐξελέξατε, ἀλλ’ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς». «Δεν με διαλέξατε εσείς Εμένα, αλλά Εγώ διάλεξα εσάς». Κι εδώ φαίνεται η υπερφυσική γνώσις του Ιησού Χριστού. Έτσι εκλέγει σαν άνθρωπος και εκτιμά την ανθρώπινη προαίρεση σαν Θεός.

Ώστε, λοιπόν, μας βλέπει ο Χριστός. Μας γνωρίζει ο Χριστός. Μας εποπτεύει. Και φυσικά δεν λαθεύει. Κι αν απήλθε στον ουρανό και μας είπε ότι μαζί μας θα είναι έως της συντελείας του αιώνος, όλες τις ημέρες της Ιστορίας, έως ότου παρέλθει ο κόσμος και έως εκεί πάλι μας εποπτεύει, μας βλέπει. «Εγώ είμαι», λέγει, «μαζί σας».

Βλέπει στα δύο ζεύγη των μαθητών, αγαπητοί, τόσο την αγαθή τους προαίρεση, όσο και την προθυμία τους. Αλλά και εις τα άλλα δύο ζεύγη το ίδιο. Που άφησαν πατέρα, δίχτυα, καΐκια και Τον ακολούθησαν με ολοκληρωτική προσφορά. Αυτό μας καταπλήσσει.

Μήπως ο Θεός, όμως, προσωποληπτεί; Αποτείνεται εις αυτούς τους τέσσερις, δείχνοντας μίαν προσωποληψίαν; Όχι βέβαια. Κι εμάς ο Θεός μάς καλεί. Ναι, κι εμάς. Τόσο στη σωτηρία μας, εφόσον «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν», όσο και σε ειδικά όργανα διακονίας. Ζηλεύεις τον Ιερό Χρυσόστομο, πάτερ Αθανάσιε; Μπορείς να φθάσεις, άμα θέλεις. Τι έκανες για να φθάσεις; Ζηλεύεις τον Α, τον Β, τον Γ, τον Δ Πατέρα της Εκκλησίας μας; Μπορείς κι εσύ να γίνεις. Γιατί δεν έγινες; Δεν προσωποληπτεί, λοιπόν, ο Θεός. Εμείς δεν προσφέρομε τον εαυτόν μας σωστά. Αν μου πείτε ότι έδωσε ειδικά χαρίσματα εις αυτούς…Και ποιος σας είπε ότι ο Θεός δίνει έτσι κατά τρόπον περίεργον, σπάταλον τα χαρίσματά Του; Είδε την προαίρεσή σου; Είδε τον κόπο σου; Θα σου δώσει χαρίσματα! Θα σου δώσει χαρίσματα. Εργάστηκες λοιπόν; Δεν προσωποληπτεί ο Θεός. Αλλά δίδει εκεί που βλέπει ότι θα αξιοποιηθούν εκείνα τα οποία θα δώσει.

Αλλά όλοι, δυστυχώς, δεν έχουν προετοιμάσει τον εαυτό τους για μια τέτοια διακονία. Τι λέγω διακονία; Εδώ ούτε για την ίδια τους την σωτηρία δεν έχουν φροντίσει. Οι μαθηταί; Ω, οι μαθηταί! Αν θέλετε να ρίξομε μια ματιά σ’ αυτούς… ιδιωτικά ετοίμαζαν τον εαυτό τους, πρώτιστα με την προσεκτική τους ζωή. Ύστερα με την μελέτη και με την προσευχή. Έχομε ένα μικρό δείγμα. Όταν ο Φίλιππος βρήκε τον φίλο του, τον Ναθαναήλ, τι του είπε; «Εκείνον τον οποίον έγραψε ο Μωυσής και οι προφήται, δηλαδή τον Μεσσία, τον βρήκαμε». Πού Τον βρήκαν; Τον βρήκαν πρώτα πρώτα στις Γραφές. Τα γνωρίσματα του Μεσσίου τα βρήκαν στις Γραφές. Οι άρχοντες, φύσει-θέσει, έπρεπε να γνωρίζουν τα γνωρίσματα του Μεσσίου. Και όχι μόνον δεν τα εγνώριζαν, γιατί δεν μελετούσαν τον λόγον του Θεού. Γιατί, νομίζετε σήμερα, δεσποτάδες και αρχιερείς μελετούν τον λόγο του Θεού; Αν μελετούσαν τον λόγον του Θεού, δεν θα ‘σερναν σαν σκυλάκι την Εκκλησία στον Οικουμενισμό ή δεν ξέρω πού αλλού! Αν μελετούσαν. Αν μελετούσαν. Ναι! Κάποτε, θυμάμαι εδώ και σαράντα χρόνια, ο αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι(Canterbury), Αγγλικανός, συμμετείχε σε μία προσπάθεια να αμνηστευτούν οι ομοφυλόφιλοι. Και είπα πολύ απλά: «Μα δεν άνοιξε την Αγία Γραφή να διαβάσει ότι δεν πρόκειται περί ασθενείας αλλά πρόκειται περί αμαρτίας; Εκεί δεν διάβασε τίποτε;». Ιδού. Αυτό είναι το πράγμα.

Λοιπόν μελετούσαν οι υποψήφιοι μαθηταί του Χριστού, χωρίς να ξέρουν ότι θα χρηματίσουν μαθηταί του Χριστού. Πού να το φανταστούν! Πού να φανταστούν μία τόσο μεγάλη τιμή. Λοιπόν, μελετούσαν τις Γραφές, για Εκείνον που έγραψε ο Μωυσής και οι προφήται. Και είχαν μάθει τα χαρακτηριστικά του Μεσσίου. Και είχαν μάθει ακόμα ότι ο Μεσσίας είναι παθητός. Ότι θα εσταυρούτο. Πρόσεξαν οι άρχοντες του λαού για τον Μεσσία ότι θα ήτο παθητός; Όπως ακριβώς ο γάιδαρος, με συμπαθάτε, όταν δει ένα αυλάκι με νερό, κοντοστέκεται. Και μετά -το φοβάται ο γάιδαρος το νερό- και μετά δίνει έναν πήδο και περνάει το ποταμάκι. Αυτό ‘κάναν οι άρχοντες. Όπου έβρισκαν σημείο ότι ο Ιησούς, ο Μεσσίας είναι παθητός, κοντοστεκόντουσαν κι αμέσως το ξεπερνούσαν. Κατάντημά τους. Γιατί; Γιατί άλλα πράγματα προσανατόλιζαν την σκέψη τους. Ότι ο Μεσσίας είναι εθνικός λυτρωτής! Εθνικός λυτρωτής. Και θα τους δώσει να φάνε με χρυσά κουτάλια. Εκεί πήγαινε το μυαλό τους. Κι όταν βλέπανε τον Μεσσία παθητόν, στην Γραφή, στον Ησαΐα, σας είπα, εκεί, με ένα πήδημα το ξεπερνούσαν. Κι όταν είδαν τον Ιησούν επί του Σταυρού: «Τι είδους Μεσσίας είναι αυτός, ο οποίος ήδη επί του Σταυρού πάσχει;». Βλέπετε, παρακαλώ; Έκαναν σωστή μελέτη; Σίγουρα όχι.

Ενώ οι μαθηταί, όχι μελετούσαν τις Γραφές, τις έβλεπαν σωστά αλλά και προσδοκούσαν. Μάλιστα έχομε και μιαν άλλη αποκάλυψη κάπου. Εκείνη η προφήτις η Άννα, η θαυμαστή, εκείνη, γυναίκα, η χήρα, κόντευε τα 100 της χρόνια, με τον Συμεών, εκείνον τον θαυμάσιον άνθρωπο, τον δίκαιο, τον Θεοδόχον, όπως τον λέμε, που εκράτησε στην αγκαλιά του το νήπιον «Ιησούς», ξέρετε τι; Έχει μία παρατήρηση εκεί ο ευαγγελιστής Λουκάς. Ξέρετε τι παρατήρηση; Ότι η Άννα έλεγε και σε όσους εκείνους είχαν σωστή αντίληψη περί Μεσσίου στα Ιεροσόλυμα, ότι ο Μεσσίας ήλθε. Εκείνοι που είχαν σωστή αντίληψη περί Μεσσίου. Ναι παρακαλώ. Αυτό θα πει «μελετάω σωστά». Και έτσι προετοίμαζε ο κάθε μαθητής το εαυτού σκεύος, για να σταθεί εύχρηστος καιρῷ τῷ δέοντι εις τον Κύριον.

Ακόμη, καλεί ο Θεός, αλλά όλοι, δυστυχώς, δεν ανταποκρίνονται. Όχι μόνο στη δική Του διακονία, αλλά ούτε, όπως ήδη σας είπα, και στην προσωπική τους σωτηρία. Δεν ακούν. Εκείνος ο ταλαίπωρος Δημάς, συνεργάτης του Παύλου, συνεργάτης ενός Παύλου…: «Δημᾶς γάρ με ἐγκατέλιπεν ἀγαπήσας τὸν νῦν αἰῶνα, καὶ ἐπορεύθη εἰς Θεσσαλονίκην». Στην πατρίδα του δηλαδή.

Εποπτεύει, λοιπόν, ο Κύριος κάθε προαίρεση και κάθε ενέργεια εκείνων που θα Του αφοσιωθούν. Και τους εποπτεύει προ καταβολής κόσμου!!! Το ακούσατε; Πριν θεμελιωθεί ο κόσμος, τους εποπτεύει. Μα, ακόμη δεν ήρθαν εις το προσκήνιον της Ιστορίας. Πώς, λοιπόν, προ καταβολής κόσμου, πριν ακόμη καν γίνει η Δημιουργία ολόκληρη, τους γνωρίζει, τους εποπτεύει, τους βλέπει; Ακούστε τι σημειώνει ο ευαγγελιστής Ιωάννης εις το βιβλίον της Αποκαλύψεως: «Και προσκυνήσουσιν -εννοείται τον Αντίχριστον, γράφει στο 13^ο κεφάλαιό του- αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς, ὧν οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ ἀρνίου τοῦ ἐσφαγμένου ἀπὸ καταβολῆς κόσμου». «Δεν είναι γραμμένοι», λέει, «στο βιβλίον της ζωής του αρνίου, που είναι σφαγμένον προ καταβολής κόσμου»!. Προορισμένος, οὕτως εἰπεῖν, οἰκείᾳ βουλήσει, ο Θεός Λόγος να ενανθρωπήσει και να δώσει τον εαυτό Του για τους ανθρώπους και εκείνοι οι οποίοι θα ήσαν γραμμένοι στο βιβλίον της ζωής, προ καταβολής κόσμου! Μην πείτε, λοιπόν, ότι αυτά είναι γραμμένα και συνεπώς από τα γραμμένα κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Είναι ένα πολύ πολύ πρόχειρο και επιπόλαιο επιχείρημα, ότι «Αφού είναι γραμμένα… πώς; Έχω καμίαν, τάχα, ευθύνη;». Απλώς, αγαπητοί μου, είναι τα ονόματα γραμμένα με βάση την προαίρεση που θα έδειχναν όταν θα έλθουν στο προσκήνιο της Ιστορίας.

Εποπτεύει και τα έθνη. Έστω κι αν αυτά δεν γνωρίζουν τον αληθινό Θεό. Γιατί όλα Του ανήκουν. Και τούτο γιατί είναι κι αυτά μέσα στο πρόγραμμα, αν το θέλετε, της Θείας Προνοίας.

Βλέπομε εδώ ότι ο Θεός, κατά τρόπον ανθρωπομορφικόν, λέγει για τα Σόδομα. Είναι οι τρεις άνδρες και λέγουν μεταξύ των στον Αβραάμ: «Καταβὰς οὖν ὄψομαι –δεν είπε «καταβάντες»· γιατί Ένας είναι ο Θεός. Αυτή η περίφημη περικοπή-, εἰ κατὰ τὴν κραυγὴν αὐτῶν τὴν ἐρχομένην πρός με συντελοῦνται, εἰ δὲ μή, ἵνα γνῶ». «Έφθασε», λέει, μήνυμα στον ουρανό ότι αυτοί οι άνθρωποι κάνουν αυτήν την αμαρτία, την ομοφυλοφιλία. Εγώ –λέει ο Θεός, ανθρωπομορφικά, προσέξτε, δηλαδή σαν να μιλάει άνθρωπος- δεν πίστεψα στ’ αυτιά μου και κατέβηκα να δω, έτσι είναι;». Δεν πιστεύει ούτε ο Θεός σε τέτοια που επινοούν αμαρτωλά πράγματα οι άνθρωποι.

Το ίδιο και με την Νινευί, την πρωτεύουσα των Ασσυρίων. Κι επειδή είδε την προαίρεσή τους, έστειλε τον Ιωνά να κηρύξει κήρυγμα μετανοίας. Αγαπητοί μου, να μην πολυπραγμονώ, ενήστευσε ολόκληρη η πόλις, ακόμη ενήστευσαν και τα υποζύγιά τους. Βλέπετε;

Ο Θεός, λοιπόν, εποπτεύει τα έθνη. Έτσι ο Θεός κοιτάζει τους ανθρώπους των Εθνών, πώς ζουν, τι αμαρτίες κάνουν, φανερές ή κρυφές, τι γράφουν -για να ‘ρθω στην εποχή μας- τι γράφουν οι εφημερίδες, τι φωτογραφίες δημοσιεύουν οι εφημερίδες, τι θεατρικά έργα παίζονται, τι διδάσκουν στα σχολεία κ.λπ. κ.λπ. Κι έρχεται να κρίνει κάθε πόλη και κάθε λαό, απ΄ ό,τι ο Κύριος βλέπει. Κι όπως λέγει ο Ψαλμωδός στον 65^ον Ψαλμό του: «Οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἐπὶ τὰ ἔθνη ἐπιβλέπουσιν». «Τα μάτια», λέει, «του Θεού επιβλέπουν, βλέπουν μετ’ ακριβείας εις τα έθνη».

Και μία ακόμη ωραία εικόνα του Ψαλμωδού, που μας λέγει, πώς ο Θεός βλέπει τα πάντα. Είναι στον 13^ο Ψαλμό. Λέγει: «Κύριος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ διέκυψεν ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἰδεῖν εἰ ἔστι συνιὼν ἢ ἐκζητῶν τὸν Θεόν». Σαν να είναι ένα πάτωμα ο ουρανός και ανοίγει μία καταπακτή, ένα παράθυρο και από κει, λέει, διέκυψεν ο Κύριος, προσέξτε, πάντα ανθρωπομορφικά, δηλαδή έσκυψε να δει τι γίνεται πάνω στη Γη. Αν υπάρχει κανείς που να έχει μυαλό, αν είναι «συνιών», κι αν υπάρχει, τουλάχιστον, «ἐκζητῶν τὸν Θεόν». Να είναι, δηλαδή, στην έρευνά Του. Και όχι σε μία νωχελή αδιαφορία του. Είδατε; «Τοῦ ἰδεῖν». Για να ιδεί. Ωραία εικόνα, πραγματικά, αυτή.

Ο Χριστός, λοιπόν, αγαπητοί μου, μας βλέπει. Και στην προσευχή μας, μας βλέπει και στην μελέτη μας, και στις αναζητήσεις μας και εις τον αγώνα μας. Μας βλέπει. Τι είπε στον Ναθαναήλ ο Χριστός; «Πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε». «Πριν σε φωνάξει», λέγει, «ο φίλος σου ο Φίλιππος, σε είδα κάτω από την συκιά». Τι έκανε εκεί κάτω από την συκιά; Πρέπει να ήταν αρκετά μακριά ο Ιησούς Χριστός, αρκετά-αρκετά μακριά, κι αυτή η συκιά πρέπει να ήταν μέσα σε ένα οικόπεδο, σε μία μάντρα, ντουβάρι γύρω γύρω. Γι’αυτό εξεπλάγη ο Ναθαναήλ. Τι έκανε εκεί, ξέρετε, ο Ναθαναήλ; Έκανε την προσευχή του. «Εγώ», λέει, «σε είδα, εκεί». Γιατί; Πού την έκανε; Εις Εκείνον που σε λίγο θα τον συναντήσει. Βλέπετε;

Ο Χριστός μάς βλέπει και στην Εξομολόγηση. Το ακούσατε; Άραγε αληθεύομε στην εξομολόγηση; Εξομολογούμεθα ειλικρινά; Κρύβομε κι από τον πνευματικό; Να τον εξαπατήσομε; Γιατί πολλοί νομίζουν ότι πρέπει να υφαρπάξουν την ευχήν της συγχωρήσεως. Φτωχοί άνθρωποι! Ο ιερεύς δεν είναι παντογνώστης. Με βάση εκείνα που του λες, θα κανονίσει. Ο Χριστός θα είναι Εκείνος που θα σε συγχωρήσει· ή δεν θα σε συγχωρήσει. Προσπαθείς να υποκλέψεις την ευχή εις την εξομολόγηση, κρύπτοντας ή αλλοιώνοντας το περιεχόμενο της εξομολογήσεώς σου;

Πολλοί λέγουν: «Πράγματι με βλέπει ο Χριστός;». Να η απάντησις. Ακούστε τι λέγει ο Ψαλμωδός: «Καὶ εἶπαν -αυτοί οι κάποιοι-· οὐκ ὄψεται Κύριος(:ο Κύριος δεν βλέπει). Σύνετε δή, ἄφρονες ἐν τῷ λαῷ· καί, μωροί, ποτὲ φρονήσατε(: Ελάτε –λέει- να βάλετε μυαλό, σεις οι άρχοντες, σεις, όποιοι είσαστε). Ὁ φυτεύσας τὸ οὖς οὐχὶ ἀκούει;(:Αυτός που φύτευσε τα αυτιά όχι μόνον εις τους ανθρώπους, μα και στις μύγες και στα κουνούπια, δεν ακούει;). Ἢ ὁ πλάσας τὸν ὀφθαλμὸν οὐχὶ κατανοεῖ;(:ή Εκείνος που έκανε τα μάτια, -όχι μόνον στους ανθρώπους, θα επαναλάβω, και στις μύγες και στα κουνούπια, και μάλιστα λέει ένας λογοτέχνης μας, ο Στρατής Μυριβήλης, αν, λέγει, μία μύγα θα μπορούσε να ξέρει πώς βλέπει ο άνθρωπος, ενώ αυτή βλέπει πολύ διαφορετικά, γιατί έχει δύο πελώρια σύνθετα μάτια, όπως και η μέλισσα, με μερικές χιλιάδες μάτια, θα ‘σκαζε στα γέλια! Έτσι λέει ο Στρατής Μυριβήλης- Αυτός, λοιπόν, που κατασκεύασε το μάτι, Αυτός δεν βλέπει;)». Είναι νομίζω ένα λογικότατον επιχείρημα.

Ο Χριστός βλέπει, ακόμα, αγαπητοί μου, και τους πειρασμούς μας. Και αν αυτοί οι πειρασμοί είναι έξωθεν, έρχονται απέξω, γιατί και ο άνθρωπος γεννά πειρασμούς στον εαυτό του, αυτό έχει πολύ μεγάλη παρηγορία: «Δεν βλέπει ο Κύριος τι πειρασμό περνάω;». Λέγει εις τον ἂγγελον της Εφέσου, στο βιβλίον της «Αποκαλύψεως». «Ἂγγελος» είναι ο επίσκοπος. «Οἶδα τὰ ἔργα σου καὶ τὸν κόπον σου καὶ τὴν ὑπομονήν σου». «Γνωρίζω τα έργα σου, γνωρίζω τον κόπο σου, γνωρίζω και την υπομονή σου». Και θα πει ακόμη και εις τον άγγελον της Σμύρνης: «Οἶδά σου τὰ ἔργα καὶ τὴν θλῖψιν καὶ τὴν πτωχείαν». «Γνωρίζω τα έργα σου και πόσο σε στενοχωρούν οι άνθρωποι -αυτό θα πει θλίψις- αλλά βλέπω και την πτωχεία σου». Όλα αυτά γιατί; Γιατί όπως λέγει ο 7^ος Ψαλμός, είναι ο Χριστός ο Κύριος, ο «ἐτάζων καρδίας καὶ νεφροὺς». «Εξετάζει», λέει, «καρδίας και νεφρούς». Η «καρδία» εθεωρείτο η έδρα των σκέψεων. Δεν λέω πιο πολλά γιατί θα αργήσω. Οι δε «νεφροί» η έδρα των επιθυμιών και των ενεργειών. Δηλαδή σε ξέρει, σε βλέπει. Άνθρωπε, σε βλέπει.

Ο Χριστός μάς εποπτεύει ακόμη, αγαπητοί, και στις πιο μικρές λεπτομέρειες της ζωής μας. Έκανες καλά τον σταυρό σου; Σε είδε. Δεν έκανες καλά τον σταυρό σου αλλά επιπόλαια; Κι αυτό το είδε.

Κάποτε κλήθηκε σε ένα δείπνο ο Κύριος, από κάποιον Φαρισαίον. Και εκεί, μας σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς, τούτο το καταπληκτικό. Πήγε σε μια γωνιά ο Κύριος, μέχρι να έρθουν όλοι οι καλεσμένοι «ἐπέχων πῶς τὰς πρωτοκκλησίας ἐξελέγοντο». «Έβλεπε και παρατηρούσε πώς ο καθένας διάλεγε την πρώτη θέση». «Να τρέξω, να πιάσω την πρώτη θέση». Τας πρωτοκαθεδρίας. Και κατόπιν είπε εκείνη την περίφημη παραβολή, «όταν σε καλέσουν», λέει, «σε δείπνο μην τρέξεις να πιάσεις την πρώτη θέση» κ.τ.λ. κ.τ.λ.

Έτσι νομίζομε, αγαπητοί, ότι ο Χριστιανισμός είναι τήρησις μόνον μερικών βασικών εντολών και όχι άρωμα ζωής. Αγαπητοί, πώς μας βλέπει τον καθένα μας ο Θεός; Πώς μας βλέπει στην καθημερινότητα της ζωής μας; Στο σπίτι, στον δρόμο, στην εργασία, στις ποικίλες ιδιωτικές μας υποθέσεις;

Μας εποπτεύει ακόμη, πώς σκεπτόμαστε, πώς μιλούμε, πώς ενεργούμε, με κάθε μας κίνηση. Ξέρετε τι κέρδος θα είχαμε εάν είχαμε αυτήν την αίσθηση; Δεν θα αμαρτάναμε. Να το μέγα κέρδος. Ακόμη και θα συγκινούμεθα όταν θα αισθανόμαστε ότι ο Κύριος μάς βλέπει σε μια καλή μας προσπάθεια.

Η «Σοφία Σειράχ» έχει μία χαρακτηριστική περικοπή πάνω σ’ αυτό το θέμα. Είναι, αγαπητοί, εις το 23^ον κεφάλαιον. Θα σας την πω σε μετάφραση, σε απόδοση: «Ποιος με βλέπει; Σκοτάδι γύρω μου υπάρχει -λέγει ο άνθρωπος- και τα ντουβάρια με καλύπτουν. Κανείς δεν με βλέπει. Τι έχω να φοβηθώ; - Κι εκεί μάλιστα αναφέρεται στο θέμα της μοιχείας-. Και όμως, τα μάτια του Κυρίου είναι μυριοπλάσια φωτεινότερα του ηλίου και πέφτουν σε όλους τους τρόπους ζωής των ανθρώπων και παρατηρούν σε απόκρυφα μέρη. Πριν ακόμη δημιουργηθούν τα πάντα, είναι γνωστά στον Κύριον, όπως είναι γνωστά και μετά που έχουν γίνει».

Ο Κύριος, λοιπόν, μας βλέπει. Ο Κύριος μάς εποπτεύει. Ο Κύριος περιπολεί και το σώμα μας και την ψυχή μας. Έτσι ο αμαρτωλός να ανησυχήσει, για να διορθωθεί. Αλλά και ο φοβούμενος τον Κύριον, να χαρεί. Τίποτα δεν αγνοεί ο Θεός. Ούτε την ελεημοσύνη μας, ούτε την υπομονή μας, ούτε την σωφροσύνη μας, ούτε την μετάνοιά μας, ούτε ένα μας δάκρυ. Όλα τα εποπτεύει ο Θεός. Και τα καλά και τα κακά. Ναι, αγαπητοί μου, όλα τα βλέπει ο Θεός.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

• https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_762.mp3

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 4, 18-22]

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς. καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ (:Ἐνῶ λοιπὸν περπατοῦσε κοντὰ στὴ θάλασσα τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δυὸ ἀδελφούς· τὸν Σίμωνα, τὸν ὁποῖο κατόπιν ὀνόμασε Πέτρο, καὶ τὸν Ἀνδρέα τὸν ἀδελφό του, οἱ ὁποῖοι ἔριχναν δίχτυα στὴ θάλασσα, διότι ἦταν ψαρᾶδες. Καὶ τοὺς λέει: ‘’Ἀκολουθῆστε με καὶ θὰ σᾶς κάνω ἱκανοὺς νὰ ἁλιεύετε ἀντὶ γιὰ ψάρια ἀνθρώπους· αὐτοὺς θὰ τοὺς ἑλκύετε στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ τὰ πνευματικὰ δίχτυα τοῦ κηρύγματος’‘. Καὶ αὐτοὶ ἀμέσως ἄφησαν τὰ δίχτυα τους καὶ Τὸν ἀκολούθησαν)» [Ματθ.4,18-20].

Βέβαια ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης λέγει ὅτι διαφορετικὰ προσκλήθηκαν αὐτοὶ οἱ δύο μαθητὲς ἀπὸ τὸν Κύριο. Ἑπομένως, εἶναι φανερὸ ὅτι ἡ παραπάνω πρόσκληση ποὺ τοὺς ἀπηύθυνε ὁ Κύριος καὶ ποὺ ἀναφέρει ἐδῶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος εἶναι ἡ δεύτερη στὴ σειρά. Αὐτὸ ἐπίσης μπορεῖ νὰ τὸ διαπιστώσει κανεὶς ἀπὸ πολλὰ σημεῖα. Στὸ εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννη λοιπὸν ἀναφέρεται ὅτι ὁ Ἀνδρέας καὶ ὁ Πέτρος προσκλήθηκαν γιὰ πρώτη φορά, προτοῦ κλειστεῖ στὴ φυλακὴ ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής [βλ. Ἰω.1,35-36: «Τῇ ἐπαύριον πάλιν εἱστήκει ὁ Ἰωάννης καὶ ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ δύο, καὶ ἐμβλέψας τῷ Ἰησοῦ περιπατοῦντι λέγει· ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ. καὶ ἤκουσαν αὐτοῦ οἱ δύο μαθηταὶ λαλοῦντος, καὶ ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ (:τὴν ἄλλη μέρα ὁ Ἰωάννης στεκόταν πάλι στὸ συνηθισμένο μέρος ποὺ κήρυττε, καὶ μαζί του ἦταν καὶ δύο ἀπὸ τοὺς μαθητές του. Καὶ ἀφοῦ παρατήρησε μὲ εὐλάβεια τὸν Ἰησοῦ, ποὺ τὴ στιγμὴ ἐκείνη περπατοῦσε, εἶπε: “Αὐτὸς εἶναι τὸ Ἀρνίο ποὺ παρέδωσε ὁ Θεὸς Πατέρας του νὰ θυσιαστεῖ γιὰ χάρη μας”. Οἱ δύο μαθητές τον ἄκουσαν νὰ τὸ λέει αὐτὸ καὶ ἀκολούθησαν τὸν Ἰησοῦ)»], ἐνῶ ἐδῶ στὸν Εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο ἀναφέρεται ὅτι προσκλήθηκαν μετὰ τὴ φυλάκιση τοῦ Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστῆ [Ματθ. 4,12: «Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθῃ, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν (:ὅταν ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς ὅτι ὁ Ἰωάννης παραδόθηκε στὴ φυλακὴ κατὰ διαταγὴ τοῦ βασιλιᾶ Ἡρώδη Ἀντύπα, ἀναχώρησε ἀπὸ τὴν Ἰουδαία καὶ πῆγε στὴ Γαλιλαία)» -βλ. παραπάνω Ματθ. 4,18-19: «Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς. καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»].

Ἐπίσης, στὸ κατὰ Ἰωάννη Εὐαγγέλιο ὁ Ἀνδρέας καλεῖ τὸν Πέτρο [Ἰω. 1,41-42: «ἦν Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς Σίμωνος Πέτρου εἷς ἐκ τῶν δύο τῶν ἀκουσάντων παρὰ Ἰωάννου καὶ ἀκολουθησάντων αὐτῷ. εὑρίσκει οὗτος πρῶτος τὸν ἀδελφὸν τὸν ἴδιον Σίμωνα καὶ λέγει αὐτῷ· εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν· ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον Χριστός· καὶ ἤγαγεν αὐτὸν πρὸς τὸν Ἰησοῦν (:ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς μαθητὲς ποὺ ἄκουσαν ἀπὸ τὸν Ἰωάννη τὰ ὅσα εἶπε γιὰ τὸν Ἰησοῦ καὶ Τὸν ἀκολούθησαν, ἦταν ὁ Ἀνδρέας, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Σίμωνος Πέτρου. Πρὶν ὅμως ἀκόμη βρεῖ ὁ ἄλλος μαθητὴς τὸν ἀδελφό του, βρίσκει ὁ Ἀνδρέας πρῶτος τὸν ἀδελφό του τὸν Σίμωνα καὶ τοῦ λέει: “Βρήκαμε τὸν Μεσσία”-ὄνομα ποὺ στὰ ἑλληνικὰ σημαίνει Χριστός-. Καὶ ἐνῶ εἶχε ἀρχίσει πιὰ νὰ νυχτώνει, τὸν ἔφερε τὴν ἴδια αὐτὴ μέρα στὸν Ἰησοῦ)»], ἐδῶ ὅμως καὶ τοὺς δύο τοὺς καλεῖ ὁ Χριστός.

Καὶ ὁ μὲν Ἰωάννης λέγει στὸ Εὐαγγέλιό του ὅτι ὅταν εἶδε ὁ Ἰησοῦς τὸν Σίμωνα νὰ ἔρχεται πρὸς Αὐτὸν τοῦ εἶπε: «Σὺ εἶ Σίμων ὁ υἱὸς Ἰωνᾶ, σὺ κληθήσῃ Κηφᾶς, ὃ ἑρμηνεύεται Πέτρος (:Ἐσὺ εἶσαι Σίμωνα, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωνᾶ· ἐσύ, ἐπειδὴ θὰ γίνεις στερεὸς στὴν πίστη σὰν πέτρα, θὰ ὀνομαστεῖς Κηφάς, ὄνομα τὸ ὁποῖο στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ἑρμηνεύεται Πέτρος)» [Ἰω.1,43], ἐνῶ ὁ Ματθαῖος λέγει ὅτι ἔφερε ἤδη τὸ ὄνομα αὐτὸ ὁ μαθητὴς αὐτός [Ματθ. 4,18: «Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ (:καὶ ἐνῶ περπατοῦσε κοντὰ στὴ θάλασσα τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δυὸ ἀδελφούς, τὸν Σίμωνα, τὸν ὁποῖο κατόπιν ὀνόμασε Πέτρο, καὶ τὸν Ἀνδρέα τὸν ἀδελφό του, οἱ ὁποῖοι ἔριχναν δίχτυα στὴ θάλασσα, διότι ἦταν ψαρᾶδες)»].

Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν τόπο ὅπου κλήθηκαν καὶ ἀπὸ πολλὰ ἄλλα σημεῖα μπορεῖ κανένας νὰ ἀντιληφθεῖ αὐτὸ καὶ ἀκόμη ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάκουσαν εὔκολα καὶ πρόθυμα στὴν πρόσκληση καὶ ἀπό τὸ ὅτι ἐγκατέλειψαν τὰ πάντα· διότι ἤδη εἶχαν προπαιδευτεῖ καλά. Ἐπίσης στὸν εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη φαίνεται ὅτι ὁ Ἀνδρέας ἐρχόταν στὴν οἰκία στὴν ὁποία διέμενε ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἄκουγε πολλὰ ἀπὸ Αὐτόν [πρβλ. Ἰω. 1,39-40: «Τί ζητεῖτε; οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· ῥαββί· ὃ λέγεται ἑρμηνευόμενον διδάσκαλε· ποῦ μένεις; λέγει αὐτοῖς· ἔρχεσθε καὶ ἴδετε. ἦλθον οὖν καὶ εἶδον ποῦ μένει καὶ πάρ᾿ αὐτῷ ἔμειναν τὴν ἡμέραν ἐκείνην· ὥρα ἦν ὡς δεκάτη (:”Τί θέλετε καὶ τί ζητᾶτε ἀπὸ μένα;”. Κι ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν: “Ραββὶ (ποὺ σημαίνει Διδάσκαλε), ποῦ μένεις, γιὰ νὰ σὲ ἐπισκεφτοῦμε καὶ νὰ μιλήσουμε μαζί σου;” Καὶ Αὐτὸς τοὺς εἶπε: “Ἐλᾶτε τώρα καὶ δεῖτε ποῦ μένω”. Ἦλθαν λοιπὸν καὶ εἶδαν ποῦ μένει καὶ ἔμειναν κοντά Του τὴν ἡμέρα ἐκείνη. Ἡ ὥρα μάλιστα ποὺ συνάντησαν τὸν Ἰησοῦ οἱ δύο μαθητὲς ἦταν περίπου δέκα ἀπὸ τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἡλίου, δηλαδὴ τέσσερις τὸ ἀπόγευμα)»], ἐνῶ στὸν εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο ἀναφέρεται ὅτι μόλις ἄκουσαν ἕναν ἁπλὸ λόγο, ἀμέσως Τὸν ἀκολούθησαν [Ματθ.4,20: «Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ (:καὶ αὐτοὶ ἀμέσως ἄφησαν τὰ δίχτυά τους καὶ Τὸν ἀκολούθησαν)»].

Βέβαια ἦταν φυσικό, μολονότι Τὸν εἶχαν ἀκολουθήσει ἀπὸ τὴν ἀρχή, νὰ Τὸν ἐγκαταλείψουν στὴ συνέχεια, ὅταν εἶδαν τὸν Ἰωάννη νὰ φυλακίζεται καὶ τὸν Ἰησοῦ νὰ ἀναχωρεῖ καὶ νὰ ἐπανέλθουν στὴν ἐργασία τους. Ἔτσι, λοιπόν, τοὺς βρῆκε νὰ ψαρεύουν. Ὁ δὲ Ἰησοῦς, οὔτε ὅταν πρῶτα θέλησαν νὰ φύγουν τοὺς ἐμπόδισε, οὔτε πάλι ὅταν ἔφυγαν, τοὺς ἄφησε ὁριστικά. Ὑποχώρησε μὲν ὅταν αὐτοὶ ἀπομακρύνθηκαν, ἔρχεται ὅμως ἐκ νέου γιὰ νὰ τοὺς κάνει πάλι δικούς Του μαθητές. Αὐτὸς εἶναι ἕνας σπουδαιότατος τρόπος ἁλιείας.

Πρόσεξε ἐπίσης τὴν πίστη καὶ τὴν ὑπακοή τους· διότι ἂν καὶ βρίσκονταν στὸ μέσο τῆς ἐργασίας τους (γνωρίζετε βέβαια πόσο ἀπαιτητικὴ εἶναι ἡ ἁλιεία), ὅταν ἄκουσαν τὴν προτροπὴ τοῦ Κυρίου δὲν ἀνέβαλαν, οὔτε καὶ τὸ μετέθεσαν γιὰ ἀργότερα, οὔτε εἶπαν: «Νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ σπίτι καὶ νὰ συνεννοηθοῦμε μὲ τοὺς δικούς μας», ἀλλὰ ἀφοῦ ἐγκατέλειψαν τὰ πάντα, Τὸν ἀκολούθησαν, ὅπως ὁ Ἐλισσαῖος ἀκολούθησε κάποτε τὸν προφήτη Ἠλία.

Πραγματικὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν ὑπακοὴ ζητεῖ ἀπὸ μᾶς γιὰ τὴ μετάνοιά μας ὁ Χριστός, ὥστε νὰ μὴν ἀναβάλλουμε οὔτε γιὰ ἐλάχιστο χρονικὸ διάστημα, ἀκόμα καὶ ἄν, ὅπως κρίνουμε, μᾶς κατεπείγει κάτι ἀπὸ τὰ πλέον ἀπαραίτητα πρὸς τὸ ζῇν. Γι᾿ αὐτὸ καὶ κάποιον ἄλλον ποὺ Τὸν πλησίασε καὶ ζήτησε νὰ πάει πρῶτα νὰ θάψει τὸν πατέρα του, μήτε αὐτὸ δὲν τὸν ἄφησε νὰ κάμει, δείχνοντας ὅτι ἀπὸ ὅλα πρέπει νὰ προτιμοῦμε νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε καὶ νὰ γίνουμε μαθητὲς Του [Ματθ. 8,21-22: «Ἕτερος δὲ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπεν αὐτῷ· Κύριε, ἐπίτρεψόν μοι πρῶτον ἀπελθεῖν καὶ θάψαι τὸν πατέρα μου. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἀκολούθει μοι, καὶ ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς (:καὶ ἕνας ἄλλος ἀπὸ τοὺς μαθητές Του τοῦ εἶπε: “Κύριε, δῶσε μου τὴν ἄδεια πρῶτα νὰ φύγω, νὰ πάω νὰ θάψω τὸν πατέρα μου, καὶ μετὰ θὰ σὲ ἀκολουθήσω παντοῦ”. Καὶ ὁ Ἰησοῦς, προβλέποντας ὅτι ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ μαθητῆ στὸ σπίτι του θὰ τὸν ἔριχνε σὲ σοβαρὲς κληρονομικὲς φροντίδες καὶ διαμάχες ποὺ θὰ ψύχραιναν το ζῆλο του, τοῦ εἶπε: “Ἀκολούθησέ με, καὶ ἄφησε τοὺς συγγενεῖς σου, οἱ ὁποῖοι, ἐνῶ φαίνονται ζωντανοί, λόγῳ τῆς ἀπιστίας τους εἶναι πνευματικῶς νεκροί, νὰ θάψουν τοὺς νεκροὺς ποὺ εἶναι δικοί τους, διότι καὶ αὐτοὶ πέθαναν μέσα στὴν ἀπιστία”)»].

Ἐὰν πάλι θεωρεῖς ὅτι Τὸν ἀκολούθησαν ἐπειδὴ ἦταν μεγάλη ἡ ὑπόσχεση, καὶ πάλι τοὺς θαυμάζω γι᾿ αὐτὸ καὶ ἀκόμη περισσότερο, ἐπειδὴ παρόλο ποὺ δὲν εἶχαν δεῖ ἀκόμα κανένα θαυματουργικὸ σημεῖο, πίστεψαν σὲ μιὰ τόσο μεγάλη ὑπόσχεση καὶ ὅλα τὰ ἄλλα τὰ ἔθεσαν σὲ δεύτερη μοῖρα προκειμένου νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν. Πραγματικά, μὲ ὅποια λόγια ἁλιεύτηκαν οἱ ἴδιοι, πίστεψαν ὅτι μὲ αὐτὰ θὰ μποροῦσαν κι ἄλλους νὰ ἁλιεύσουν καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν στὴ σωτηρία τῶν ψυχῶν τους.

Καὶ σὲ αὐτοὺς μὲν αὐτὴν τὴν ὑπόσχεση ἔδωσε, σὲ ἐκείνους ὅμως ποὺ ἦταν μαζὶ μὲ τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη τίποτα παρόμοιο δὲν εἶπε, διότι ἡ ὑπακοὴ αὐτῶν ποὺ πρώτους κάλεσε (δηλαδὴ τοῦ Ἀνδρέα καὶ τοῦ Πέτρου), εἶχε προετοιμάσει πλέον καὶ αὐτούς. Ἐξάλλου πολλὰ εἶχαν ἀκούσει καὶ προηγουμένως γι᾿ Αὐτόν.

Πρόσεξε ἐπίσης πῶς κάνει σέ μᾶς σαφῆ ὑπαινιγμὸ καὶ γιὰ τὴ φτώχεια τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωάννη· τοὺς βρῆκε νὰ διορθώνουν καὶ νὰ ράβουν τὰ δίχτυά τους [Ματθ. 4,21: «Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῷ καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν (:καὶ ἀφοῦ προχώρησε πιὸ πέρα ἀπὸ ἐκεῖ, εἶδε ἄλλους δύο ἀδελφούς, τὸν Ἰάκωβο, τὸν γιὸ τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ τὸν Ἰωάννη τὸν ἀδελφό του, νὰ ἑτοιμάζουν τὰ δίχτυα τους μέσα στὸ πλοῖο μαζὶ μὲ τὸν πατέρα τους Ζεβεδαῖο. Καὶ τοὺς κάλεσε)»]. Τόσο μεγάλη ἦταν ἡ φτώχεια τους, ὥστε νὰ διορθώνουν τὰ χαλασμένα, ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀγοράσουν ἄλλα.

Δὲν ἦταν βέβαια κι αὐτὸ τότε μικρὴ ἀπόδειξη τῆς ἀρετῆς τους, τὸ ὅτι δηλαδὴ ὑπέφεραν ἀγόγγυστα τὴ φτώχεια τους, τὸ ὅτι ἀποκτοῦσαν τὴν τροφή τους μὲ τίμιο μόχθο, τὸ ὅτι εἶχαν μαζί τους καὶ τὸν γέρο πατέρα τους καὶ τὸν περιποιοῦνταν [πρβλ. παραπάνω, Ματθ. 4,21-22: «Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῷ καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν, καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ (:καὶ ἀφοῦ προχώρησε πιὸ πέρα ἀπὸ ἐκεῖ, εἶδε ἄλλους δύο ἀδελφούς, τὸν Ἰάκωβο, τὸν γιὸ τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ τὸν Ἰωάννη, τὸν ἀδελφό του, νὰ ἑτοιμάζουν τὰ δίχτυα τοὺς μέσα στὸ πλοῖο μαζὶ μὲ τὸν πατέρα τοὺς Ζεβεδαῖο. Καὶ τοὺς κάλεσε. Καὶ αὐτοὶ ἀμέσως ἄφησαν τὸ πλοῖο καὶ τὸν πατέρα τους καὶ τὸν ἀκολούθησαν)»].

Ἀφοῦ λοιπόν τοὺς ἔκανε μαθητές Του, τότε ἀρχίζει νὰ θαυματουργεῖ ἐνώπιόν τους, βεβαιώνοντας μὲ τὰ ἔργα Του ὅ,τι εἶχε πεῖ γι᾿ Αὐτὸν ὁ Βαπτιστῇς Ἰωάννης. Βρισκόταν ἀδιάκοπα στὶς συναγωγὲς καὶ μὲ τὴν πράξη Του αὐτὴ τοὺς δίδασκε ὅτι δὲν εἶναι κάποιος ἀντίθετος, οὔτε πλάνος, ἀλλὰ ἔχει ἔρθει μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, κατόπιν κοινῆς Τους συμφωνίας. Καὶ συχνάζοντας στὶς συναγωγές, δὲν κήρυττε μόνο, ἀλλὰ καὶ πολλὰ θαύματα ἐπιτελοῦσε [βλ. Ματθ. 4,23-25: «Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. καὶ ἀπῆλθεν ἡ ἀκοὴ αὐτοῦ εἰς ὅλην τὴν Συρίαν, καὶ προσήνεγκαν αὐτῷ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας ποικίλαις νόσοις καὶ βασάνοις συνεχομένους, καὶ δαιμονιζομένους καὶ σεληνιαζομένους καὶ παραλυτικούς, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς· καὶ ἀπῆλθεν ἡ ἀκοὴ αὐτοῦ εἰς ὅλην τὴν Συρίαν, καὶ προσήνεγκαν αὐτῷ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας ποικίλαις νόσοις καὶ βασάνοις συνεχομένους, καὶ δαιμονιζομένους καὶ σεληνιαζομένους καὶ παραλυτικούς, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς· καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ ὄχλοι πολλοὶ ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας καὶ Δεκαπόλεως καὶ ἱεροσολύμων καὶ Ἰουδαίας καὶ πέραν τοῦ Ἰορδάνου (:καὶ περιόδευε ὁ Ἰησοῦς ὅλη τὴ Γαλιλαία διδάσκοντας στὶς συναγωγές τους, ὅπου κάθε Σάββατο μαζεύονταν οἱ Ἑβραῖοι γιὰ νὰ ἀκούσουν τὴν ἀνάγνωση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ νὰ προσευχηθοῦν. Καὶ κήρυττε ἐκεῖ τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα ὅτι πλησίαζε ὁ χρόνος τῆς πνευματικῆς βασιλείας, ποὺ θὰ ἔφερνε στοὺς ἀνθρώπους τὴν ἀπολύτρωση καὶ τὴ χαρά. Καὶ θεράπευε κάθε εἴδους ἀσθένεια καὶ ἀδιαθεσία στὸν λαό. Διαδόθηκε λοιπὸν ἡ φήμη του σὲ ὅλη τὴ Συρία. Καὶ ἔφεραν μπροστά Του ὅλους ὅσους ὑπέφεραν ἀπὸ διάφορες ἀρρώστιες καὶ κατέχονταν ἀπὸ βασανιστικὲς ἀσθένειες, δαιμονισμένους καὶ σεληνιασμένους καὶ παραλύτους, καὶ τοὺς θεράπευε. Τότε Τὸν ἀκολούθησαν πολλὰ πλήθη λαοῦ ἀπὸ τὴ Γαλιλαία καὶ ἀπὸ τίς δέκα ἑλληνικὲς πόλεις ποὺ εἶχαν κτιστεῖ κυρίως στὴν ἀνατολικὴ ὄχθη τοῦ Ἰορδάνη, καθὼς ἐπίσης καὶ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τὴν Ἰουδαία καὶ τὴ χώρα ποὺ ἐκτείνεται πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη ποταμό)»].

Πραγματικὰ σὲ κάθε περίπτωση κατὰ τὴν ὁποία συμβαίνει κάτι τὸ νέο καὶ παράδοξο καὶ εἰσάγεται κάποιος νέος τρόπος ζωῆς, συνηθίζει ὁ Θεὸς νὰ κάνει θαύματα, προσφέροντας ἐγγύηση τῆς δυνάμεώς Του πρὸς ἐκείνους ποὺ πρόκειται νὰ δεχτοῦν τοὺς νόμους Του. Ἔτσι λοιπὸν ὅταν ἐπρόκειτο νὰ πλάσει τὸν ἄνθρωπο, δημιούργησε ὅλον τὸν κόσμο καὶ τότε τοῦ ἔδωσε ἐκεῖνο τὸν νόμο μέσα στὸν παράδεισο. Καὶ ὅταν ἐπρόκειτο νὰ νομοθετήσει στὸν Νῶε, πάλι μεγάλα θαύματα ἔκαμε, μὲ τὰ ὁποῖα ἀναδημιουργοῦσε ὅλη τὴν πλάση καὶ τὴ φοβερὴ ἐκείνη θάλασσα τὴν ἔκανε νὰ κυριαρχεῖ ἐπὶ τῆς γῆς γιὰ ἕνα ὁλόκληρο χρόνο καὶ μὲ ὅλα αὐτά, μέσα σὲ τόσο χαλασμὸ διέσωσε τὸν δίκαιο ἐκεῖνο. Καὶ στὰ χρόνια τοῦ Ἀβραὰμ ἔδωσε πολλὰ σημεῖα τῆς δυνάμεώς Του, ὅπως εἶναι ἡ νίκη κατὰ τὸν πόλεμο, ἡ πληγὴ κατὰ τοῦ Φαραὼ καὶ ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τοὺς κινδύνους. Καὶ ὅταν ἐπίσης ἐπρόκειτο νὰ θεσπίσει τοὺς νόμους στοὺς Ἑβραίους, ἔδειξε πρῶτα τὰ θαυμαστὰ ἐκεῖνα καὶ μεγάλα σημεῖα [στὸ ὄρος Σινᾶ] καὶ ἔπειτα τοὺς ἔδωσε τὸν Νόμο.

Ἔτσι λοιπὸν κι ἐδῶ θέλοντας νὰ δώσει ἕναν ἀνώτερο τρόπο ζωῆς καὶ νὰ τοὺς πεῖ ὅσα ποτὲ δὲν εἶχαν ἀκούσει μέχρι ἐκείνη τὴ στιγμή, ἐπιβεβαιώνει τοὺς λόγους μὲ τὴν ἐπιτέλεση τῶν θαυμάτων. Ἐπειδὴ δηλαδὴ δὲν γινόταν ἀντιληπτὴ μὲ τίς αἰσθήσεις ἡ κηρυττόμενη Βασιλεία, αὐτὴν τὴν ἀφανῆ, μὲ τὰ ὁρατὰ σὲ ὅλους θαύματα τὴν καθιστὰ φανερή. Καὶ πρόσεξε τὴν ἁπλότητα τοῦ Εὐαγγελιστή, ὁ ὁποῖος δὲν μᾶς διηγεῖται χωριστὰ κάθε περίπτωση ὅσων θεραπεύονταν, ἀλλὰ μὲ τρόπο συνοπτικό μᾶς ἐνημερώνει γιὰ τὰ ἀναρίθμητα θαύματα. «Καὶ προσήνεγκαν αὐτῷ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας ποικίλαις νόσοις καὶ βασάνοις συνεχομένους, καὶ δαιμονιζομένους καὶ σεληνιαζομένους καὶ παραλυτικούς, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς (:διαδόθηκε λοιπὸν ἡ φήμη Του σὲ ὅλη τὴ Συρία. Κι ἔφεραν μπροστά Του ὅλους ὅσους ὑπέφεραν ἀπὸ διάφορες ἀρρώστιες καὶ κατέχονταν ἀπὸ βασανιστικὲς ἀσθένειες, δαιμονισμένους καὶ σεληνιασμένους καὶ παραλύτους, καὶ τοὺς θεράπευε)» [Ματθ.4,24]. «Τοῦ ἔφεραν», λέει, «ὅλους ὅσοι ταλαιπωροῦνταν ἀπὸ κάθε λογῆς ἀσθένειες καὶ βασανίζονταν, δαιμονισμένους καὶ σεληνιαζομένους καὶ παραλυτικοὺς καὶ τοὺς θεράπευσε».

Ἀλλὰ γεννιέται τὸ ἀκόλουθο ἐρώτημα: γιὰ ποιόν λόγο ἀπὸ κανέναν ἀπὸ ὅσους θεραπεύτηκαν δὲν ζήτησε τὴν πίστη, οὔτε εἶπε αὐτὸ ποὺ ἔπειτα φανερὰ ἔλεγε: «Πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; (:Πιστεύετε ὅτι ἔχω τὴ δύναμη νὰ κάνω αὐτὸ ποὺ μοῦ ζητᾶτε;)» [Ματθ. 9,28]; Ἐπειδὴ δὲν εἶχε δώσει ἀκόμα ἀπόδειξη τῆς δυνάμεώς Του. Ἐξάλλου καὶ μόνο τὸ γεγονὸς ὅτι προσέρχονταν μόνοι τους καὶ ἔφερναν ἀσθενεῖς κοντὰ στὸν Χριστό, δὲν ἀποδεικνύει τυχαῖα πίστη· διότι τοὺς ἔφερναν ἀπὸ μακριά, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο δὲν θὰ ἔκαναν ἂν δὲν πίστευαν πολὺ οἱ ἴδιοι.

Ἄς Τὸν ἀκολουθήσουμε λοιπὸν κι ἐμεῖς· γιατί ἔχουμε πολλὲς ἀσθένειες τῆς ψυχῆς κι αὐτὲς θέλει πρῶτα νὰ θεραπεύσει· διότι γι᾿ αὐτὸ ἀποκαθιστᾷ τίς σωματικὲς ἀσθένειες, γιὰ νὰ ἀπομακρύνει τὰ ψυχικὰ νοσήματα ἀπὸ τὴν ψυχή μας. Ἄς ἔρθουμε λοιπὸν κοντὰ Του καὶ τίποτα βιοτικὸ ἂς μήν Τοῦ ζητήσουμε παρὰ μόνο συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας· τὴν παραχωρεῖ καὶ τώρα ἂν τὴ ζητοῦμε σοβαρά. Τότε βέβαια εἶχε φτάσει ἡ φήμη Του ὡς τὴ Συρία [Ματθ. 4,24: «καὶ ἀπῆλθεν ἡ ἀκοὴ αὐτοῦ εἰς ὅλην τὴν Συρίαν, καὶ προσήνεγκαν αὐτῷ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας ποικίλαις νόσοις καὶ βασάνοις συνεχομένους, καὶ δαιμονιζομένους καὶ σεληνιαζομένους καὶ παραλυτικούς, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς» (:διαδόθηκε λοιπὸν ἡ φήμη Του σὲ ὅλη τὴ Συρία. Κι ἔφεραν μπροστά Του ὅλους ὅσους ὑπέφεραν ἀπὸ διάφορες ἀρρώστιες καὶ κατέχονταν ἀπὸ βασανιστικὲς ἀσθένειες, δαιμονισμένους καὶ σεληνιασμένους καὶ παραλύτους, καὶ τοὺς θεράπευε)»], ἐνῶ τώρα ἔχει ἐξαπλωθεῖ σὲ ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη. Κι ἐκεῖνοι ἔτρεχαν πρὸς Αὐτόν, ὅταν ἄκουγαν μόνο πὼς θεράπευσε δαιμονισμένους· ἐσὺ ὅμως ποὺ ἔχεις περισσότερες καὶ μεγαλύτερες ἀποδείξεις γιὰ τὴ δύναμή Του, γιατί δὲν σηκώνεσαι νὰ τρέξεις σ᾿ Αὐτόν; Καὶ ἐκεῖνοι ἄφησαν καὶ πατρίδα καὶ φίλους καὶ συγγενεῖς· ἐσὺ ὅμως δὲν θέλεις μήτε τὸ σπίτι σου νὰ ἀφήσεις, γιὰ νὰ πᾶς κοντά Του καὶ νὰ λάβεις πολὺ περισσότερα; Καὶ μήτε ποὺ ζητῶ αὐτὸ ἀπὸ σένα. Ἄφησε μόνο τὴν κακὴ συνήθεια καὶ μένοντας στὸ σπίτι σου μαζὶ μὲ τοὺς δικούς σου θὰ μπορέσεις εὔκολα νὰ σωθεῖς.

Τώρα ἂν ἔχουμε μιὰ σωματικὴ πάθηση, κάνουμε τὰ πάντα καὶ καταφεύγουμε σὲ κάθε μέσο προκειμένου νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ αὐτήν. Ἄν ὅμως ἡ ψυχή μας εἶναι σὲ κακὴ κατάσταση, ἀναβάλλουμε καὶ βραδύνουμε νὰ κάνουμε κάτι. Γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς δὲν γλυτώνουμε οὔτε ἀπὸ τὰ σαρκικὰ παθήματα, ἐπειδὴ ἐμεῖς θεωροῦμε τὰ ἀναγκαῖα ὡς πάρεργα καὶ τὰ πάρεργα ὡς ἀναγκαῖα καὶ ἐνῶ ἀφήνουμε τὴν πηγὴ τῶν κακῶν, θέλουμε νὰ καθαρίσουμε τὰ ρυάκια· διότι τὸ ὅτι βέβαια αἰτία τῶν σωματικῶν ἀσθενειῶν εἶναι ἡ κακία τῆς ψυχῆς τὸ δήλωσε καὶ ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος στὴ Βηθεσδὰ ποὺ ἦταν γιὰ τριάντα ὀκτὼ χρόνια παράλυτος [βλ. Ἰω. 5,1-18], καθὼς καὶ ἐκεῖνος ὁ παράλυτος τῆς Καπερναούμ, ποὺ τὸν κατέβασαν ἀπὸ τὴ στέγη ἐνώπιον τοῦ Ἰησοῦ γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσει [βλ. Λουκ. 5,17-26]. Ἀντίστοιχα τὸ δήλωσε αὐτὸ καὶ ὁ Κάϊν πρὶν ἀπ᾿ αὐτούς [Γέν. 4,8 κ.εξ.]. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ πολλὲς ἄλλες περιπτώσεις μπορεῖ ὁ καθένας νὰ τὸ διαπιστώσει αὐτό.

Ἄς ἀφανίσουμε λοιπὸν τὴν πηγὴ τῶν κακῶν καὶ τότε θὰ στερέψουν ὅλα τὰ ρεύματα τῶν ἀσθενειῶν. Δὲν εἶναι μόνο ἡ παράλυση ἀσθένεια, ἀλλὰ καὶ ἡ ἁμαρτία· καὶ ἡ δεύτερη μάλιστα εἶναι πολὺ πιὸ σοβαρὴ ἀσθένεια ἀπὸ τὴν πρώτη, τόσο μάλιστα, ὅσο ἀνώτερη εἶναι ἀπὸ τὸ σῶμα ἡ ψυχή. Ἄς ἔρθουμε λοιπὸν καὶ τώρα κοντά Του καὶ ἂς Τὸν παρακαλέσουμε νὰ σφίξει τὴν ψυχή μας ποὺ ἔχει παραλύσει καὶ ἀφοῦ ἀφήσουμε κάθε βιοτικὴ μέριμνα, ἂς φροντίζουμε μόνο γιὰ τὰ πνευματικά. Ἐὰν μὲ δύναμη προσηλωθεῖς στὰ πνευματικά, τότε φρόντιζε καὶ γιὰ τὰ γήινα. Μήτε πάλι νὰ ἀδιαφορεῖς γιὰ τὴν ἁμαρτία σου, ἐπειδὴ δὲν αἰσθάνεσαι πόνο· γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς νὰ στενάζεις περισσότερο, ἐπειδὴ δὲν αἰσθάνεσαι ὀδύνη γιὰ τίς ἁμαρτίες σου· διότι αὐτὸ δὲν συμβαίνει ἐπειδὴ δὲν δαγκώνει ἡ ἁμαρτία, ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶναι ἀναίσθητη ἡ ψυχὴ ποὺ ἁμαρτάνει. Σκέψου λοιπὸν ὅτι ὅσοι αἰσθάνονται τὰ δικά τους ἁμαρτήματα στενάζουν χειρότερα ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τοὺς φονεύουν ἢ τοὺς καῖνε, πόσα κάνουν καὶ πόσα ὑποφέρουν, πόσους θρήνους καὶ ὀδυρμοὺς κάνουν, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν πονηρὴ συνείδηση ποὺ τοὺς τύπτει. Δὲν θὰ τὸ ἔκαναν αὐτό, ἂν δὲν ἔνιωθαν σφοδρὸ ψυχικὸ πόνο.

Ἐκεῖνο λοιπὸν ποὺ εἶναι τὸ καλύτερο εἶναι νὰ μὴν ἁμαρτάνουμε καθόλου, ὕστερα ὅμως ἀπὸ αὐτό, τὸ νὰ συναισθανόμαστε τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ διορθωνόμαστε· διότι ἂν μᾶς λείπει αὐτό, πῶς θὰ παρακαλέσουμε τὸν Θεὸ καὶ θὰ ζήσουμε τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἐμεῖς ποὺ καθόλου δὲν δίνουμε καμία σημασία σὲ αὐτά; Πραγματικά, ὅταν ἐσύ, ποὺ ἁμάρτησες, δὲν θέλεις μήτε αὐτὸ νὰ ἀναγνωρίσεις, ὅτι δηλαδὴ ἁμάρτησες, γιὰ ποιά ἁμαρτήματα θὰ παρακαλέσεις τὸν Θεό; Γιὰ ἐκεῖνα ποὺ δὲν γνωρίζεις; Καὶ πῶς θὰ γνωρίσεις τὸ μέγεθος τῆς εὐεργεσίας; Ἐξομολογήσου λοιπὸν ξεχωριστὰ μία μία τίς ἁμαρτίες σου στὸν πνευματικό σου πατέρα, γιὰ νὰ μάθεις γιὰ ποιὲς παίρνεις συγχώρηση [γιὰ αὐτὲς μονάχα δηλαδὴ ποὺ ὁμολογεῖς], γιὰ νὰ νιώσεις εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Εὐεργέτη σου.

Ἐσὺ ὅμως ὅταν ἐξοργίσεις κάποιον ἄνθρωπο, καὶ φίλους καὶ γείτονες καὶ θυρωροὺς παρακαλεῖς καὶ χρήματα ξοδεύεις καὶ χάνεις πολλὲς ἡμέρες νὰ πηγαίνεις νὰ τὸν βρίσκεις καὶ νὰ παρακαλεῖς καὶ ἂν μιὰ καὶ δύο καὶ ἀμέτρητες φορές σε ἀποκρούσει ὁ θυμωμένος, δὲν ἡσυχάζεις, ἀλλὰ μεγαλώνει ἡ ἀγωνία σου καὶ πληθαίνεις τίς παρακλήσεις. Ὅταν ὅμως προκαλοῦμε τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ τῶν ὅλων, ἀδρανοῦμε καὶ ἡσυχάζουμε καὶ ἀδιαφοροῦμε καὶ διασκεδάζουμε καὶ μεθοῦμε καὶ ἐκτελοῦμε ὅλες τίς συνηθισμένες μας πράξεις. Πότε θὰ μπορέσουμε νὰ Τὸν ἐξιλεώσουμε; Καὶ πῶς μὲ αὐτή μας τὴν συμπεριφορὰ δὲν θὰ Τὸν ἐξοργίσουμε περισσότερο; Πιὸ πολὺ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία Τὸν κάνει νὰ ἀγανακτεῖ περισσότερο καὶ νὰ ὀργίζεται ἡ ἀπουσία τῆς λύπης γιὰ τὴν ἁμαρτία. Γι᾿ αὐτὸ ἀξίζει νὰ κατεβοῦμε μέσα στὴ γῆ καὶ μήτε τὸν ἥλιο νὰ ἀντικρίζουμε μήτε νὰ ἀναπνέουμε καθόλου, γιατί παρόλο ποὺ ἔχουμε ἕναν τόσο διαλλακτικὸ Κύριο, Τὸν θυμώνουμε καὶ ἀφοῦ Τὸν θυμώνουμε, τοὐλάχιστον δὲν μετανοοῦμε. Παρόλο ποὺ Ἐκεῖνος κι ὅταν θυμώνει, δὲν μᾶς μισεῖ οὔτε μᾶς ἀποστρέφεται, ἀλλὰ θέλει νὰ μᾶς ἐπαναφέρει κοντά Του ἔστω καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτό· γιατί ἂν μᾶς εὐεργετοῦσε ἀδιάκοπα καὶ ἐμεῖς Τὸν ὑβρίζαμε, περισσότερο θὰ Τὸν περιφρονούσαμε. Γιὰ νὰ μὴ γίνει αὐτό, μᾶς ἀποστρέφεται προσωρινά, γιὰ νὰ μᾶς ἔχει κοντά Του παντοτινά.

Ἄς ἔχουμε θάρρος λοιπὸν στὴν φιλανθρωπία Του καὶ ἂς ἐπιδείξουμε μετάνοια μὲ ἐνδιαφέρον πρὶν φτάσει ἡ ἡμέρα ἐκείνη τοῦ θανάτου μας κι ἔπειτα, ποὺ ἡ μετάνοια δὲν θὰ μπορεῖ νὰ μᾶς ὠφελήσει πλέον. Τώρα ὅλα εἶναι στὸ χέρι μας· τότε ὅμως ἡ ἀπόφαση εἶναι μόνο στὸ χέρι τοῦ δικαστοῦ. Ἄς προσπέσουμε λοιπὸν στὸν φιλάνθρωπο Κύριό μας καὶ ἂς ἐξομολογηθοῦμε στὸν πνευματικὸ μας [ πρβλ. Ψαλμ. 94,2: «προφθάσωμεν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐν ἐξομολογήσει (:ἂς τρέξουμε νὰ Τὸν προϋπαντήσουμε καὶ νὰ ἐμφανιστοῦμε μπροστά Του, μὲ δοξολογίες καὶ ἂς Τὸν ὑμνήσουμε μὲ ψαλμοὺς καὶ ἀλαλαγμούς)»], ἂς κλάψουμε κι ἂς θρηνήσουμε.

Ἄν μπορέσουμε νὰ καταπραΰνουμε τὸν δικαστὴ πρὶν ἀπὸ τὴν δίκη (:τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως) καὶ μᾶς συγχωρέσει τὰ ἁμαρτήματά μας, τότε δὲν θὰ χρειαστεῖ μήτε νὰ μποῦμε στὸ δικαστήριο. Ὅπως πάλι ἂν δὲν γίνει αὐτό, θὰ ἀκούσει τὴν ἀπολογία μας μπροστὰ σὲ ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη, ποὺ θὰ εἶναι παροῦσα καὶ δὲν ἔχουμε καμιὰ ἐλπίδα γιὰ συγχώρηση· διότι κανένας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ δὲν πῆραν ἄφεση γιὰ τὰ ἁμαρτήματά τους ἐδῶ στὴ γῆ, ὅταν φτάσει ἐκεῖ, δὲν θὰ μπορέσει νὰ ἀποφύγει τίς εὐθύνες του γι᾿ αὐτά. Ἀλλὰ ὅπως οἱ φυλακισμένοι ἐδῶ μὲ τίς ἁλυσίδες τους ὁδηγοῦνται στὸ δικαστήριο, ἔτσι καὶ ὅλες οἱ ψυχὲς ὅταν φύγουν ἀπὸ ἐδῶ βεβαρημένες μὲ ὅλες τίς σειρὲς τῶν ἁμαρτημάτων τους, ὁδηγοῦνται στὸ φοβερὸ βῆμα. Πραγματικὰ ἡ παροῦσα ζωὴ δὲν διαφέρει καθόλου ἀπὸ μιὰ φυλακή. Ἀλλὰ ὅπως στὸ κτίριο τῆς φυλακῆς ὅταν εἰσέλθουμε, τοὺς βλέπουμε ὅλους ἁλυσοδεμένους, ἔτσι καὶ τώρα ὅταν ἐξέλθουμε ἀπὸ τὴ φαινομενικὴ καὶ εἰσχωρήσουμε μέσα στὴ ζωὴ καθενὸς καὶ μέσα στὴν ψυχή του, θὰ τὴ βροῦμε δεμένη μὲ ἁλυσίδες χειρότερες ἀπὸ τίς σιδερένιες.

Γιὰ ὅλα αὐτὰ ἂς παρακαλέσουμε τὸν Λυτρωτὴ τῶν ψυχῶν μας, ὥστε καὶ τὰ δεσμά μας νὰ σπάσει, καὶ τὸν σκληρὸ αὐτὸν φύλακα νὰ ἀπομακρύνει καὶ ἀφοῦ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὸ φορτίο τῶν σιδερένιων ἀλυσίδων, ἂς κάμει τὸ φρόνημά μας ἐλαφρότερο καὶ ἀπὸ τὸ φτερό. Καὶ παρακαλῶντας Τον, ἂς Τοῦ φέρουμε καὶ τὰ δικά μας δῶρα, ζῆλο καὶ διάθεση καλὴ καὶ προθυμία ἀγαθή. Ἔτσι θὰ ἐπιτύχουμε καὶ μάλιστα σὲ σύντομο χρόνο νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ κακὰ ποὺ μᾶς κατέχουν καὶ νὰ ἀντιληφθοῦμε σὲ ποιά κατάσταση βρισκόμαστε προηγουμένως καὶ νὰ ἀποκτήσουμε τὴν ἐλευθερία ποὺ μᾶς ἁρμόζει. Αὐτὴν μακάρι νὰ ἐπιτύχουμε ὅλοι μας μέ τὴ χάρη καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ στὸν ὁποῖο μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἀνήκει ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμη στοὺς αἰῶνες. Ἀμήν.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

ἐπιμέλεια κειμένου: Ἑλένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• https://greekdownloads3.files.wordpress.com/2014/08/in-matthaeum.pdf

• Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου Ἅπαντα τὰ ἔργα, Ὑπόμνημα στὸ Κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, ὁμιλία ΙΔ΄, πατερικὲς ἐκδόσεις «Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς»(ΕΠΕ), ἐκδ. οἶκος «Τὸ Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1978, τόμος 9, σελίδες 440-459.

• Βιβλιοθήκη τῶν Ἑλλήνων, Ἅπαντα τῶν ἁγίων Πατέρων, Ἰωάννου Χρυσοστόμου ἔργα, τόμος 64, σελ. 34-41.

• http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient greek/tools/liddell-scott/index.html

• Π. Τρεμπέλα, Ἡ Καινὴ Διαθήκη μὲ σύντομη ἑρμηνεία (ἀπόδοση στὴν κοινὴ νεοελληνική), ἐκδόσεις ἀδελφότητος θεολόγων «Ὁ Σωτήρ», ἔκδοση τέταρτη, Ἀθήνα 2014.

• Ἡ Καινὴ Διαθήκη, Κείμενον καὶ ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοσις ὑπὸ Ἰωάννου Κολιτσάρα, ἐκδόσεις ἀδελφότητος θεολόγων «Ἡ Ζωή», ἔκδοση τριακοστὴ τρίτη, Ἀθήνα 2009.

• Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη κατὰ τοὺς ἑβδομήκοντα, Κείμενον καὶ σύντομος ἀπόδοσις τοῦ νοήματος ὑπὸ Ἰωάννου Κολιτσάρα, ἐκδόσεις ἀδελφότητος θεολόγων «Ἡ Ζωή», ἔκδοση τέταρτη, Ἀθήνα 2005.

• http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia Diathikh/Biblia/Palaia Diathikh.htm

• http://users.sch.gr/aiasgr/Kainh Diathikh/Biblia/Kainh Diathikh.htm

__________________________________

Πολυτονισμὸς ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

Ο... μαρτυριάρης Στίβεν Σπίλμπεργκ ομολογεί την πραγματική αιτία που επιστρατεύεται η πλάνη των εξωγήινων από κυβερνήσεις και showbiz

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Για όσους έχουν μάθει να διακρίνουν τη μαζική χειραγώγηση της κοινής γνώμης που διαχρονικά ασκεί το Hollywood, είναι γνωστό ότι ο πασίγνωστος σκηνοθέτης, Στίβεν Σπίλμπεργκ, αποτελεί τον πιο επιδραστικό «λαγό» της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Ο Σπίλμπεργκ υπήρξε πρωτεργάτης στην εξοικείωση των μαζών με τη θεωρία ύπαρξης εξωγήινων (με ταινίες όπως οι «Στενές επαφές τρίτου τύπου», ο «Ε.Τ. ο εξωγήινος», ο «Πόλεμος των κόσμων» κλπ), ενώ ακόμα έχει αναδείξει τη φιλοσοφία του Μετανθρωπισμού, τη δυστοπία της κυριαρχίας των ρομπότ («A.I. Artificial Intelligence»), την ψηφιακή δικτατορία με τον έλεγχο των big data («Minority report») και τη θεωρία ότι οι αρχαίοι λαοί απέκτησαν την τεχνολογία τους από εξωγήινα όντα που ερμηνεύτηκαν ως «θεοί» από την ανθρωπότητα («Ιντιάνα Τζόουνς: Το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου»).

Ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης αποτελεί τον πιο ακριβοπληρωμένο «γητευτή» της μεγάλης οθόνης, μεταφέροντας «συστημένη» την ατζέντα της νεοταξικής ελίτ. Έτσι και τώρα, παράλληλα με τον αποχαρακτηρισμό αρχείων των ΗΠΑ που υποτίθεται αφορούν εμφανίσεις εξωγήινων και UFO’s, o Σπίλμπεργκ ετοιμάζεται να κάνει πρεμιέρα (εντός του Ιουνίου) στη νέα ταινία του που ονομάζεται «Disclosure Day» (Ημέρα Αποκάλυψης).

Ένα μανιφέστο επερχόμενης πλάνης

Η πλοκή της ταινίας αφορά έναν μετεωρολόγο και έναν ειδικό σε θέματα κυβερνοασφάλειας που καταφέρνουν να ξεσκεπάσουν τη συγκάλυψη εξωγήινων μυστικών από την κυβέρνηση. Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ ισχυρίστηκε ότι η νέα ταινία του μπορεί να κλονίσει την πίστη των Χριστιανών, επιβεβαιώνοντας έτσι το βαθύτερο σχέδιο της «εξωγήινης» ατζέντας.

«Αν αυτή η αλήθεια… γινόταν γνωστή από τη μια μέρα στην άλλη, αν η κυβέρνηση ανακοίνωνε: “Ναι, σας το κρύβουμε αυτό από το 1947 ότι υπάρχουν εξωγήινοι”, αυτό θα αναστάτωνε πολύ κόσμο», σχολίασε ο Σπίλμπεργκ. Και στη συνέχεια διερωτήθηκε: «Τι κάνει αυτό στις θεμελιώδεις πεποιθήσεις που έχουν πολλοί από εμάς; Είναι ο Θεός, ο δικός μας Θεός, μόνο σε αυτόν τον πλανήτη ή είναι ο Θεός ένας Θεός για κάθε σύστημα όπου υπάρχει πολιτισμός, νοήμων ζωή, ακόμη και αναπτυσσόμενη ζωή;».

Έτσι λοιπόν. Ένας Θεός για κάθε ηλιακό σύστημα όπου υπάρχει ζωή. Ή ίσως και κανένας Θεός σε ολόκληρο το σύμπαν, γιατί ως προπάτορες «θεοί» μπορούν να παρουσιαστούν οι εξωγήινοι. Αυτό είναι το δηλητήριο πλάνης που θέλει να μπολιάσει στους λαούς ο νεοταξίτης παραμυθάς Σπίλμπεργκ: «Ο Θεός σας, σας είπε ψέματα. Μην τον εμπιστεύεστε. Δεν είναι δημιουργός σας. Δεν είναι μοναδικός. Ίσως δεν υπάρχει καν. Και αν υπάρχει, δεν είστε πλασμένοι κατ’ εικόνα του, γιατί υπάρχουν κι άλλες ‘’εικόνες’’, κι άλλες δημιουργίες, κι άλλοι πολιτισμοί».

Στον ρόλο μιας καθολικής μοναχής που εμφανίζεται στο «Disclosure Day», η ηθοποιός λέει σε μια ατάκα της: «Οι άνθρωποι θα δουν τους εξωγήινους ως θεότητες. Θα σταματήσουν να πιστεύουν στον Θεό». Ενώ μια άλλη μοναχή αναρωτιέται με σκανδαλώδες νόημα: «Για ποιο λόγο ο Θεός να δημιουργήσει ένα τέτοιο απέραντο σύμπαν μόνο και μόνο για εμάς τους ανθρώπους;».

Άραγε γιατί ο Σπίλμπεργκ αναφέρει μόνο τον Χριστιανισμό ως πληττόμενη πίστη; Γιατί δεν είπε στη συνέντευξή του ότι η ταινία του μπορεί να θίξει τον Ιουδαϊσμό, τον Ισλαμισμό, τον Βουδισμό κοκ; Ασφαλώς γιατί ο Χριστιανισμός και ο Χριστός είναι ο μεγάλος εχθρός αυτού του εσχατολογικού πολέμου.

Το «Disclosure Day» βρίθει από συγκεχυμένες Ιουδαϊστικές αναφορές που «παντρεύονται» με μια παρερμηνεία της Αποκάλυψης του Ιωάννη. Οι εξωγήινοι επιστρατεύουν δύο επιλεγμένους ηγέτες (τη Μάργκαρετ και τον Ντάνιελ) να γίνουν προφήτες και «ελευθερωτές» των ανθρώπων ως νέος Μωυσής και Ααρών. Τους δίνεται η δύναμη να επιτελούν «σημεία και τέρατα», ως «ιερά» σκεύη της υπερφυσικής δύναμης των εξωγήινων. Η Αποκάλυψη ταυτίζεται με την εβραϊκή Έξοδο, σε μια νέα συμβολική διάβαση της «Ερυθράς Θάλασσας». Οι «πεφωτισμένοι» δραπετεύουν από τα δεσμά του νέου «Φαραώ», που σύμφωνα με τον Σπίλμπεργκ είναι η άγνοια του ανθρώπου για την εξωγήινη «αλήθεια».

Ο άνθρωπος ως συμπαντικό «ατύχημα»

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να αναλύσουμε πολλά σε αυτήν την εξόφθαλμα εωσφορική προπαγάνδα. Ο Σπίλμπεργκ για ακόμη μια φορά στρώνει το έδαφος για τη μεγάλη εξαπάτηση από τα «άστρα» που όλο και πιο έντονα προπαγανδίζουν οι ΗΠΑ και όχι μόνο. Πρώην και νυν πρόεδροι των ΗΠΑ μιλούν ανοιχτά πλέον για ύπαρξη εξωγήινων ή υπονοούν κρατικά μυστικά, σπρώχνοντας συνεχώς την κοινή γνώμη σε χολιγουντιανές δοξασίες.

Η πίστη στους εξωγήινους μετατρέπει τον άνθρωπο σε ένα συμπαντικό «ατύχημα», μεγιστοποιεί την ιδέα της τυχαιότητας, κομματιάζει την ανθρώπινη σχέση με το Θείο, δίνει στην ύλη (και τον υλισμό) μια συμπαντική διάσταση εγκυρότητας, γίνεται «τεκμήριο» για όλες τις αθεϊστικές ή αγνωστικιστικές θεωρίες περί δημιουργίας κόσμου και εξελίξεως, κάνει τα ιερά κείμενα να φαίνονται κατασκευασμένα, ανυπόστατα ή και παραπλανητικά. Με λίγα λόγια πρόκειται για το τέλειο αφήγημα για να μετατρέψει την ανθρωπότητα σε ορφανές σάρκες, έτοιμες να προσκυνήσουν διαπλανητικούς και τεχνοκρατικούς «θεούς».

Όσο η woke ατζέντα παγιδεύει (και ατιμάζει) το σώμα, η εξωγήινη πλάνη επιστρατεύεται για να σκλαβώσει το πνεύμα σε υπαρξιακή ομηρία. Να διαλύσει τις πλατιές θεϊστικές μάζες που διακατέχονται από αδύναμη πίστη και να επανακαθορίσει τις θρησκείες στα πρότυπα της Νέας Εποχής. Αμερικανοί αξιωματούχοι φέρεται να έχουν ήδη έρθει σε επαφή με Προτεσταντικές αρχές ώστε να προετοιμάσουν τα εκκλησιάσματα τους για τις θεολογικές επιπτώσεις μιας ενδεχόμενης «αποκάλυψης».

Ένας ρωμαιοκαθολικός ιερέας της Επισκοπής των Συρακουσών στις ΗΠΑ, ο Μονσινιόρ Στίβεν Τζ. Ροσέτι, παύθηκε πριν λίγες μέρες από τα καθήκοντα του όταν κυκλοφόρησε ευρέως βίντεο του όπου εξέφραζε την άποψη ότι «πιθανώς πολλές, αν όχι οι περισσότερες, από αυτές τις θεάσεις UFO είναι, στην πραγματικότητα, δαίμονες».

Άλλο ένα ζοφερό «μυστήριο της ανομίας» ετοιμάζεται να εξαπολυθεί άχρι καιρού στον κόσμο και οι «προφήτες» του εργάζονται πυρετωδώς για τo προδρομικό του marketing. Τα έθνη μπορεί να κλονιστούν, αλλά ο πιστός χριστιανός που ζει βιωματικά και μυστηριακά την παρουσία του Θεού, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από τις υπερπαραγωγές των πλάνων…

πηγή

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε (Πόποβιτς)

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ

ΤΑ ΙΔΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Τα ιδιώματα της Εκκλησίας είναι αναρίθμητα, επειδή στην ουσία είναι τα ιδιώματα του Θεανθρώπου Χριστού και δι’ Αυτού τα ιδιώματα της Τρισηλίου Θεότητος. Ωστόσο, οι άγιοι και θεόσοφοι Πατέρες της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, καθοδηγούμενοι από το Πνεύμα το Άγιον, στο ένατο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως, τα συμπυκνώνουν σε τέσσερα: «Πιστεύω εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν». Αυτά τα ιδιώματα της Εκκλησίας, η ενότητα, η αγιότητα, η καθολικότητα και η αποστολικότητα, πηγάζουν από την ίδια τη φύση της και τον σκοπό της. Καθορίζουν, σαφώς και επακριβώς, τον χαρακτήρα της Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας, δια του οποίου αυτή ως θεανθρώπινο καθίδρυμα και θεανθρωπίνη κοινωνία διαφέρει από κάθε ανθρώπινο καθίδρυμα και ανθρώπινη κοινωνία.

Η ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Όπως το Πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού είναι ένα και μοναδικό, έτσι και η Εκκλησία, που ιδρύθηκε δι’ Αὐτοῦ, ἐν Αὐτῷ καὶ ἐπ’ Αὐτοῦ, είναι μία και μοναδική. Η ενότητα της Εκκλησίας προέρχεται, αναπόφευκτα, από το ένα, το μοναδικό Πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού. Ο αδιαίρετα ένας και μοναδικός θεανθρώπινος οργανισμός πάντων των κόσμων, η Εκκλησία, σύμφωνα με όλους τους ουρανογήινους νόμους δεν μπορεί να διασπασθεί. Οποιαδήποτε διάσπασή της θα σήμαινε τον θάνατό της. Όντας ολόκληρη ἐν τῷ Θεανθρώπῳ είναι, πρωτίστως και κατά πάντα, θεανθρώπινος ζωντανός οργανισμός και κατόπιν θεανθρώπινο καθίδρυμα.

Στην Εκκλησία, τα πάντα είναι θεανθρώπινα: η ζωή, η πίστη, η αγάπη, το βάπτισμα, η ευχαριστία, όλη η ζωή της, όλη η αθανασία της, όλη η αιωνιότητά της, όλη η δομή της. Ναι! Σε αυτήν όλα είναι θεανθρώπινα, τα πάντα ένα, τα πάντα αδιαίρετα: και η χριστοποίηση και ο εξαγιασμός και η θέωση και η μεταμόρφωση και η τριαδοποίηση και η σωτηρία. Στην Εκκλησία, τα πάντα είναι οργανικώς και χαρισματικώς συνδεδεμένα, συγκροτώντας το ένα θεανθρώπινο σώμα υπό την μία Κεφαλή, τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό. Όλα τα μέλη της, αν και παραμένουν πάντοτε αυτοτελή, ελεύθερα και ακέραια πρόσωπα, ωστόσο είναι ενωμένα με τη μία Χάρη του Αγίου Πνεύματος δια των ιερών μυστηρίων και των αγίων αρετών, βρίσκονται σε οργανική ενότητα μεταξύ τους, αποτελούν ένα σώμα και ομολογούν μία πίστη, η οποία τα ενώνει μεταξύ τους και με τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Οι χριστοφόροι Απόστολοι θεοπνεύστως ευαγγελίζονται την ενότητα και την μοναδικότητα της Εκκλησίας, στηριζόμενοι στην ενότητα και στη μοναδικότητα του Ιδρυτού της, του Θεανθρώπου Κυρίου Ιησού Χριστού και της θεανθρωπίνης Προσωπικότητός Του: «Θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός (:Διότι κανένας δεν μπορεί να βάλει άλλο θεμέλιο λίθο εκτός από εκείνον που έχει ήδη τεθεί και που βρίσκεται τώρα αμετακίνητος και άσειστος στην βάση της οικοδομής. Και ο θεμέλιος αυτός λίθος είναι ο Ιησούς Χριστός)»[Α΄Κορ. 3,11].

Τα ιερά μυστήρια και οι άγιες αρετές, με την χριστονοσταλγική και φιλόχριστο δύναμή τους, ενώνουν με τον Χριστό όλα τα μέλη της Εκκλησίας, όλων των λαών και όλων των εποχών· είναι «πάντες εἷς… ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»[ βλ. Γαλ. 3,28: «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ(:Δεν υπάρχουν πλέον διαφορές εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως και φύλου. Δεν υπάρχει διαφορά Ιουδαίου και Έλληνα, δεν υπάρχει διάκριση δούλου και ελεύθερου, δεν υπάρχει διάκριση άνδρα και γυναίκας. Διότι όλοι εσείς γίνατε ένας νέος άνθρωπος με την ένωσή σας με τον Ιησού Χριστό)» · πρβ. Κολ. 3,11·15: «Ὃπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός(:Σ’ αυτόν το νέο άνθρωπο δεν υπάρχει διάκριση Έλληνα και Ιουδαίου, περιτμημένου Ισραηλίτη και απερίτμητου εθνικού, βάρβαρου και Σκύθη, δούλου και ελεύθερου, αλλά και εθνικότητα και καταγωγή και αξίωμα και τα πάντα είναι ο Χριστός, όπως και μέσα σ’ όλους τους πιστούς πάλι είναι ο Χριστός)» - «καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ βραβευέτω ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, εἰς ἣν καὶ ἐκλήθητε ἐν ἑνὶ σώματι· καὶ εὐχάριστοι γίνεσθε(:Και η ειρήνη που δίνει ο Θεός ας επιστατεί κι ας κυριαρχεί μέσα στις καρδιές σας. Γι’ αυτήν την ειρήνη εξάλλου προσκληθήκατε, ώστε να γίνετε ένα σώμα. Προσπαθείτε ακόμη να γίνεστε και ευχάριστοι μεταξύ σας)»].

Αυτή η ενότητα των πιστών αρχίζει με το πρωταρχικό μυστήριο, το άγιο Βάπτισμα, προεκτείνεται και ενδυναμώνεται με τα υπόλοιπα μυστήρια, κορυφώνεται με την Θεία Ευχαριστία, η οποία πραγματώνει την τελειότερη ενότητα των πιστών και με τον Χριστό, αλλά και μεταξύ τους [βλ. Α΄Κορ. 10,16-17: «Τὸ ποτήριον τῆς εὐλογίας ὃ εὐλογοῦμεν, οὐχὶ κοινωνία τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ ἐστι; τὸν ἄρτον ὃν κλῶμεν, οὐχὶ κοινωνία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ἐστιν; ὅτι εἷς ἄρτος, ἓν σῶμα οἱ πολλοί ἐσμεν· οἱ γὰρ πάντες ἐκ τοῦ ἑνὸς ἄρτου μετέχομεν(:Tο ποτήρι μπροστά στο οποίο ο Κύριος απήγγειλε την ευχαριστήρια δοξολογία και το οποίο εμείς καθαγιάζουμε με ευχαριστήρια προσευχή δεν είναι κοινωνία με του αίματος του Xριστού; O άρτος που τεμαχίζουμε στο μυστήριο της Θείας ευχαριστίας, δεν είναι κοινωνία με του σώματος του Xριστού; Kι επειδή είναι ένας ο ουράνιος αυτός άρτος , γι’ αυτό ένα ηθικό σώμα είμαστε οι πολλοί. Διότι όλοι από τον έναν άρτο μετέχουμε και ενωνόμαστε όλοι με αυτόν, και έτσι διαμέσου αυτού γινόμαστε ένα και μεταξύ μας)»· Α΄Κορ. 12,12: «Καθάπερ γὰρ τὸ σῶμα ἕν ἐστι καὶ μέλη ἔχει πολλά, πάντα δὲ τὰ μέλη τοῦ σώματος τοῦ ἑνός, πολλὰ ὄντα, ἕν ἐστι σῶμα, οὕτω καὶ ὁ Χριστός(:Διότι, όπως το ανθρώπινο σώμα είναι ένα και έχει πολλά μέλη, και όλα τα μέλη του ενός σώματος, αν και είναι πολλά, αποτελούν ένα σώμα, έτσι και ο Χριστός με το πλήθος των πιστών είναι ένα σώμα πνευματικό)»].

Η Εκκλησία, αν και μία κατά την ουσία της, είναι ταυτοχρόνως πολυπληθής κατά τα πρόσωπα. Είναι εικόνα και προτύπωση της Υπεραγίας Τριάδος: η ενότητα στην Τριαδικότητα και η Τριαδικότητα στην ενότητα. Και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Θεός Λόγος, έγινε άνθρωπος και έτσι δι’ Εαυτού εξομοίωσε την Εκκλησία με την Αγία Τριάδα. Ουσιαστικά, η Εκκλησία του Κυρίου Ιησού Χριστού αποτελεί την ακριβέστερη χαρισματικο-ενάρετη εικόνα της Υπεραγίας Τριάδος επί της γης, εξ ολοκλήρου γεμάτη με τις χαρισματικές θείες δυνάμεις της τριαδοποιήσεως και της θεανθρωποποιήσεως. Στην Εκκλησία γίνεται πραγματικότητα η Αρχιερατική προσευχή του Σωτήρος: «ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθώς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν… ἵνα ὦσιν ἓν καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν, ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σύ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἕν(:Σε παρακαλώ για όλους αυτούς, για να είναι όλοι ένα με την αγάπη και την ομοφροσύνη που θα κυριαρχεί μεταξύ τους. Όπως εσύ, Πάτερ, είσαι ενωμένος με Εμένα κι εγώ ενωμένος με Εσένα, επειδή έχουμε και οι δύο την ίδια ουσία και φύση, έτσι σε παρακαλώ να είναι κι αυτοί ένα έχοντας κοινωνία και ένωση με μας… για να είναι μεταξύ τους ένα, όπως κι εμείς είμαστε ένα. Και η ενότητα αυτή θα συντελεσθεί με το να ζω εγώ μέσα στον καθένα απ’ αυτούς ξεχωριστά και να τους ενώνω σ’ ένα πνευματικό σώμα, καθώς και Συ ως φυσικός Πατέρας μου θα είσαι μέσα μου. Έτσι θα είναι τελειοποιημένοι, έχοντας τέλεια ομόνοια και αγάπη και ένωση μεταξύ τους)» [Ιω.17,21·22-23]. Τέτοια είναι η θεανθρωπίνη μοναδικότητα της πίστεως, τέτοια και η θεανθρωπίνη μοναδικότητα της Εκκλησίας, η οντολογία της πίστεως, η οντολογία της Εκκλησίας. Κατά πάντα και δια πάντα εξαρτώμενη η μία από την άλλη. Κατά πάντα και δια πάντα αμφότερες εξ ολοκλήρου του Θεανθρώπου, ἐν τῷ Θεανθρώπῳ και κατά τον Θεάνθρωπον.

Η ενότητα και η μοναδικότητα της Θεανθρωπίνης πίστεως είναι η βάση και το θεμέλιο ολόκληρης της Εκκλησίας του Χριστού. Σε αυτήν την πίστη, τα πάντα είναι ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Οποίος, ως Εκκλησία, ένωσε στο Πρόσωπό Του εσαεί τον ουρανό με την γη, τους αγγέλους με τους ανθρώπους και, το σημαντικότερο από όλα, τον Θεό με τον άνθρωπο. Είναι ιστορικά προφανές και αναμφίβολο ότι στην θεανθρώπινη πίστη εμπεριέχονται όλα τα θεανθρώπινα ιερά μυστήρια και οι άγιες αρετές που επιτελούν την χριστοποίηση, την θεανθρωποποίηση, την θέωση, την τριαδοποίηση και δι’ αυτών την σωτηρία μας. Από την πίστη, ως πρωταρετή, εκπηγάζουν όλες οι άγιες αρετές και όλα τα ιερά μυστήρια. Αυτές είναι που, δια του Θεανθρώπου, του σαρκωθέντος Θεού Λόγου, μας ενώνουν με την Τρισάγιο Θεότητα. Αυτή είναι για εμάς η τελειότερη και πληρέστερη ενότητα, η παν-ενότητα.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ευαγγελίζεται την εξής θεανθρωπίνη αλήθεια: «Στην Εκκλησία, κατά την Θεία Πρόνοια, όλοι οι άνθρωποι γίνονται ως μία φύση και ως μία βούληση, συνενούμενοι Πνεύματι Αγίω με τον Θεό και μεταξύ τους»[Μαξίμου Ομολογητού, Προς Θαλάσσιον 2, PG90, 272CD]. Αυτή η αλήθεια είναι όλη παρούσα, όλη ζωντανή, όλη εμφανής, όλη ζωοποιός και αθάνατος στις ακολουθίες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, στον χαρισματικό-ενάρετο θεανθρώπινο βίο της. Η θεανθρώπινη πίστη του Χριστού προσφέρει στον άνθρωπο ό,τι του είναι απαραίτητο για την αιώνιο ζωή σε όλους τους θείους κόσμους.

Χωρίς αυτήν την πίστη, το ανθρώπινο ον είναι η φρίκη της φρίκης, η κατάρα της κατάρας. Με αυτήν την πίστη παραμένουμε και υπάρχουμε, αιωνίως, στην Εκκλησία του Σωτήρος. Αυτή είναι όλη εκ της Εκκλησίας και όλη ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. Μια και μοναδική σε όλες τις διαστάσεις της, αυτή η πίστη είναι η παραδοθείσα «ἅπαξ τοῖς ἁγίοις» [Ιουδ. 1,3: «Ἀγαπητοί, πᾶσαν σπουδὴν ποιούμενος γράφειν ὑμῖν περὶ τῆς κοινῆς σωτηρίας, ἀνάγκην ἔσχον γράψαι ὑμῖν παρακαλῶν ἐπαγωνίζεσθαι τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει(: Αγαπητοί, ενώ είχα σφοδρό πόθο να σας γράψω για την κοινή σωτηρία, που σε όλους μας χάρισε ο Χριστός, αναγκάστηκα από τις περιστάσεις να σας γράψω για να σας προτρέψω να αγωνίζεστε με δύναμη υπέρ της πίστεως, η οποία δια του προφορικού κηρύγματος παραδόθηκε μία φορά για πάντα στους Χριστιανούς)»], με τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό και την θεανθρώπινη οικονομία Του της σωτηρίας, την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ο άγιος Ιωάννης Κασσιανός ευαγγελίζεται την θεία αλήθεια λέγοντας: «Αναμφιβόλως, εκείνος που δεν τηρεί την πίστη της Εκκλησίας, είναι εκτός Εκκλησίας»[Ιωάννου Κασσιανού, Περί της ενσαρκώσεως του Κυρίου, Κατά Νεστορίου 3,14, PL50,70^Α].

Όπως ακριβώς, οι άγιοι Απόστολοι, έτσι και οι Πατέρες και οι Διδάσκαλοι της Εκκλησίας με θεοσοφία και χερουβικό ζήλο ομολογούν την ενότητα και την μοναδικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Έτσι εξηγείται αφενός η νοητή φλόγα του ζήλου των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας ενόψει ενδεχόμενων αποσχίσεων από την Εκκλησία και αφετέρου η αυστηρή τους στάση έναντι των αιρέσεων και των σχισμάτων. Από αυτήν την άποψη, οι Άγιες Οικουμενικές και Τοπικές Σύνοδοι είναι εξαιρετικής θεανθρωπίνης σημασίας. Σύμφωνα με το χριστοφόρο πνεύμα και την χριστοφόρο θέση τους η Εκκλησία δεν είναι μόνον μία, αλλά και μοναδική. Όπως δεν μπορούν να υπάρχουν πολλά σώματα εν Χριστώ, έτσι δεν μπορούν να υπάρχουν και πολλές Εκκλησίες. Κατά το θεανθρώπινο είναι της η Εκκλησία είναι μία και μοναδική, όπως ακριβώς και ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι Ένας και Μοναδικός. Συνεπώς ο διχασμός και η διαίρεση της Εκκλησίας ούτε υπήρξε, ούτε και θα υπάρξει· αυτό που υπήρξε και θα υπάρξει είναι η αποκοπή από το σώμα της, όπως η εκούσια αποκοπή του μη φέροντος καρπόν κλήματος από την Άμπελο του Κυρίου Ιησού Χριστού[ βλ. Ιω.15,1-6: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή, καὶ ὁ πατήρ μου ὁ γεωργός ἐστι. Πᾶν κλῆμα ἐν ἐμοὶ μὴ φέρον καρπόν, αἴρει αὐτό, καὶ πᾶν τὸ καρπὸν φέρον, καθαίρει αὐτό, ἵνα πλείονα καρπὸν φέρῃ. Ἢδη ὑμεῖς καθαροί ἐστε διὰ τὸν λόγον ὃν λελάληκα ὑμῖν. μείνατε ἐν ἐμοί, κἀγὼ ἐν ὑμῖν. καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ᾿ ἑαυτοῦ, ἐὰν μὴ μείνῃ ἐν τῇ ἀμπέλῳ, οὕτως οὐδὲ ὑμεῖς, ἐὰν μὴ ἐν ἐμοὶ μείνητε. ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. Ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. Ἐὰν μή τις μείνῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται (:Εγώ είμαι η κληματαριά η πραγματική και άφθαρτη και πνευματική. Εγώ θα αντικαταστήσω και θα ανακαινίσω την παλαιά άμπελο της συναγωγής ιδρύοντας την Εκκλησία μου, της οποίας θα είμαι η κεφαλή. Και ο Πατέρας μου είναι ο αμπελουργός. Κάθε άνθρωπος που σαν πνευματικό κλήμα είναι ενωμένος μαζί μου με την πίστη, όπως ένα κλαδί με τον κορμό, δεν παράγει, όμως, καρπούς αρετής, ο αμπελουργός Πατέρας μου τον αποκόπτει και τον αποχωρίζει από την κληματαριά. Και κάθε πνευματικό κλήμα που είναι καρποφόρο, το καθαρίζει και το κλαδεύει, για να αποδώσει περισσότερο καρπό. Εσείς τώρα είστε καθαροί. Και σας έχει καθαρίσει ο λόγος της αλήθειας που σας έχω πει και διδάξει. Είστε, λοιπόν, πνευματικά κλήματα, καθαρισμένα και ετοιμασμένα για να παραγάγετε καρπό. Μείνετε ενωμένοι μαζί μου, για να μείνω κι Εγώ ενωμένος με σας. Όπως το κλήμα δεν μπορεί να κάνει από μόνο του καρπό, εάν δεν μείνει προσκολλημένο στην κληματαριά, έτσι ούτε και σεις δεν θα καρποφορήσετε έργα αρετής και αγιότητος, εάν δεν μείνετε ενωμένοι μαζί μου. Εγώ είμαι η κληματαριά κι εσείς τα κλαδιά της. Εκείνος που μένει ενωμένος μαζί μου κι Εγώ μένω μέσα του, αυτός αποδίδει άφθονο και εκλεκτό καρπό. Διότι χωρίς Εμένα και χωρίς να έχετε τη ζωτική δύναμη που πηγάζει από Εμένα, δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε για τον εξαγιασμό σας και τη σωτηρία σας. Όποιος δεν μείνει ενωμένος μαζί μου, οπωσδήποτε θα πεταχθεί έξω όπως το άκαρπο και άχρηστο κλήμα. Και τότε θα ξεραθεί και δεν θα του μείνει κανένα ίχνος χάριτος και πνευματικής δυνάμεως και ζωής. Και τα πνευματικά κλήματα που ξεράθηκαν έτσι, τα μαζεύουν οι άγγελοι και τα ρίχνουν στη φωτιά της κολάσεως, κι εκεί καίγονται αδιάκοπα και ακατάπαυστα)»].

Στο πέρασμα του χρόνου αποσχίσθηκαν και εξέπεσαν από τη μία, μοναδική και αδιαίρετη Εκκλησία του Χριστού διάφοροι αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι έπαυσαν να είναι μέλη της και σύσσωμοι του Θεανθρωπίνου σώματός της. Έτσι, πρώτοι απ’ όλους, εξέπεσαν οι γνωστικοί, μετά οι αρειανιστές, οι πνευματομάχοι, οι μονοφυσίτες, οι εικονομάχοι, οι ρωμαιοκαθολικοί, οι προτεστάντες, οι ουνίτες και συνολικά όλοι εκείνοι που ανήκουν στην αιρετικο-σχισματική λεγεώνα.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε(Πόποβιτς), Δογματική Ορθόδοξη φιλοσοφία της αληθείας, Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου, έκδοση 3^η, 2022, σελίδες 279-282.

• Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ρωμ. 2,10-16]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΤΑ ΚΡΥΠΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-6-1991]

(Β247)

(β΄έκδοσις)

Στη σημερινή αποστολική περικοπή, σεβασμιώτατε, αγαπητοί μου αδελφοί, ο απόστολος Παύλος αναφέρεται στην κρίση του Θεού, που θα είναι τόσο για τους Ιουδαίους, όσο και δια τους εθνικούς. Εκείνοι που έλαβαν τον νόμον, οι Ιουδαίοι και εκείνοι οι εθνικοί, οι ειδωλολάτραι, που είχαν έμφυτον τον ηθικόν νόμον, τον νόμον της συνειδήσεώς των. Και τούτο γιατί ο Θεός είναι παντογνώστης, αλλά και απροσωπόληπτος. Και ο Θεός βλέπει το εσωτερικόν του κάθε ανθρώπου, διότι τίποτα δεν υπάρχει σκιασμένο στα μάτια του Θεού. Όλα είναι γυμνά και τετραχηλισμένα. Και συνεπώς στην κρίση Του θα σταθεί δίκαιος.

Γι’αυτό σημειώνει ο απόστολος Παύλος ότι «ὁ Θεὸς κρινεῖ (:θα κρίνει) τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου διὰ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ». Ότι, δηλαδή, ο Θεός θα κρίνει εκείνα τα οποία δεν φαίνονται στους άλλους ανθρώπους. Ενίοτε και εις τους αγγέλους. Εκείνα τα οποία ο άνθρωπος σκέπτεται, επιθυμεί, αλλά και ακόμη και ενεργεί μακριά από τα μάτια των άλλων ανθρώπων, «σύμφωνα», λέγει ο απόστολος, « με το Ευαγγέλιον που κηρύττω, ότι δηλαδή ο Ιησούς Χριστός θα έλθει να κρίνει τον κόσμον».

Ώστε υπάρχουν κρυπτά εις τους ανθρώπους; Βεβαίως υπάρχουν κρυπτά! Διότι ο άνθρωπος είναι ένας μικρός, κλειστός κόσμος, ορατός μόνον εις τον Θεόν. Ενώπιον του Οποίου, όπως ήδη σας είπα, πάσα φύσις είναι γυμνή και τετραχηλισμένη. Δηλαδή «τετραχηλισμένη» θα πει φανερωμένη. Και το λέγει αυτό ο προφήτης Ησαΐας, αλλά και εις την προς Εβραίους το αναφέρει και το καταγράφει ο απόστολος Παύλος. Κι αυτό δείχνει την ύπαρξιν της ελευθερίας και της προαιρέσεως και της ευθύνης. Διότι αλλιώτικα, πώς θα μπορούσε να κρίνει ο Θεός; Εάν δεν υπήρχε ελευθερία, προαίρεσις και ευθύνη; Υπευθυνότης; Και ακόμη κρίνει διότι βλέπει και τα έξω και τα έσω.

Μέσα σ’ αυτόν, λοιπόν, τον κλειστόν χώρον, που λέγεται άνθρωπος, απεργάζεται το καλόν και το κακόν, το αγαθόν και το πονηρόν. Μέσα εις αυτόν τον χώρον. Πόσοι είμεθα εδώ; Ο καθένας έχει τον δικό του τον κόσμον. Κλειστός, απαραβίαστος, σε βαθμό που μπορεί ο άνθρωπος να υποστεί μαρτύριον και θάνατον και να μην ανοίξει τον εσωτερικό του κόσμο. Τι σκέπτομαι εγώ τώρα; Που σας βλέπω. Τι σκέπτεσθε εσείς που με βλέπετε; Κανείς δεν μπορεί αυτό να το ξέρει. Μόνος κλειδούχος είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Εγώ κρατώ το κλειδί του εσωτερικού μου κόσμου. Μέσα εκεί δύναμαι να απεργασθώ ό,τι θέλω! Και σκέψεις και επιθυμίες και αποφάσεις. Ώστε, λοιπόν, αυτός ο κλειστός, ανθρώπινος κόσμος, κατά τον Παύλον λέγεται «τὰ κρυπτὰ τοῦ ἀνθρώπου». Τα κρυπτά. Και αυτά «τὰ κρυπτὰ τοῦ ἀνθρώπου», εν ημέρα Κρίσεως, θα αποκαλυφθούν. Θα αποκαλυφθούν παρά την θέληση του ανθρώπου. Διότι Εκείνος που μας έκανε να έχομε κρυπτόν κόσμον, συνεπώς Αυτός που κρατάει το ύψιστον κλειδί, Αυτός θα μας ανοίξει τα κρυπτά, θέλομε δεν θέλομε. Διότι εκεί θα μάθομε, εάν από τον κόσμον αυτόν δεν το μάθομε, ότι ο Κύριος των πάντων είναι Αυτός ο Θεός.

Έτσι μπορούμε να δούμε, αγαπητοί, αυτήν την όλη θέση του κρυπτού κόσμου. Στην Παλαιά Διαθήκη εντέλλεται ο Θεός, στο «Δευτερονόμιον», 15,9: «Πρόσεχε σεαυτῷ (:Πρόσεχε τον εαυτό σου), μὴ γένηται ῥῆμα κρυπτὸν ἐν τῇ καρδίᾳ σου ἀνόμημα». «Πρόσεξε. Μη δημιουργηθεί, γίνει, κάτι κρυφό και βρώμικο, κάτι που να είναι παράνομο. Πρόσεξέ το». Πάνω, εξάλλου, σ’ αυτήν την εντολή στηρίζεται και το έργον της καθάρσεως της καρδίας, τόσο σαν συντήρηση, όσο και σαν θεραπεία. Η κάθαρση της καρδιάς.

Και πρώτα η καρδιά, σαν κρυπτός χώρος που εργάζεται ο άνθρωπος το κακόν. Μέσα στην καρδιά αυτή ο άνθρωπος εργάζεται το μυστήριον της ασεβείας, της απιστίας, της αθεΐας και της ανομίας. Τι είναι εκείνο που, κάποτε δύο αδέλφια, κάποτε δίδυμα τα αδέλφια, από τον ίδιο πατέρα και την ίδια μάνα, με τα ίδια κύτταρα, τι είναι εκείνο που κάνει τον ένα ευσεβή και τον άλλο ασεβή; Τον έναν ένθεον και τον άλλον άθεον; Είναι η προαίρεσις. Και πού είναι αυτή; Είναι εις τα βάθη της καρδιάς. Και αποτελεί ακριβώς αυτό το γιατί ο ένας έτσι και γιατί ο άλλος έτσι, αποτελεί μυστήριον. Είναι το μυστήριον το κεκρυμμένον εις τα βάθη της καρδιάς, το οποίον, επαναλαμβάνω, μόνος ο Θεός βλέπει.

Και ο Θεός, όπως βλέπομε, αποκαλύπτει αυτά τα κρυπτά, πρώτα της ασεβείας του Ισραήλ, του ισραηλιτικού λαού. Είναι κάτι που όταν δει κανείς πολλά σημεία στην Αγία Γραφή, τον πιάνει τρόμος. Θυμηθείτε -συγνώμη που κάνω αυτό το πρωθύστερο, όταν ο Αδάμ και η Εύα παρέβησαν την εντολήν του Θεού, ήτο παρών ο Θεός; Ήτο. Αοράτως παρών. Σε λίγο όμως -όχι ακριβώς σε λίγο, η παράβαση πρέπει να συνέβη κάπου το μεσημέρι. Γιατί; Γιατί το μεσημέρι; Είναι η ώρα που πεινάει ο άνθρωπος. Και δια να επιτύχει ο διάβολος καλύτερα το σχέδιό του, διάλεξε αυτήν την ώρα· που θα πεινούσαν οι πρωτόπλαστοι, για να τους πει να φάνε τον καρπόν που ο Θεός είπε: «Όχι».

Πέρασαν μερικές ώρες. Κατά το δειλινόν, εκεί πια που ο ήλιος βασίλευε, έρχεται ο Θεός. Και μάλιστα αν θέλετε να ξέρετε, χαρά μου να το λέγω, ότι είναι το δεύτερον Πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Είναι ο Θεός Λόγος, που και εδημιούργησε και επισκέπτεται τον Αδάμ και την Εύα και ο μετέπειτα ενανθρωπήσας. «Αδάμ, πού είσαι;». Εκείνος κρύφτηκε. Και ο Κύριος ερωτά: «Μήπως έφαγες από τον καρπόν που σου είπα να μη φας;». Ο Κύριος εγνώριζε. Αλλά μπαίνοντας μέσα στον ανθρώπινο διάλογο, έπρεπε να διατηρηθούν, να υπάρξουν τα ανθρώπινα σχήματα. Γι’αυτό ερωτά. Όχι διότι είχε ανάγκη να ερωτήσει ο Θεός, για να μάθει. Αλλά για να αναπτύξει, πάντα σε ανθρώπινες διαστάσεις, αυτόν τον διάλογον. «Μήπως τούτο;».

Ο Θεός γνωρίζει λοιπόν. Γνωρίζει τα πάντα. Ό,τι σκεφτόμαστε και ό,τι πράττομε. Εξάλλου και ο Κάιν τι έκανε; Νόμισε ότι δεν τον βλέπει ο Θεός, όταν εφόνευσε τον αδελφό του, τον Άβελ. Και του λέγει ο Θεός: «Κάιν, τι είναι αυτό που έκανες;». Αλλά κατοπινά και τον Ισραήλ ελέγχει ο Θεός. Διότι, θα σας φανεί παράξενο, ένας λαός είναι συγκροτημένος κατά τέτοιον τρόπον που να υπάρχουν εκείνοι που διοικούν και εκείνοι που διοικούνται. Εκείνο με το οποίο διοικούν είναι ο νόμος. Οι μεν είναι φύλακες του νόμου, οι διοικούντες, ο δε λαός είναι τηρητής του νόμου. Ο Θεός έτσι έκανε την κοινωνικήν δομήν. Έτσι το θέλει.

Όμως, αγαπητοί μου, προσέξτε κάτι. Υπάρχουν εποχές που οι άρχοντες εκτρέπονται. Και βρίσκονται σε καταστάσεις ανεπίτρεπτες. Και οι ταλαίπωροι -είναι εποχές θρησκευτικής παρακμής- και οι ταλαίπωροι νομίζουν ότι ο Θεός δεν τους βλέπει. Αλλά και εις τον χώρον της πολιτείας, έξω, θα λέγαμε, από τους νόμους του Θεού, κάτι ανάλογο συμβαίνει. Κι όμως, το μάτι του Θεού που βλέπει τα πάντα, σε οποιονδήποτε χώρο κι αν κινείται ο άνθρωπος, τον βλέπει και τον κρίνει.

Ακούστε, λοιπόν, ένα τμήμα, μία περικοπή από τον προφήτη Ιεζεκιήλ. Σας παραπέμπω να πάτε να το μελετήσετε αυτό το κομμάτι. Είναι στο 8^ον κεφάλαιον. Από εκεί εγώ σταχυολογώ μερικά σημεία και σας τα αποδίδω σε μετάφραση: «Και μου είπε: Σε μένα τον προφήτη, τον Ιεζεκιήλ, μου είπε ο Θεός. «Υιέ ανθρώπου, σκάψε». Και έσκαψα. Και να μία πόρτα. Κι ο Κύριος μου είπε: «Μπες μέσα και δες τις παρανομίες που αυτοί διαπράττουν εδώ». Και μπήκα. Και είδα, και να, τα ‘’μάταια’’ – «μάταια» λέγεται η ειδωλολατρία- και βδελυρά είδωλα, ζωγραφισμένα ολόγυρα σε όλες τις πλευρές -Ξέρετε δε, πού ήταν αυτή η αίθουσα; Κάτω από τον ναό του Σολομώντος. Αλλά όραμα όμως-. Εβδομήντα άνδρες από τους πρεσβυτέρους του Ισραήλ, κι ο καθένας κρατούσε στο χέρι του θυμιατό, και θυμίαζε τα είδωλα και το θυμίαμα ανέβαινε προς τα πάνω. Και τότε μου είπε ο Κύριος: «Βλέπεις, υιέ ανθρώπου, τι κάνουν οι πρεσβύτεροι του ισραηλιτικού λαού, ο καθένας μέσα στον απόκρυφο κοιτώνα του; Γιατί είπαν: ‘’Ο Κύριος δεν μας βλέπει -Και συνεπώς μπορούμε να ειδωλολατρήσομε. Στα μάτια του λαού, θα βρεθούμε σε δοξολογίες, σε λειτουργίες, σε επίσημες παραστάσεις. Σπίτι μας; Μόνοι μας; Θα στραφούμε στην ειδωλολατρία μας’’. Και τούτο γιατί είπαν -λέγει ο Θεός-: ‘’Ο Κύριος δεν μας βλέπει’’». Είναι η κρυφή λατρεία του σατανά· που κρυφά, εκεί στην κρυφή λατρεία του σατανά, κρυφά εγκαταλείπεται ο Θεός. Τι νομίζετε ότι είναι, αγαπητοί μου, κάθε μασονική στοά; Τι νομίζετε, αγαπητοί μου, κάθε άντρον της μαγείας ότι είναι; Ο τόπος της λατρείας του σατανά. Και θα έλεγε ο Θεός: «Κοίταξε, κοιτάξτε, αυτοί κρυφά τι τελεσιουργούν, τι πράττουν, τι κάνουν».

Ακόμη και εις αυτόν τον κρυπτόν χώρον της καρδιάς εργάζεται ο άνθρωπος την ποικίλη ανομία. Εκεί εργάζεται την πονηρά επιθυμία της σαρκός. Εκεί απεργάζεται όλα τα σχέδια και τις πλεκτάνες, για να δολιώσει τον συνάνθρωπό του. Εκεί απεργάζεται, εις τα κρυπτά της καρδίας του και τα σχέδια τα φονικά, της εξοντώσεως των άλλων ανθρώπων. Εκεί, λοιπόν, και οι λογισμοί οι πονηροί. Εκεί οι ανήθικοι, εκεί οι άδικοι λογισμοί. Εκεί και οι κρυπτές αποφάσεις του κακού.

Αλλά, όμως, μέσα στην Ιστορία έχομε αρκετά παραδείγματα που βλέπομε τα κρυπτά του ανθρώπου να τα αποκαλύπτει ο Θεός. Τι να σας πω; Ο Χριστός έβλεπε, παρακαλώ, την καρδιά του Ιούδα; Βεβαίως. Πολύ πρώιμα έλεγε εις τους μαθητάς Του ότι «Κάποιος θα με παραδώσει». Ακόμη ακόμη από τον χορτασμό των πεντακισχιλίων. Από κει το είχε πει για πρώτη φορά ο Κύριος, όπως μας τα περιγράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Και όταν ο Ιούδας τον πρόδωσε, ο Χριστός είπε: «Εγώ δεν σας διάλεξα; Ήξερα ποιους διάλεξα». Κι όταν διάλεγε τον Ιούδα, έβλεπε την προδοσία. Τι λέγω; Ο Υιός του Θεού έβλεπε την προδοσία πριν καν γίνει ο κόσμος, το σύμπαν ολόκληρο. Διότι η Ιστορία, που είναι μέσα στον χρόνο, αλλά ο Θεός είναι έξω από τον χρόνο, τα βλέπει όλα. Πολύ παραπάνω, ο Θεός γνωρίζει, πριν εγώ γίνω, αν θα σωθώ ή δεν θα σωθώ. Όχι καθορίζοντας την πορεία της ζωής μου.

Γιατί θα ‘λεγε κάποιος: «Τότε ο Ιούδας δικαιούται». Όπως μερικοί ανόητοι θέλησαν να δικαιώσουν τον Ιούδα. Όχι, αγαπητοί μου. Όπως ο αστρονόμος γνωρίζει πότε θα γίνει έκλειψις… Αν θέλετε πείτε σε έναν αστρονόμο και σήμερα μάλιστα με τα μέσα που έχομε, τα κομπιούτερς, μέσα σε 1000 χρόνια, σ’ αυτό το σημείο της γης που βρισκόμεθα, πόσες φορές θα γίνει έκλειψη ηλίου. Βάζει μπροστά το κομπιούτερ και πολύ γρήγορα σας λέει: «Τότε, τότε, τότε». Ερωτώ: «Αυτές οι εκλείψεις του ηλίου, μες στα χίλια χρόνια, θα γίνουν γιατί το είπε ο αστρονόμος; Ή γιατί ο ήλιος θα εξέλειπε, δηλαδή θα είχε την έκλειψιν και έτσι ο αστρονόμος βλέπει τι θα γίνει;». Αυτό είναι. Ο Θεός βλέπει… ο άνθρωπος ελευθέρως τι θα κάνει. Δεν καθορίζει ο Θεός τον άνθρωπο τι θα κάνει. Δεν είναι πιόνι. Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Και συνεπώς τα κρυπτά της καρδίας του τού ανήκουν. Γι’ αυτό και τα αποκαλύπτει ο Θεός, γι’αυτό και τιμωρεί ο Θεός. Γι’αυτό ακριβώς έρχεται να πει ο απόστολος Παύλος: «Μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους(:Μη γίνετε συγκοινωνοί με τα έργα τα άκαρπα, τα έργα τα σκοτεινά). Τὰ γὰρ κρυφῆ γινόμενα ὑπ᾿ αὐτῶν αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν(:Γιατί αυτά που γίνονται κρυφά απ΄αυτούς, είναι αισχρόν και να τα πεις, όχι να τα πράξεις, ακόμη και να τα πεις, να τα αναφέρεις, να τα περιγράψεις)».

Λέγει ωραιότατα ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων ότι το κάθε κακό είναι γραμμένο και το βλέπει ο Θεός. Είναι γραμμένο πού; Στα πεπραγμένα του ανθρώπου. Να τι λέγει στην 15^η Κατήχησή του: «Ἀγωνιάσωμεν, ἀδελφοί, μὴ Θεὸς ἡμῶν καταγνῷ(:μήπως –λέγει- μας κατηγορήσει ο Θεός), ὃς ἐξετάσεως ἢ ἐλέγχων οὐ χρείαν ἔχει πρὸς κατάγνωσιν(:δεν έχει ανάγκη από ανάκριση και από πληροφορίες για να μας κατηγορήσει). Μὴ εἴπῃς ὅτι νυκτὸς ἐπόρνευσα ἢ ἐμάγευσα ἢ ἕτερόν τι ἔπραξα, καὶ ἄνθρωπος οὐ παρῆν ἐκεῖ(: Μην πεις: ‘’Νύχτα έκανα την πορνεία’’)». Είναι μάλιστα, κάτι ανάλογο με εκείνο που λέγει η «Σοφία Σολομώντος»: «Κλείστηκα στο σπίτι μου, έκλεισα το φως, έκλεισα τις πόρτες μου, σκοτάδι υπάρχει, δεν με βλέπει κανείς και επιτελώ στο κρεβάτι μου την μοιχεία». Εκεί αναφέρεται στην μοιχεία. Και λέγει στη συνέχεια η «Σοφία Σολομώντος»: «Ανόητε άνθρωπε! Ὀφθαλμοὶ Κυρίου, μυριοπλάσιοι ἡλίου». Τα μάτια του Κυρίου είναι μύριες φορές πιο λαμπερά από τον ήλιο. Και σε βλέπουν. Μην πεις: «Σκοτάδι και δεν βλέπει». «Καὶ ἄνθρωπος οὐ παρῆν ἐκεῖ», λέγει ο άγιος Κύριλλος. «Και ότι ο άνθρωπος δεν είναι παρών». «Ἀνάγραπτός σου ἐστὶν πᾶσα πλεονεξία, ἀνάγραπτός σου ἐστὶν πᾶσα πορνεία, ἀνάγραπτός σου πᾶσα ἐστὶν ἐπιορκία καὶ βλασφημία καὶ φαρμακεῖα καὶ κλοπὴ καὶ φόνος(:Όλα είναι γραμμένα. Και κάθε σου επιορκία -δηλαδή αθέτησις όρκου- και βλασφημία και μαγεία και κλοπή και φόνος. Όλα είναι γραμμένα. Τα βλέπει ο Θεός. Δεν θα ξεφύγεις)».

Και μάλιστα, το σπουδαίον είναι ότι όλα αυτά γίνονται φανερά πολλές φορές από την παρούσα ζωή. Αλλά οπωσδήποτε κατά την ημέρα της Κρίσεως. Λέγει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον: «Οὐδὲν κρυπτὸν ὃ οὐ γνωσθήσεται». «Κανένα κρυφό δεν υπάρχει που να μην γίνει γνωστό και φανερό». Και όπως γράφει ο Απόστολος στην Α΄ Κορινθίους: «Ὃς (:ο Οποίος Θεός) καὶ φωτίσει τὰ κρυπτὰ τοῦ σκότους καὶ φανερώσει τὰς βουλὰς τῶν καρδιῶν». «Θα ρίξει προβολέα και όλα τότε μες στην καρδιά θα γίνουν φανερά. Και όπως λέγει και η «Σοφία Σειράχ»: «Ἀποκαλύψει Κύριος τὰ κρυπτά σου καὶ ἐν μέσῳ συναγωγῆς καταβαλεῖ σε (:και μάλιστα ανάμεσα σε ανθρώπους θα σου φανερώσει τα κρυπτά). Ὅτι οὐ προσῆλθες φόβῳ Κυρίου(:Διότι δεν προσήλθες με τον φόβο του Θεού) καὶ ἡ καρδία σου πλήρης δόλου (:και η καρδιά σου, γεμάτη από δόλο)».

Λέγει δε και ένας ψαλμικός στίχος: «Εσύ τα έκανες κρυφά, αλλά Εγώ θα σε θεατρίσω!». Όσες φορές διαβάζω αυτόν τον Ψαλμό, αγαπητοί μου, με πιάνει φρίκη. Με πιάνει φρίκη. Δηλαδή, κάνω κάτι κρυφό, δεν με βλέπει κανένας. Θα το βγάλει στη φόρα ο Θεός... Και μόνο να φοβηθούμε και να ντραπούμε την Ιστορία, είναι αρκετό. Πολύ δε περισσότερο να φοβηθούμε την ημέρα της Κρίσεως. Είναι ο 49^ος Ψαλμός: «Σὺ δὲ ἐμίσησας παιδείαν καὶ ἐξέβαλες τοὺς λόγους μου εἰς τὰ ὀπίσω(: Συ εμίσησες – λέει- την παιδείαν, δηλαδή την θείαν παιδαγωγίαν. Και πήρες τα λόγια μου και τα ‘βαλες από πίσω σου. Δηλαδή, με περιφρόνησες). Εἰ ἐθεώρεις κλέπτην, συνέτρεχες αὐτῷ(:Αν έβλεπες κάποιον κλέφτη, πήγαινες κι εσύ μαζί του), καὶ μετὰ μοιχοῦ τὴν μερίδα σου ἐτίθεις(:και μαζί με τον μοιχό φίλο σου, την παρέα σου, κι εσύ πήγαινες στην ίδια πράξη). Τὸ στόμα σου ἐπλεόνασε κακίαν(:το στόμα σου γέμισε από κακία), καὶ ἡ γλῶσσά σου περιέπλεκε δολιότητας(:η γλώσσα σου –κοιτάξτε το ρήμα- περιέπλεκε. Είναι όλη αυτή η περιπλοκή και οι μηχανές και οι δολοπλοκίες που κάνουν οι άνθρωποι για να βλάψουν τον άλλον)». Λέει κι άλλα. Τα αποσιωπώ. «Ταῦτα ἐποίησας, καὶ ἐσίγησα(:Αυτά έκανες κι εγώ έκλεισα το στόμα μου -λέγει ο Θεός. Εσίγησα. Έως πότε όμως;). Ἐλέγξω σε καὶ παραστήσω κατὰ πρόσωπόν σου τὰς ἁμαρτίας σου(:αλλά θα σε ελέγξω και θα παρουσιάσω τις αμαρτίες σου κατά πρόσωπό σου. Δηλαδή θα σε θεατρίσω. Θα σε θεατρίσω για τις αμαρτίες τις οποίες έκανες)».

Πότε, όμως, οι κρυφές αμαρτίες δεν θα ‘ρθουν εις την επιφάνειαν; Ακούστε. Μόνο όσες εξομολογηθούμε. Οι αμαρτίες οι εξομολογημένες μετά ειλικρινείας, ούτε εις τον παρόντα κόσμον, θα γίνουν φανερές, ούτε εις τον μέλλοντα αιώνα και κόσμο θα γίνουν φανερές. Γι’αυτό λέγει ο Ψαλμωδός: «Μακάριοι (:Ευτυχισμένοι) ὧν ἀφέθησαν αἱ ἀνομίαι καὶ ὧν ἐπεκαλύφθησαν αἱ ἁμαρτίαι». «Ευτυχισμένοι εκείνοι που αφέθηκαν οι αμαρτίες τους, οι ανομίες τους και καλύφτηκαν οι αμαρτίες τους». Μα, σας είπα: Υπάρχει τίποτα για τα μάτια του Θεού καλυμμένο; Δεν υπάρχει. Μόνο ένα υπάρχει καλυμμένο. Ό,τι συγχωρεθεί. Αυτό το διαλύει ο Θεός. Θα ήθελα να ρωτήσω: Μας συμφέρει να εξομολογούμεθα; Μας συμφέρει;

Είναι, όμως, και τα κρυπτά της καρδίας τα αγαθά. Όχι μόνο τα κακά. Είναι, όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος: «ὁ κρυπτὸς τῆς καρδίας ἄνθρωπος ἐν τῷ ἀφθάρτῳ τοῦ πραέος καὶ ἡσυχίου πνεύματος, ὅ ἐστιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πολυτελές». «Ο άνθρωπος που κρύβει μέσα του τον θησαυρό της πίστεως και της πραότητος και της ειρήνης. Αυτός ο εσωτερικός κόσμος, αυτός ο κρυπτός κόσμος, είναι», λέγει, «ενώπιον των οφθαλμών του Θεού, το αληθινά πολυτελές». Και όπως λέγει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον: «Καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ». Βλέπει την νηστεία σου και ό,τι άλλο. Το βλέπει. Κρυφά, να επιτελείται και να τελεσιουργείται στην ψυχή σου. Θα το κάνει φανερό. Πώς θα το κάνει φανερό; Θα το κάνει φανερό με χαρίσματα. Θα σου δώσει χαρίσματα, τα οποία, πώς θα το κάνομε, δεν κρύβονται.

Γι΄αυτό πάλι λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων: «Θάρσησον(:Πάρε θάρρος), ἔργασαι(:δούλεψε), μόνον ἀγώνισαι προθύμως(:πρόθυμα να αγωνιστείς). Οὐδὲν γὰρ ἀπόλλυται(:Γιατί τίποτα δεν χάνεται).Ἀνάγραπτός ἐστί σου πᾶσα προσευχὴ καὶ ψαλμῳδία(:Είναι γραμμένη και η κάθε σου προσευχή και κάθε σου ψαλμωδία), ἀνάγραπτός ἐστι πᾶσα ἐλεημοσύνη(:και κάθε σου ελεημοσύνη κι αυτή είναι γραμμένη), ἀνάγραπτός ἐστι πᾶσα νηστεία (:κι αυτή είναι γραμμένη, η νηστεία σου), ἀνάγραπτός ἐστι πᾶς ὁ διαφυλαχθεὶς γάμος καλῶς(:είναι γραμμένος και ο τίμιος ο γάμος, που φυλάχτηκε και δεν πήγες στη μοιχεία), ἀνάγραπτός ἐστιν ἐγκράτεια διὰ θεὸν τελεσθεῖσα (:γραμμένη είναι και η εγκράτεια που έγινε για την αγάπη του Θεού)».

Αγαπητοί, σεβασμιώτατε και αγαπητοί μου αδελφοί, αναφέρει ο άγιος Κλήμης Ρώμης εις τα λεγόμενα «Λόγια του Χριστού», δεν έχω χρόνο να σας αναλύσω πιο πολύ, το πότε έρχεται η Βασιλεία του Θεού. Είναι από τα προφορικά λόγια που δεν γράφτηκαν στα ευαγγέλια· διασώθηκαν προφορικώς. Και ο Κύριος απήντησε: «Ὅταν ἔσται τὸ ἔξω ὡς τὸ ἔσω, τὴν ψυχήν, λέγει, τὸ ἔσω, τὸ δὲ ἔξω τὸ σῶμα, λέγει (: Όταν, λέει, το από μέσα είναι ίδιο με το έξω. Η ψυχή ίδια με το σώμα). Ὃν τρόπον οὖν σου τὸ σῶμα φαίνεται, οὕτως καὶ ἡ ψυχή σου δῆλος ἔστω ἐν τοῖς καλοῖς ἔργοις». Να μην έχεις κρυφά. Δηλαδή ο εσωτερικός σου κόσμος να είναι διαυγής, καθαρός. Να το πω με μια σύγχρονη έκφραση: Πρόσεξε, άνθρωπε, μη δημιουργήσεις υποσυνείδητο. Μόνο συνείδηση. Μην απωθείς στο υποσυνείδητο τα βρώμικα πράγματα. Και τούτο γιατί ο Θεός, «είναι ο Θεός ο αιώνιος των κρυπτών γνώστης», όπως λέγει εκεί στο βιβλίο της Σωσάννας στον Δανιήλ. Και εν ημέρα κρίσεως, όλα θα αποκαλυφθούν. Κι όταν γνωρίζομε, έχομε επίγνωση της αποκαλύψεως των κρυπτών μας, θα φροντίσομε όχι να μην έχομε, για να μην αποκαλυφθούν, αλλά γιατί δεν πρέπει να έχομε. Γιατί το έσω πρέπει να είναι ίδιο με το έξω. Να είμεθα εκείνο που είπε ο Κύριος δια τον Ναθαναήλ: «Να, ένας άνθρωπος που δεν έχει δόλο».

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

• https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_500.mp3

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

Γράφει ὁ Πορφυρίτης

«...ἡ ζωή μου ἀπό σήμερα θά ἔχει ἄλλη διάσταση, ἄλλη προοπτική», λέγει ὁ Πάφου π. Τυχικός, στό λόγο τῆς ἐνθρόνισής του, «Θά πρέπει νά εἶναι – καί θά ἀγωνισθῶ νά εἶναι – δοσμένη ἐν Χριστῷ στόν κλῆρο καί τόν λαό τῆς Πάφου μας, ἐσᾶς, τούς συμπολῖτες μου. Καί προσπάθειά μου θά εἶναι νά μοιρασθοῦμε βιωματικά καί Χριστοκεντρικά τίς παραδόσεις μας, τά ρωμαίικα ἤθη καί τά ἔθιμά μας, τίς ἀγωνίες καί τά προβλήματά μας, τά ὄνειρα τῶν νέων μας... Ὅμως, ἐπαναλαμβάνω, πάντα μέ ὁδηγό καί κριτήριο τό Εὐαγγέλιο καί τόν Χριστό, ἀφοῦ ‘‘Αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλή τοῦ Σώματος, τῆς Ἐκκλησίας’’ (Κολ. Α΄ 16). Μέτρον πάντων πρέπει νά εἶναι ὁ Θεάνθρωπος καί ὄχι ὁ πεπτωκώς ἄνθρωπος τῆς πεπτωκυίας φύσης. Καί τοῦτο, μέ συνοδοιπόρους, συνεργούς συμπαραστάτες καί ὁδοδεῖκτες τούς Ἁγίους μας, αὐτούς πού καθημερινά ἐπικαλοῦμαι καί τούς νοιώθω οἰκείους, αὐτούς πού ἁγίασαν τόν εὐλογημένο μας τόπο.»^[1].

Κανείς δέν ἤξερε τόν Ἀρχιερέα τοῦ Θεοῦ, τόν Ἐπίσκοπο Πάφου Τυχικό πέραν ἀπό τήν Κύπρο, ἕως ὅτου ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γεώργιος καί οἱ σύν αὐτῷ τόν ἔκαναν γνωστό σέ ὅλον τόν κόσμο. Εὐσεβεῖς ἱερεῖς, παραλληλίζουν τόν βίο τοῦ Πάφου πατρός Τυχικοῦ μέ τόν βίο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ἕνας νέος ἐπίσκοπος πού συκοφαντήθηκε καί ἐκθρονίσθηκε ἀδίκως καί σέ σύντομο χρονικό διάστημα, ἀπό τό ἱερατεῖο. Ποῦ πῆγε τό φιλάδελφον, πατέρες; Ἔπαψε νά εἶναι ἀδελφός σας ὁ Τυχικός ἐπειδή πορεύεται ὀρθοδόξως; Μήπως παύσατε ἐσεῖς νά εἶστε ἀδελφοί του; Ἴσως πίστευε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γεώργιος, ὅτι μέ συνοπτικές διαδικασίες, κατά τό κοινόν: «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε», θά ἐξαφάνιζε τόν ταπεινό καί ἄκακο Τυχικό· ὅτι ἦταν εὔκολη ὑπόθεση. Ἄλλωστε ἔχει, ὅπως νομίζει, ἐξουσία· ἔχει «πλάτες», εἶναι «κυρίαρχος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου»^[2]!

Ὁ Θεός ὅμως ἔχει ἄλλα σχέδια. Ἐξυψώνει τούς ταπεινούς καί πατάσσει τούς φυσιοῦντες. Τό κόσκινο τοῦ Θεοῦ, ἄρχισε ἤδη νά κοσκινίζει. Κοσκινίζει τήν κυπριακή ἱεραρχία. Μέσα ἀπό τήν σκόνη φαίνεται ὅτι ἀναδύονται ποικίλα σκάνδαλα· σκάνδαλα πίστεως, οἰκονομικά, κοινωνικά, διαφθορᾶς, διαπλεκόμενα συμφέροντα... Ἀναδεικνύονται τά πραγματικά πρόσωπα, καθώς τά προσωπεῖα ἐξαφανίζονται. Ξεκαθαρίζουν οἱ προθέσεις, οἱ μεγαλοστομίες γιά δῆθεν ἀγάπες καί «πράσινα ἄλογα»! Φαίνεται τό ἀμείλικτο πρόσωπο τῆς οἰκουμενιστικῆς ἀγάπης, τῆς ψευδοαγάπης ἤ καλύτερα, τῆς διαβολοαγάπης! Ἀνοιχτές ἀγκάλες, συγχαρίκια καί ἀσπασμούς μέ αἱρετικούς παπικούς καί «διώξεις»^[3] γιά τούς ἀδελφούς ὀρθοδόξους. Ἄς ρωτήσουν τόν Ἐπίσκοπο Πάφου Τυχικό καί τόν πιστό λαό τῆς Πάφου, πού γεύτηκαν πικρῶς τήν οἰκουμενιστική «ἀγάπη» τους ἕως τό μεδούλι!

Τό κόσκινο τοῦ Θεοῦ δέν ἀφήνει κανένα μας ἀκοσκίνιστο. Κοσκινίζει καί τόν πατέρα Τυχικό. Ὁ δρόμος πρός τήν ἁγιότητα, ἀπαιτεῖ μαρτύριο, καί αὐτό μεγαλώνει ὅταν προέρχεται ἀπό πατέρες ἤ ἀδελφούς. Ἡ ταπείνωση ἔχει πόνο, ὁ δρόμος εἶναι μακρύς, ὁ σταυρός τῆς συκοφαντίας, τοῦ διωγμοῦ, ἀβάστακτος καί ἡ πορεία μοναχική, ὅπως τοῦ ἁγίου Νεκταρίου· ὅπως τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου! Τόν πετάξανε κυριολεκτικά, στό δρόμο. Ὅποια ἐπίσημη πόρτα κτύπησε, τῶν μεγάλων καί τρανῶν ἱεραρχῶν, τοῦ τήν κλείσανε κατάμουτρα. Ἡ ὑγεία του ἐπιδεινώθηκε, κακή κουβέντα ὅμως, δέν βγῆκε ἀπό τό στόμα του. Ἦρθε ἐνώπιος ἐνωπίῳ μέ τό ἀδυσώπητο πρόσωπο τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. «...εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν»^[4]. Ἔχει ὁ Θεός τά σχέδιά Του...

Ὁ Ἐπίσκοπος Πάφου Τυχικός, μέ τήν καθαρή ματιά, τό μόνο πού θέλησε ἦταν νά ὑπηρετήσει τόν Κύριό του καί νά διακονήσει τό ποίμνιό του Χριστοκεντρικά. Ὅπως εἶχε τονίσει, θά ἦταν ἀκόλουθος «τοῖς ἴχνεσιν τῶν ἁγίων Πατέρων μας, ὡς μοναδικῶν θεματοφυλάκων τῆς Πίστεώς μας, καί εἰς οὐδεμία ξενόφερτη ἤ φιλοσοφική νεοεποχιτική παράδοση, ‘‘κατά Χριστόν, καί οὐχί διά τῆς φιλοσοφίας καί κενῆς ἀπάτης, κατά τήν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατά τά στοιχεῖα τοῦ κόσμου’’ (πρβλ. Κολ. β΄8).»^[5]. Καί ἥσυχα καί ταπεινά προσπαθοῦσε νά φέρει, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, εἰς πέρας αὐτά πού ὑποσχέθηκε· μέ ὅλα τά τυχόν λάθη καί ἀστοχίες του ὡς ἀδύναμος ἄνθρωπος. Ἄλλωστε, ὁ ἀλάνθαστος «πρῶτος βαλέτω λίθον»^[6] ἐπ᾿ αὐτόν.

Ὄντως, ὅσοι δέν τόν γνωρίζουμε ἐκ τοῦ σύνεγγυς, διαπιστώνουμε τήν πραγματική διάθεση τήρησης τῶν ὅσων ὑποσχέθηκε, ἀπό τήν Λυδία λίθο πού ἔθεσε ὁ ἅγιος Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης: «Ἐάν δεῖτε παπᾶ, ἄν δεῖτε θεολόγο, ἄν δεῖτε μητροπολίτη, ἀρχιεπίσκοπο πού δέν διώκεται, ἀλλά ἀπολαμβάνει τῆς ἀγάπης καί ἐκτιμήσεως ὅλων, εἶναι ἐκεῖνο πού εἶπε ὁ Χριστός· ‘‘ὅταν εἴπωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι εὖγε-εὖγε». Νά ξέρετε πολύ καλά ὅτι αὐτός δέν βαδίζει καλῶς. Ἤ ἐάν εἶναι ὀρθόδοξος, δέν θέλει νά ἀντιμετωπίσει τό ρεῦμα, τή χιονοστοιβάδα αὐτή ἡ ὁποία κατέρχεται γιά νά διαλύσει τόν κόσμο...»^[7]. Καί ὁ Πάφου π. Τυχικός διώκεται μανιωδῶς! «Καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται»^[8].

Ἡ δίωξη στηρίζεται σέ κατηγορίες^[9] πού ἔχουν ἀποδειχθεῖ ὅλες ἀνυπόστατες, προφανῶς ὅμως, ὁ ἴδιος ἀποτελεῖ ἐμπόδιο Ὀρθοδοξίας στόν φρενήρη οἰκουμενιστικό κατήφορο. Μία ἀπό τίς βασικές κατηγορίες πέραν αὐτῶν γιά τό «θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις», ἦταν ὅτι ὁ Τυχικός δέν δέχθηκε λείψανα πού θά ἐκόμιζαν καρδινάλιοι ἀπό τό Βατικανό^[10]. Προφανῶς, ἡ ἀντίδραση τοῦ καλοῦ ἐπισκόπου δέν ἄρεσε, διότι ἀνέδειξε τήν πραγματική στάση πού πρέπει νά ἔχουν οἱ ἔχοντες ὀρθή πίστη, ἀπέναντι στούς αἱρετικούς. Καταστρέφει τήν οἰκουμενιστική «σούπα». «Φεύγετε τούς Παπικούς», προστάζει ὁ ἅγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, «ὡς φεύγει τις ἀπό ὄφεως καί ἀπό προσώπου πυρός»^[11]. Ἀγαποῦμε τούς ἀνθρώπους, ἀποστρεφόμαστε τήν ψυχοκτόνο αἵρεση. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου, ἄν καί παραδέχεται ὅτι ἡ Ρώμη δέν εἶναι πλέον Ὀρθόδοξη^[12], συμμετέχει ἐνεργά στά οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα τοῦ πρωτοπόρου καί ταλαίπωρου «Πρώτου τῆς Ὀρθοδοξίας».

Μιά ἄλλη κατηγορία, εἶναι ἡ «ἐπιμονή τοῦ ἔκπτωτου Μητροπολίτη Πάφου Τυχικοῦ νά βαφτίζονται ξανά ἄνθρωποι πού εἶχαν ἤδη βαπτιστεῖ», καί αὐτός «ἦταν ἀπό τούς λόγους πού ἐξόργισαν τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαῖο...»^[13]. Μέ ἄλλα λόγια, ἡ ἁμαρτία τοῦ Μητροπολίτου Πάφου, εἶναι ὅτι θέλει νά παραμείνει πιστός στήν Ἐκκλησία ἡ Ὁποία Ἕνα βάπτισμα δέχεται: «Ὁμολογῶ ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν»! Οἱ αἱρετικοί παπικοί καί οἱ πάμπολλες ὁμάδες τῶν προτεσταντῶν, ὡς γνωστόν, βρίσκονται ἐκτός τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, δέν ἔχουν Χάρη, δέν ἔχουν Ἱερωσύνη. Ἐπίσης, οἱ Λατῖνοι δέν ἔχουν τόν ἴδιο τύπο βαπτίσματος, γιά δέ τούς προτεστάντες τό βάπτισμα δέν εἶναι κἄν Μυστήριο^[14].

Ἀγκάθι, ἐπίσης ἀποτελεῖ ἡ μή ἀποδοχή ἀπό τόν Πάφου Τυχικό, τῆς ἰδιότυπης «ὁμολογίας πίστεως» πού ὑποχρεώθηκε νά ὑπογράψει, δεχόμενος τήν κολυμπάρια ψευδοσύνοδο, ἡ ὁποία ὡς παγκοσμίως καί πανορθοδόξως γνωστόν, ὄχι μόνο δέν ἦταν ἑπομένη τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἀλλά, μέ τίς ἀποφάσεις της νομιμοποίησε ὅλες τίς αἱρέσεις σέ «ἐκκλησίες» καί ὄχι μόνο. Οὐσιαστικά, στράφηκε ἐναντίον τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων!

Ὁ μέγας διωγμός τοῦ Μητροπολίτου Πάφου Τυχικοῦ, ὀργανώθηκε ἀπό «ἀοράτους χεῖρας» καί συνετελέσθη μέ καταιγισμό καταγγελιῶν ἀπό: «τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τὸν Μητροπολίτη Νεαπόλεως Βαρνάβα, τὴν Κυβέρνηση τῆς Ἑλλάδος, μέσῳ τῆς Ὑπουργοῦ Παιδείας, τόσο κατὰ τὴν πρόσφατη ἐπίσκεψή της στὴν Κύπρο, ὅσο καὶ κατόπιν ἐπιστολῆς τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας. Ἀκόμη ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση κατήγγειλε τὶς διασπαστικὲς αὐτὲς ἐνέργειες στὸν Πρέσβη τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας στὴν Ἀθήνα»^[15]!!! Ἔπρεπε πάσῃ θυσία, ὁ Τυχικός νά φύγει ἀπό τήν μέση! Ἔπρεπε, ἀπροκάλυπτα νά παταχθεῖ, μέ κάθε κόστος· νά διατρανωθεῖ ἡ δύναμη τῆς νέας ἐκκλησιαστικῆς τάξης! Ἔπρεπε νά καταστεῖ ἀποδιοπομπαῖος τράγος, πρός παραδειγματισμό!

Σήμερα, 11 Ἰουνίου, ἑτοιμάζεται νά στηθεῖ ἡ προτελευταῖα σκηνή τοῦ δράματος. Τήν τελευταῖα θά τήν γράψει ὁ Θεός! Ἕνας νέος ἀθεόφοβος μοιχεπιβάτης ἀρχιμανδρίτης θά ἐνθρονισθεῖ στήν Πάφο, τῇ συνεργείᾳ τοῦ κυπριακοῦ ἱερατείου! Οἱ λίγες παφίτικες ἤ καί παγκυπριακές φωνές, δέν εἰσακούονται κἄν! Ἕνας ἄνδρας, ἑτοιμάζεται βιαίως, μέ τή βούλησή του, νά γίνει μοιχός! Ἑτοιμάζεται νά λάβει νύφη, τόν ἄνδρα τῆς ὁποίας ἐξόρισαν μέ τή βία καί ἄνευ αἰτίας. Ὁ νόμιμος σύζυγος, πονᾶ καί ὑποφέρει. Ὁ μοιχός εἶναι ἀδιάντροπος καί ἀσυνείδητος. Ὅ,τι καί νά γίνει ὅμως, ὁ νόμιμος, ὁ Κανονικός Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός, ἔχει καί θά ἔχει τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἀρκεῖ νά ἀντέξει ἀπό τήν πολλή ἀγάπη τῶν «ἀδελφῶν» του! Ὁ Κύριος νά τόν ἐνδυναμώνει· καί ἐξόριστος νά μείνει, γιά τόν Θεό καί γιά ὅλους ἐμᾶς θά εἶναι πάντα ὁ Κανονικός Μητροπολίτης Πάφου. Γιά τούς δέ διῶκτες, τί νά εὐχηθοῦμε; Νά τούς δίδει ὁ Θεός μετάνοια, πρίν ἔρθει τό τέλος!

^[1] Ἀπό τόν ἐνθρονιστήριο λόγο στήν Ἱερά Μητρόπολη Πάφου, στίς 12 Μαρτίου 2023.

^[2] «Πρῶτο βῆμα ἡ ἀργία Τυχικοῦ δεύτερο ἡ ἐκλογή Μητροπολίτη Πάφου, Κυρίαρχος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος», https://www.kathimerini.com.cy/gr/kypros/prwto-bima-i-argia-tyxikoy-deytero-i-eklogi-mitropoliti-pafoy?fbclid=IwY2xjawST-0FleHRuA2FlbQIxMQBicmlkETAzR2RlZmNzc2dkMXFvU1hLc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHhLtYI6aqkM1ehU7USUcY2546p79Cx5vnyFxM-o4JfvOVHLoQB7DBpKXhgHc_aem_ANk_-Pef0_cfJ6Z9KYNtLg

^[3] «Δελτίο Τύπου τοῦ Μητροπολίτη πρ. Τυχικοῦ γιά τήν ἀπομάκρυνσή του», https://eeod.gr/news/88426-delto-tpou-tou-pr-mitropolti-tychiko-gia-tin-apomkryns-tou

^[4] Ἰω. 15, 20

^[5] Ἀπό τόν ἐνθρονιστήριο λόγο στήν Ἱερά Μητρόπολη Πάφου, στίς 12 Μαρτίου 2023.

^[6] Ἰω. 8, 7

^[7] Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου, «Ποια τα γνωρισμα του ορθοδοξου δεσποτη και παπα»,

https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=23184

^[8] Β΄ Τιμ. 3, 12

^[9] Στυλιανός Κεμεντζετζίδης, Φιλόθεος Κεμεντζετζίδης, «Ὁ Μητροπολίτης Τυχικός κηρύχθηκε ἔκπτωτος ἐπειδή τηρεῖ καί σέβεται τούς Ἱερούς Κανόνες.», https://aktines.blogspot.com/2025/05/blog-post_490.html#more , Βασίλειος Εὐσταθίου, Θεολόγος-Φυσικός, «Ἀνοικτὴ Ἐπιστολή πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου περί τῆς ὑποθέσεως τοῦ Μητροπολίτη Τυχικοῦ», https://aktines.blogspot.com/2026/06/a.html#more

^[10] «Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ΤΥΧΙΚΟΣ ΔΕΝ ΔΕΧΘΗΚΕ ΤΗΝ ΚΑΡΑ ΤΟΥ «ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ» ΣΤΗΝ ΠΑΦΟ, ΠΟΥ ΘΑ ΤΗΝ ΜΕΤΕΦΕΡΑΝ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ.»,

https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=117536

^[11] «Παπισμός-Οἰκουμενισμὸς καὶ τὸ χρέος τοῦ Ὀρθοδόξου χριστιανοῦ.», https://hristospanagia3.blogspot.com/2026/04/blog-post_819.html

^[12] «Ἡ σημασία τοῦ Αὐτοκεφάλου ἔγκειται στό ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου ἐτέθη στό πλευρό μεγάλων ἀποστολικῶν Ἐκκλησιῶν, ὅπως τῆς Ρώμης, πού ἦταν τότε Ὀρθόδοξη, τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Ἀλεξανδρείας, τῆς Ἀντιοχείας καί τῶν Ἱεροσολύμων, ὡς ἀδελφή τους, ἰσότιμη καί ἰσόψηφη.», Ὁμιλία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Γεωργίου κατά τό συλλείτουργο γιά τήν ἑορτή τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα (11/6/2025), https://churchofcyprus.org.cy/98261

^[13] Βάσος Βασιλείου, «Ἔτσι ἐξόργισε τόν Πατριάρχη ὁ Τυχικός – Ἀποκαλυπτικά τά ὅσα ἀναφέρονται σέ καταγγελία Κύπριου καθηγητῆ πανεπιστημίου στίς ΗΠΑ», https://www.philenews.com/kipros/koinonia/article/1586773/etsi-exorgise-ton-patriarchi-o-tichikos-apokaliptika-ta-osa-anaferonte-se-katangelia-kipriou-kathigiti-panepistimiou-stis-ipa/

^[14] «Τό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί στίς χριστιανικές αἱρέσεις», https://www.vatopedi.gr/theologia/to-mistirio-tou-vaptismatos-stin-orthodoxi-ekklisia-ke-stis-christianikes-eresis/

^[15] «“ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΑΙ” ΑΙ ΧΕΙΡΕΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ», https://orthodoxostypos.gr/%ce%b1%ce%b9%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%b2%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%b9-%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b5%cf%83-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%b5%cf%80%ce%b9/

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

«Πρὸς Κυριακὸν ἐπίσκοπον ἐν ἐξορία ὄντα καὶ αὐτόν»

[Στην επιστολή του αυτή –επιστολή ρκε΄(125)- ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί όλη τη δύναμη της καλάμου του για να ενθαρρύνει και στηρίξει τον επίσκοπο Κυριακό, που αντικανονικά κι αυτός την ίδια περίοδο βρίσκεται επίσης εκθρονισμένος σε εξορία].

Προς τον Επίσκοπο Κυριακό, ευρισκόμενο και αυτόν σε εξορία

Εμπρός, λοιπόν, ας αφαιρέσω πάλι την πληγή της λιποψυχίας και ας διαλύσω τους λογισμούς που σχηματίζουν αυτό το νέφος. Γιατί τι είναι εκείνο που σε στενοχωρεί και αγωνιάς; Ότι είναι φοβερή η συμφορά και λυπηρό το ναυάγιο που βρήκε την Εκκλησία; Αυτό το γνωρίζω και εγώ και κανείς δεν αντιλέγει. Εάν, όμως, θέλεις, σου αναπαριστώ την εικόνα αυτών που έγιναν. Βλέπουμε θάλασσα που αναταράσσεται από κάτω από τον ίδιο τον βυθό της. Οι ναύτες, αντί να κρατούν τα πηδάλια και τα κουπιά, αφού περιέπλεξαν τα χέρια στα γόνατα και γεμάτοι έκπληξη από το αναπότρεπτο κακό, δεν βλέπουν τον ουρανό, ούτε το πέλαγος, ούτε την ξηρά, αλλά είναι ξαπλωμένοι στα στρώματα και θρηνούν και κλαίνε [Για να παραστήσει ζωηρά την αναταραχή που δημιουργήθηκε στους κόλπους της Εκκλησίας ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί συνήθως την εικόνα της θαλασσοταραχής· βλ. και επιστολή 4^η προς την Ολυμπιάδα].

Και αυτά βέβαια διαδραματίζονται στη θάλασσα. Τώρα, όμως, στη δική μας θάλασσα η ταραχή είναι χειρότερη και τα κύματα φοβερότερα. Αλλά να παρακαλείς τον Δεσπότη μας Χριστό, ο Οποίος δεν επιβάλλεται στη θαλασσοταραχή με τέχνασμα, αλλά καταπαύει την τρικυμία με νεύμα [βλ. Μάρκ.4,39: «Σιώπα, πεφίμωσο(:Σώπα, φιμώσου)»]. Εάν, όμως, Τον παρακάλεσες πολλές φορές και δεν εισακούστηκες, μην αμελήσεις, γιατί έτσι συνηθίζει να ενεργεί ο φιλάνθρωπος Θεός. Μήπως δεν μπορούσε να γλυτώσει εκείνους τους τρεις Παίδες, για να μη ριχθούν μέσα στην κάμινο του πυρός; Όμως, αφού αιχμαλωτίσθηκαν και εξορίσθηκαν σε βάρβαρη χώρα και αποξενώθηκαν από την πατρική τους κληρονομιά και απογοητεύθηκαν από όλους και δεν τους απόμεινε τίποτε, τότε ο Χριστός, ο αληθινός Θεός μας, έκανε το θαύμα και σκόρπισε τη φωτιά [βλ. Δαν.3,1-33]. Γιατί η φωτιά, μην υποφέροντας την αρετή των δικαίων, πήδησε έξω και έκαψε εκείνους που βρήκε γύρω από το καμίνι των Χαλδαίων. Και έτσι το καμίνι ήταν γι’ αυτούς Εκκλησία και καλούσαν όλη την κτίση, και τα ορατά και τα αόρατα, τους αγγέλους και τις ουράνιες δυνάμεις, και αφού έτσι τα περιέλαβαν όλα, έλεγαν: «Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον· · ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας(:Ευλογείτε και δοξάζετε, όλα τα ουράνια και επίγεια δημιιουργήματα του Κυρίου, έμψυχα και άψυχα, τον Κύριο· υμνείτε και δοξολογείτε Αυτόν πέρα από κάθε μέτρο στους απέραντους αιώνες)» [προσευχή Αζαρία και ύμνος των τριών παίδων, στίχος 34].

Βλέπεις πώς η υπομονή των δικαίων και τη φωτιά τη μετέβαλε σε δροσιά και τον τύραννο τον ντρόπιασε και τον έκανε να στείλει γράμματα σε όλη την οικουμένη; «Μεγάλος είναι ο Θεός», λέει, «του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ» [Δαν. 3,28: «Καὶ ἀπεκρίθη Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπεν· Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς τοῦ Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ ὃς ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ καὶ ἐξείλατο τοὺς παῖδας αὐτοῦ, ὅτι ἐπεποίθεισαν ἐπ᾿ αὐτῷ καὶ τὸ ῥῆμα τοῦ βασιλέως ἠλλοίωσαν καὶ παρέδωκαν τὰ σώματα αὐτῶν εἰς πῦρ, ὅπως μὴ λατρεύσωσι μηδὲ προσκυνήσωσι παντὶ θεῷ, ἀλλ᾿ ἢ τῷ Θεῷ αὐτῶν (:Και ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ αποκρίθηκε και είπε: ‘’Ευλογημένος και δοξασμένος ας είναι ο Θεός του Σεδράχ, Μισάχ, Αβδεναγώ, ο Οποίος απέστειλε τον άγγελό Του και έσωσε και ελευθέρωσε τους δούλους Του, διότι επειδή είχαν απόλυτη πίστη σε Αυτόν, αψήφησαν και παρέβησαν το διάταγμα του βασιλιά· και προτίμησαν να παραδώσουν τα σώματα τους στη φωτιά, παρά να λατρεύσουν και να προσκυνήσουν οποιονδήποτε άλλο θεό, εκτός από τον Θεό τους’’)» και Δαν. 31,33: «Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς πᾶσι τοῖς λαοῖς, φυλαῖς καὶ γλώσσαις τοῖς οἰκοῦσιν ἐν πάσῃ τῇ γῇ· εἰρήνη ὑμῖν πληθυνθείη· τὰ σημεῖα καὶ τὰ τέρατα, ἃ ἐποίησε μετ᾿ ἐμοῦ ὁ Θεὸς ὁ Ὕψιστος, ἤρεσεν ἐναντίον ἐμοῦ ἀναγγεῖλαι ὑμῖν ὡς μεγάλα καὶ ἰσχυρά· ἡ βασιλεία αὐτοῦ βασιλεία αἰώνιος καὶ ἡ ἐξουσία αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν (: Εγώ, ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ, απευθύνομαι προς όλους τους ανθρώπους όλων των λαών, φυλών και γλωσσών, οι οποίοι κατοικούν σε όλο τον κόσμο και τους εύχομαι: ‘’Είθε να πληθύνει και να πλεονάζει σε σας η ειρήνη. Μου φάνηκε καλό και αρεστό να σας ανακοινώσω τα μεγάλα θαύματα και τα έργα που προκαλούν κατάπληξη και τρόμο, τα οποία έκανε σε εμένα ο Ύψιστος Θεός και να σας γνωστοποιήσω πόσο μεγάλα και θαυμαστά υπήρξαν αυτά! Η Βασιλεία Του είναι βασιλεία αιώνια, η δε δύναμη και κυριαρχία Του ισχύουν πάντοτε και εκτείνονται απαύστως και αιωνίως από τη μια γενεά στην άλλη γενεά)»]. Και να πόση αυστηρότητα όρισε για όποιον συμβεί να μιλήσει εναντίον τους, να δημεύεται το σπίτι του και να αρπάζονται τα υπάρχοντά του [βλ. Δαν.3,29: «Καὶ ἐγὼ ἐκτίθεμαι δόγμα· πᾶς λαός, φυλή, γλῶσσα, ἣ ἐὰν εἴπῃ βλασφημίαν κατὰ τοῦ Θεοῦ Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ, εἰς ἀπώλειαν ἔσονται καὶ οἱ οἶκοι αὐτῶν εἰς διαρπαγήν, καθότι οὐκ ἔστι θεὸς ἕτερος, ὅστις δυνήσεται ῥύσασθαι οὕτως(: Εγώ λοιπόν εκδίδω διαταγή, σύμφωνα με την οποία κάθε άνθρωπος οποιουδήποτε λαού, οποιασδήποτε φυλής και γλώσσας, ο οποίος θα τολμήσει να εκστομίσει βλασφημία εναντίον του Θεού των Σεδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ θα θανατωθεί, η δε ακίνητη και κινητή περιουσία του θα δημευθούν διότι δεν υπάρχει άλλος θεός ο οποίος να έχει τη δύναμη να προσφέρει παρόμοια θαυμαστή σωτηρία)»].

Μη λιποψυχήσεις, λοιπόν, ούτε να αμελήσεις. Γιατί κι εγώ, όταν απομακρυνόμουν από την πόλη, για τίποτε από αυτά δεν φρόντιζα, αλλά έλεγα στον εαυτό μου: «Εάν θέλει η βασίλισσα να με εξορίσει, θα με εξορίσει. Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς» [Ψαλμ.23,1]. Και εάν θέλει να με πριονίσει, θα με πριονίσει· έχω για υπόδειγμα τον Ησαΐα [Ο προφήτης Ησαΐας, κατά μία παράδοση, πέθανε με πριονισμό, τον οποίο υπαινίσσεται εδώ ο Ιερός Χρυσόστομος]. Εάν θέλει να με πετάξει στο πέλαγος, φέρνω στη μνήμη μου τον Ιωνά [Ιωνά 1,15: «Καὶ ἔλαβον τὸν Ἰωνᾶν καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἔστη ἡ θάλασσα ἐκ τοῦ σάλου αὐτῆς»]. Εάν θέλει να με ρίξει στην κάμινο του πυρός, έχω τους τρεις παίδες που έπαθαν το ίδιο [Δαν.3,1-33]. Εάν θέλει να με ρίξει στα θηρία, θυμάμαι τον Δανιήλ ριγμένο στον λάκκο με τα λιοντάρια [Δαν. 6,1-28].

Εάν θέλει να με λιθοβολήσει, θα με λιθοβολήσει· τον Στέφανο έχω παράδειγμα, τον πρωτομάρτυρα [βλ. Πράξ.7,59: «καὶ ἐλιθοβόλουν τὸν Στέφανον, ἐπικαλούμενον καὶ λέγοντα· Κύριε Ἰησοῦ, δέξαι τὸ πνεῦμά μου]. Εάν θέλει να πάρει το κεφάλι μου, θα το πάρει· έχω παράδειγμα τον βαπτιστή Ιωάννη. Εάν θέλει να πάρει τα υπάρχοντά μου, θα τα πάρει: «Γυμνὸς ἐξῆλθον ἐκ κοιλίας μητρός μου, γυμνὸς καὶ ἀπελεύσομαι ἐκεῖ(:Εγώ γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, γυμνός και θα απέλθω εκεί, στην κοινή μητέρα γη, από τον κόσμο τούτο στον τάφο)» [Ιώβ 1,21]. Εμένα με συμβουλεύει ο απόστολος λέγοντας: «Πρόσωπον Θεὸς ἀνθρώπου οὐ λαμβάνει Ο Θεός δε λαβαίνει υπόψη Του το πρόσωπο του ανθρώπου» [Γαλ. 2,6]· και «Εἰ γὰρ ἔτι ἀνθρώποις ἤρεσκον, Χριστοῦ δοῦλος οὐκ ἂν ἤμην εάν ζητούσα ακόμα να είμαι αρεστός στους ανθρώπους, δεν θα ήμουν δούλος του Χριστού» [Γαλ.1,10]. Και ο Δαβίδ με οπλίζει καλά λέγοντας: «Ἐλάλουν ἐν τοῖς μαρτυρίοις Σου ἐναντίον βασιλέων καὶ οὐκ ᾐσχυνόμην(:Και μιλούσα για τις εντολές σου ενώπιον των βασιλέων και δεν ένιωθα ντροπή αλλά με κάθε παρρησία μιλούσα προς αυτούς)» [Ψαλμ.118,46].

Πολλοί επινόησαν εις βάρος μου και ισχυρίζονται ότι εκοινώνησα κάποιους που προηγουμένως είχαν φάει[:Μία από τις συκοφαντίες που εκτόξευαν εναντίον του Ιερού Χρυσοστόμου]. Και εάν βέβαια το έκανα αυτό, να διαγραφεί το όνομά μου από το βιβλίο των Επισκόπων και να μη γραφεί στο βιβλίο της ορθοδόξου πίστεως, γιατί, εάν εγώ έκανα κάτι τέτοιο, θα με αποβάλει και ο Χριστός από τη Βασιλεία Του. Αλλά αφού έτσι κι αλλιώς το λένε εις βάρος μου και φιλονικούν, ας καθαιρέσουν και τον Παύλο, ο οποίος μετά το δείπνο βάπτισε ολόκληρη οικογένεια [Πράξ.16,33: «Καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τῆς νυκτὸς ἔλουσεν ἀπὸ τῶν πληγῶν, καὶ ἐβαπτίσθη αὐτὸς καὶ οἱ αὐτοῦ πάντες παραχρῆμα». Το δείπνο στο σπίτι του δεσμοφύλακα των Φιλίππων, που υπαινίσσεται εδώ ο Ιερός Χρυσόστομος, έγινε μετά το βάπτισμα αυτού και της οικογενείας του]. Ας καθαιρέσουν και τον ίδιο τον Κύριο, ο Οποίος έδωσε την κοινωνία στους αποστόλους μετά το δείπνο[βλ.Λουκά 22,14-20]. Ισχυρίζονται ακόμα ότι κοιμήθηκα με γυναίκα [:Άλλη μια σοβαρή συκοφαντία των εχθρών του Χρυσοστόμου εναντίον του]. Ξεντύστε το σώμα μου και θα διαπιστώσετε την νέκρωση των μελών μου. Συνεπώς όλα αυτά τα έκαναν από φθόνο.

Αλλά σε στενοχωρεί, αδελφέ Κυριακέ, το ότι εκείνοι που με εξόρισαν μιλούν με παρρησία στην αγορά και τους ακολουθεί πλήθος δορυφόρων; Και πάλι θυμήσου τον πλούσιο και τον Λάζαρο, ποιος από αυτούς δοκίμασε θλίψεις στην εδώ ζωή και ποιος πέρασε με απολαύσεις. Σε τι έβλαψε τον πρώτο η φτώχεια; Δεν μεταφέρθηκε ο αθλητής και νικητής στους κόλπους του Αβραάμ; Και σε τι ωφέλησε ο πλούτος τον άλλο που αναπαυόταν σε πορφυρά και λινά ενδύματα; [βλ. Λουκά 16,19: «Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον(:Υπήρχε κάποιος πλούσιος άνθρωπος, ο οποίος φορούσε βασιλικά ενδύματα. Απ’ έξω φορούσε ένα μάλλινο κόκκινο και πανάκριβο ρούχο, κι από μέσα φορούσε λευκό χιτώνα πολυτελή από λεπτό αιγυπτιακό λινάρι)» ]. Πού πήγαν οι ραβδούχοι; Πού πήγαν οι σωματοφύλακες; Πού πήγαν τα άλογα με τα χρυσά χαλινάρια; Πού πήγαν οι ομοτράπεζοι και το βασιλικό τραπέζι; Δεν μεταφερόταν στο μνήμα δεμένος σαν ληστής, βγάζοντας την ψυχή του γυμνή από τον κόσμο και φωνάζοντας με την άδεια φωνή του: «Πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ(:Πατέρα μου Αβραάμ, σπλαχνίσου με. Λυπήσου με και στείλε τον Λάζαρο να βρέξει με νερό την άκρη του δακτύλου του και να δροσίσει τη γλώσσα μου, διότι βασανίζομαι και υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φωτιά)» [Λουκά 16,24];

Γιατί αποκαλείς, πλούσιε, «πατέρα» τον Αβραάμ, του οποίου τον βίο δεν μιμήθηκες; Εκείνος τον κάθε άνθρωπο τον φιλοξενούσε στο σπίτι του [Εδώ είναι προφανής η αναφορά του Ιερού Χρυσοστόμου στη γνωστή φιλοξενία του Αβραάμ, Γέν.18,1-8], ενώ εσύ ούτε ένα φτωχό δεν φρόντισες. Δεν είναι για πένθος και κλάματα το ότι αυτός που είχε τόσο πλούτο δεν στάθηκε άξιος για μια σταγόνα νερού; Διότι, επειδή δεν έδωσε ψίχουλα στον φτωχό, δεν παίρνει σταγόνα νερού. Κατά την διάρκεια του χειμώνα δεν έσπειρε ελεημοσύνη. Ήρθε το καλοκαίρι και δεν θέρισε. Και αυτό αποτελεί οικονομία του Δεσπότη, το ότι τοποθέτησε αντικριστά την κόλαση για τους ασεβείς [βλ. Γέν.3,24: «Καὶ ἐξέβαλεν τὸν Ἀδὰμ καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς(:Και έβγαλε τον Αδάμ και τον έβαλε να κατοικήσει απέναντι από τον Παράδεισο της ευτυχίας και της μακαριότητος, για να τον βλέπει και να αναλογίζεται κάθε μέρα από ποια αγαθά έχει εκπέσει και σε ποια κατάσταση οδήγησε τον εαυτό του)»] και την ανάπαυση για τους δικαίους, για να βλέπονται και να αναγνωρίζονται. Γιατί πραγματικά τότε κάθε μάρτυρας θα αναγνωρίσει τον τύραννό του και κάθε τύραννος τον μάρτυρά του, τον οποίο βασάνισε.

Και δεν είναι δικά μου τα λόγια· άκουσε την Σοφία που λέει: «Τότε στήσεται ἐν παρρησίᾳ πολλῇ ὁ δίκαιος κατὰ πρόσωπον τῶν θλιψάντων αὐτόν (: Τότε, κατά την ημέρα της μεγάλης και καθολικής όλων των ανθρώπων Κρίσεως, ο δίκαιος θα σταθεί όρθιος με πολύ θάρρος και παρρησία κατά πρόσωπο εκείνων, οι οποίοι στην παρούσα ζωή τον έθλιψαν και δεν λογάριασαν τους κόπους του, αλλά κατ’ αθέτηση και παραβίαση παντός δικαίου τους διήρπασαν)» [Σοφ. Σολ. 5,1]. Γιατί, όπως ένας οδοιπόρος που περπατά μέσα σε καύσωνα, όταν συναντήσει καθαρή πηγή, ενώ καίεται από την δίψα, ή κάθεται σε τραπέζι που έχει διάφορα φαγώσιμα και, ενώ κατέχεται από μεγάλη πείνα, από κάποιον δυνατότερο εμποδίζεται, ώστε να μην ακουμπήσει στο τραπέζι, ούτε να απολαύσει τα εδέσματα, αισθάνεται μεγάλη λύπη και τιμωρία, διότι, ενώ κάθεται στο τραπέζι, δεν μπορεί να απολαύσει τα φαγητά, και εκείνος που κάθεται δίπλα στην πηγή δεν μπορεί να πιει νερό, έτσι κατά την ημέρα της Κρίσεως, οι ασεβείς βλέπουν τους αγίους να ευφραίνονται, αλλά δεν μπορούν να απολαύσουν το βασιλικό τραπέζι. Γι’αυτό και τον Αδάμ ο Θεός, θέλοντας να τον τιμωρήσει, τον έβαλε να καλλιεργεί τη γη απέναντι από τον παράδεισο, ώστε, βλέποντας κάθε μέρα και ώρα τον επιθυμητό εκείνο χώρο από όπου βγήκε, να έχει πάντοτε στην ψυχή του τη λύπη. Και εάν εδώ δεν συναντήσουμε ο ένας τον άλλον, εκεί δεν υπάρχει κανείς που θα μας εμποδίζει να ζούμε μαζί, και θα δούμε αυτούς που μας εξόρισαν, όπως ο Λάζαρος τον πλούσιο και οι μάρτυρες τους τυράννους.

Μη στενοχωρείσαι, λοιπόν, αλλά να θυμάσαι τον Θεό που μέσω του προφήτη που λέει: «Ἀκούσατέ μου, οἱ εἰδότες κρίσιν, λαός μου, οὗ ὁ νόμος μου ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν·μὴ φοβεῖσθε ὀνειδισμὸν ἀνθρώπων καὶ τῷ φαυλισμῷ αὐτῶν μὴ ἡττᾶσθε· ὡς γὰρ ἱμάτιον βρωθήσεται ὑπὸ χρόνου καὶ ὡς ἔρια βρωθήσεται ὑπὸ σητός· ἡ δὲ δικαιοσύνη μου εἰς τὸν αἰῶνα ἔσται, τὸ δὲ σωτήριόν μου εἰς γενεὰς γενεῶν (: Ακούστε με, όσοι γνωρίζετε εκ πείρας και εφαρμογής το δίκαιο, λαέ μου, εσείς, που έχετε τον νόμο μου μέσα στην καρδιά σας: Μη φοβάστε τον ονειδισμό των ανθρώπων και από τον εξευτελισμό που σας κάνουν μη νικιέστε και μην κάμπτεσθε. Μην καταβάλλεστε και μην ηττάσθε, διότι όπως το ιμάτιο θα καταφαγωθεί από τον χρόνο και όπως τα μαλλιά θα καταφαγωθούν από τον σκόρο, έτσι και αυτοί· η δικαιοσύνη μου όμως θα είναι αιώνια ενώ η σωτηρία που πηγάζει από Εμένα θα είναι για ατελεύτητες γενεές)» [Ησ.51,7].

Σκέψου και τον Ίδιο τον Δεσπότη Χριστό, πώς από τα σπάργανά Του διωκόταν και εξοριζόταν σε βάρβαρη χώρα [βλ. Ματθ. 2,13-15], Αυτός που κατέχει τον κόσμο, γινόμενος υπόδειγμα στο να μη λιποψυχούμε στις δοκιμασίες. Θυμήσου το Πάθος του Σωτήρος, πόσες ταπεινώσεις υπέμεινε για χάρη μας, αφού άλλοι τον αποκαλούσαν Σαμαρείτη, και άλλοι δαιμονιζόμενο και λαίμαργο και ψευδοπροφήτη. Γιατί έλεγαν: «Ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης (:Να, άνθρωπος λαίμαργος και πότης)» [Ματθ.11,18-19 και Λουκά 7,33-34] και ότι «Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια (:Με τη βοήθεια και τη συνεργασία του αρχηγού των δαιμόνων βγάζει τα δαιμόνια από τους δαιμονισμένους)» [Ματθ.9,34]. Τι πάλι πάθαινε όταν πήγαν να Τον κρημνίσουν και όταν έφτυναν το πρόσωπό Του; Και τι όταν Του φορούσαν τη χλαμύδα και Τον στεφάνωναν με αγκάθια και Τον προσκυνούσαν κοροϊδεύοντάς Τον και προκαλώντας Του κάθε είδους εμπαιγμό, και τι όταν Του έδιναν ραπίσματα, όταν Τον πότιζαν ξίδι και χολή, όταν χτυπούσαν το κεφάλι Του με το καλάμι και όταν Τον περιέφεραν εδώ κι εκεί τα αιμοβόρα σκυλιά; Και τι όταν Τον οδηγούσαν γυμνό στο Πάθος και όλοι οι μαθητές Του Τον είχαν εγκαταλείψει και ένας Τον πρόδωσε, άλλος πάλι Τον αρνήθηκε και οι άλλοι δραπέτευσαν και στεκόταν μόνος γυμνός ανάμεσα σε εκείνον τον όχλο; Γιατί η γιορτή ήταν εκείνη που τους είχε τότε συγκεντρώσει όλους. Και όταν Τον σταύρωσαν ως κακούργο ανάμεσα σε κακούργους και κρεμόταν άταφος και ούτε Τον κατέβασαν από τον σταυρό, μέχρι που κάποιος ζήτησε να Τον θάψει; Θυμήσου ότι ταφής δεν αξιώθηκε και ότι βαριά κατηγορία εξεστόμισαν εναντίον Του, ότι τάχα Τον έκλεψαν οι μαθητές Του και δεν αναστήθηκε [βλ. Ματθ.27,27-44 και 57-60. 28,11-15. Μάρκ. 14,66-72· 14,16-20 και 26-28].

Θυμήσου επίσης και τους αποστόλους, οι οποίοι από παντού διώχνονταν και κρύβονταν μην μπορώντας να εμφανισθούν μέσα στις πόλεις. Θυμήσου ότι ο Πέτρος κρυβόταν στον Σίμωνα τον βυρσοδέψη [Πράξ. 9,43: «Ἐγένετο δὲ ἡμέρας ἱκανὰς μεῖναι αὐτὸν ἐν Ἰόππῃ παρά τινι Σίμωνι βυρσεῖ (:Ο Πέτρος μάλιστα έμεινε αρκετές ημέρες στην Ιόππη, στο σπίτι κάποιου Σίμωνος που ήταν βυρσοδέψης, δηλαδή επεξεργαστής δερμάτων)»] και ο Παύλος στη γυναίκα που ήταν έμπορος πορφυρών υφασμάτων, γιατί δεν είχαν θάρρος να προσφύγουν σε πλούσιους[Πράξ.16,14-15]. Όμως ύστερα όλα εξελίχθηκαν ομαλά γι’ αυτούς. Έτσι και τώρα να μη στενοχωρείσαι.

Γιατί άκουσα κι εγώ για εκείνον τον φλύαρο Αρσάκιο, τον οποίο εγκατέστησε στον (πατριαρχικό) θρόνο η βασίλισσα [Η βασίλισσα Ευδοξία, μετά την δεύτερη εξορία του Ιερού Χρυσοστόμου το 404 μ. Χ. εγκατέστησε, όπως ο ίδιος γράφει, στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως τον Αρσάκιο, που ήταν υπέργηρος(άνω των 80 ετών). Κατά το διάστημα της πατριαρχείας του Αρσακίου, λόγω του γήρατος και του ήπιου χαρακτήρα του, οι εχθροί του Ιερού Χρυσοστόμου έκαναν ανενόχλητοι πολλά εις βάρος των οπαδών του μεγάλου Πατρός], ότι πίεσε όλους τους αδελφούς που δεν ήθελαν να έχουν κοινωνία μαζί του. Μάλιστα πολλοί από αυτούς για μένα πέθαναν και στη φυλακή. Γιατί εκείνος ο προβατόσχημος λύκος, έχει βέβαια σχήμα επισκόπου, αλλά είναι μοιχός· γιατί όπως η γυναίκα χαρακτηρίζεται μοιχαλίδα όταν, ενώ ζει ο άνδρας της, συνάπτει σχέσεις με άλλον άνδρα, έτσι και αυτός είναι μοιχός, όχι σαρκικός, αλλά πνευματικός, διότι, ενώ εγώ ζω, μου άρπαξε τον θρόνο της Εκκλησίας.

Και αυτά σου τα έγραψα από την Κουκουσό, όταν διέταξε η βασίλισσα να εξορισθώ. Πολλά, όμως, θλιβερά γεγονότα μου συνέβησαν στον δρόμο, αλλά εγώ δεν νοιάστηκα για τίποτε. Όταν, όμως, έφθασα προς την χώρα των Καππαδόκων και στην περιοχή του Ταύρου της Κιλικίας, με προϋπαντούσαν πολλές ομάδες ανδρών αγίων πατέρων, αλλά και πλήθη μοναχών και παρθένων, χύνοντας αστείρευτες πηγές δακρύων. Και έκλαιαν βλέποντάς με να πηγαίνω στην εξορία και έλεγαν μεταξύ τους: «Ήταν προτιμότερο να κρύψει ο ήλιος τις ακτίνες του, παρά να σιγήσει το στόμα του Ιωάννη». Αυτά με θορύβησαν και με στενοχώρησαν, επειδή έβλεπα όλους να κλαίνε για μένα. Για όλα τα άλλα, όσα μου συνέβηκαν, δεν νοιάστηκα καθόλου. Πάρα πολύ με περιποιήθηκε ο επίσκοπος της πόλεως και έδειξε πολλή αγάπη σε μένα, ώστε, αν ήταν δυνατό, θα μου παραχωρούσε ακόμα και τον θρόνο του, αν δεν φυλάγαμε τον κανόνα.

Σε παρακαλώ, λοιπόν, και σε ικετεύω και πέφτω στα γόνατά σου, διώξε το πένθος της λύπης σου, μνημόνευέ με στις προσευχές σου στον Θεό, και παρακαλώ να μου γράφεις.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• https://greekdownloads3.wordpress.com/wpcontent/uploads/2014/08/epistula-ad-cyriacum.pdf

• Ιωάννου του Χρυσοστόμου Άπαντα τα έργα, Ἐπιστολαί, επιστολή ρκε΄, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1990, τόμος 38, σελίδες 231-243.

• Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.

• Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.

• Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.

• Η Παλαιά Διαθήκη μετά Συντόμου Ερμηνείας, Παναγιώτης Τρεμπέλας, Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήνα, 1985.

• Π.Τρεμπέλα, Το Ψαλτήριον με σύντομη ερμηνεία(απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τρίτη, Αθήνα 2016.

KYΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [Ρωμ. 2, 10-16]

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Δόξα δὲ καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν, Ἰουδαίῳ τε πρῶτον καὶ Ἓλληνι (:Δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη θὰ ἀποδοθεῖ σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἐργάζεται τὸ καλό, στὸν Ἰουδαῖο πρῶτα καὶ στὸν εἰδωλολάτρη Ἕλληνα)» [Ρωμ.2,10].

Ποιόν «Ἰουδαῖο» ἐννοεῖ ἐδῶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἢ γιὰ ποιούς «Ἕλληνες» μιλάει; Γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἔζησαν πρὶν ἀπὸ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ· γιατί ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου δὲν ἔφθασε ἀκόμη στὰ χρόνια τῆς χάριτος, ἀλλὰ μένει ἀκόμη στὰ προηγούμενα χρόνια, προκαθορίζοντας ἀπὸ μακριὰ καὶ ἐξαφανίζοντας τὴ διαφορὰ τοῦ εἰδωλολάτρη καὶ τοῦ Ἰουδαίου, ὥστε, ὅταν τὸ κάνει αὐτὸ στὸν καιρὸ τῆς χάριτος, νὰ μὴ φανεῖ πιὰ ὅτι ἐπινοεῖ κάτι τὸ νέο καὶ ἐνοχλητικό. Ἐὰν λοιπὸν στὰ προηγούμενα χρόνια, ὅταν δὲν ἔλαμψε ἀκόμη ἡ τόσο μεγάλη χάρη, ὅταν τὰ πράγματα τῶν Ἰουδαίων ἦταν σὲ ὅλους σεβαστὰ καὶ ξακουστὰ καὶ λαμπερά, δὲν ὑπῆρχε καμία διαφορά, ποιό λόγο θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ στὴ συνέχεια ὕστερα ἀπὸ τὴν τόσο μεγάλη φανέρωση τῆς χάρης; Γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ μὲ πολλὴ φροντίδα τὸ ἑτοιμάζει αὐτό· γιατί πραγματικὰ ὁ ἀκροατής, ἀφοῦ μάθει ὅτι αὐτὸ ἐπικρατοῦσε στὰ προηγούμενα χρόνια, θὰ τὸ παραδεχτεῖ αὐτὸ πολὺ περισσότερο μετὰ τὴν πίστη.

«Ἓλληνες» ὅμως ἐδῶ λέγει ὄχι τοὺς εἰδωλολάτρες, ἀλλὰ τοὺς θεοσεβεῖς, ἐκείνους ποὺ πείθονταν στὸν φυσικὸ νόμο τῆς συνειδήσεως, ἐκείνους ποὺ δὲν τηροῦσαν βέβαια τίς ἐντολὲς ποὺ εἶχαν δοθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ στοὺς Ἰουδαίους μέσῳ τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου, τηροῦσαν ὅμως ὅλα αὐτὰ ποὺ συντελοῦσαν στὴν εὐσέβεια. Τέτοιοι ἄνθρωποι ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ ἦταν μαζὶ μὲ τὸν Μελχισεδέκ, τέτοιος ἦταν ὁ Ἰώβ, τέτοιοι ἦταν οἱ Νινευίτες, τέτοιος ἦταν ὁ Κορνήλιος. Ἤδη λοιπὸν ὑπονομεύει ἀπὸ πρὶν τὴ διαφορὰ τῆς περιτομῆς καὶ τῆς ἀκροβυστίας καὶ ἀπὸ πολὺ νωρίτερα ἐξαφανίζει αὐτὴ τὴ διαφορά, ὥστε καὶ χωρὶς ὑποψία νὰ κάμει αὐτὸ καὶ ἀπὸ ἄλλη ἀνάγκη νὰ τοὺς ὁδηγήσει σὲ αὐτὸ τὸ συμπέρασμα ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ τοὺς διδάξει, πρᾶγμα ποὺ πάντοτε εἶναι χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῆς σύνεσης τοῦ ἀποστόλου. Ἐὰν λοιπὸν φανέρωνε αὐτὸ στὰ χρόνια τῆς χάριτος, θὰ φαινόταν πὼς ὁ λόγος ἦταν πολὺ ὕποπτος, ἐνῶ τὸ νὰ ἀλλάξει τὸν λόγο γι᾿ αὐτοὺς μὲ βάση τὸ συμπέρασμα ἐκεῖνο, τὴν ὥρα ποὺ μιλοῦσε γιὰ τὴν κακία καὶ τὴν πονηρία ποὺ ἐπικρατοῦσε στὸν κόσμο, ἔκανε ἀνύποπτη τὴ διδασκαλία.

Καὶ ὅτι θέλει αὐτὸ καὶ γι᾿ αὐτὸ τὸ παρουσίασε ἔτσι, εἶναι φανερὸ ἀπὸ ἐκεῖ· γιατί, ἐὰν δὲν προσπαθοῦσε νὰ ἀποδείξει αὐτό, ἦταν ἀρκετό, λέγοντας, ὅτι «κατὰ δὲ τὴν σκληρότητά σου καὶ ἀμετανόητον καρδίαν θησαυρίζεις σεαυτῷ ὀργὴν ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς καὶ ἀποκαλύψεως καὶ δικαιοκρισίας τοῦ Θεοῦ, ὃς ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ ἔργα αὐτοῦ (:καὶ σύμφωνα μὲ τὴν σκληρότητά σου καὶ τὴν ἀμετανόητη καρδιά σου, ποὺ δὲν συγκινεῖται ἀπὸ τὴν τόση καλοσύνη τοῦ Θεοῦ, μαζεύεις ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ σου θησαυροὺς ὀργῆς, ποὺ θὰ ἐξαπολυθοῦν ἐναντίον σου τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ ξεσπάσει ἡ θεία ὀργὴ καὶ θὰ ἀποκαλυφθεῖ ἡ δίκαια κρίση τοῦ Θεοῦ)» [Ρωμ. 2,5], νὰ σταματήσει τὸ θέμα αὐτό· γιατί πραγματικὰ εἶχε ὁλοκληρωθεῖ. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν ἦταν τοῦτο τὸ ζητούμενο γιὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, νὰ μιλήσει δηλαδὴ μόνο γιὰ τὴ μέλλουσα κρίση, ἀλλὰ καὶ νὰ δείξει ὅτι ὁ Ἰουδαῖος δὲν ἔχει τίποτε περισσότερο ἀπὸ ἕναν τέτοιον Ἕλληνα, γιὰ νὰ μὴν ὑπερηφανεύεται, προχωρεῖ στὰ ἑπόμενα, καὶ χρησιμοποιεῖ τὴν τάξη. Πρόσεχε ὅμως. Φοβέρισε τὸν ἀκροατή, ὑπενθύμισε σὲ αὐτὸν τὴ φοβερὴ ἡμέρα, εἶπε πόσο κακὸ εἶναι νὰ ζεῖ κανεὶς μαζὶ μὲ τὴν πονηρία, ἔδειξε πὼς κανεὶς δὲν ἁμαρτάνει ἀπὸ ἄγνοια οὔτε χωρὶς τιμωρία, ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμη δὲν τιμωρηθεῖ τώρα, θὰ τιμωρηθεῖ ὁπωσδήποτε. Ἔτσι στὴ συνέχεια θέλει νὰ ἀποδείξει πὼς ἡ διδασκαλία τοῦ νόμου δὲν ἦταν ἀπὸ τὰ πολὺ ἐπείγοντα πράγματα, γιατί ἡ κόλαση καὶ ἡ τιμὴ βρίσκονται στὰ ἔργα, καὶ ὄχι στὴν περιτομὴ καὶ τὴν ἀκροβυστία.

Ἐπειδὴ λοιπὸν εἶπε πὼς ὁπωσδήποτε θὰ τιμωρηθεῖ ὁ Ἕλληνας καὶ τὸ θεώρησε αὐτὸ σὰν δεδομένο, καὶ ἀπὸ αὐτὸ ἀπέδειξε ὅτι καὶ θὰ τιμηθεῖ, ὡς περιττὰ πλέον φανέρωσε στὴ συνέχεια καὶ τὸν μωσαϊκὸ νόμο καὶ τὴν περιτομή· διότι ἐδῶ μάχεται ἰδιαίτερα τοὺς Ἰουδαίους. Ἐπειδὴ λοιπὸν ἐκεῖνοι ἦταν περισσότερο φιλόνικοι, πρῶτα μὲ τὸ νὰ ἔχουν ἀπὸ ὑπερηφάνεια τὴν ἀξίωση νὰ μὴν συναριθμοῦνται μαζὶ μὲ αὐτοὺς ποὺ προέρχονταν ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς· δεύτερο, μὲ τὸ νὰ περιγελοῦν, ἐὰν ἡ πίστη ἐξαφανίζει ὅλα τὰ ἁμαρτήματα, γι᾿ αὐτὸ κατηγόρησε πρῶτα τοὺς Ἕλληνες [βλ. Ρωμ. 2,9: «Θλῖψις καὶ στενοχωρία ἐπὶ πᾶσαν ψυχὴν ἀνθρώπου τοῦ κατεργαζομένου τὸ κακόν, Ἰουδαίου τε πρῶτον καὶ Ἕλληνος (:Ναί. Θλίψη καὶ στεναχώρια, θὰ πέσει σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἐπιμένει νὰ ἐργάζεται τὸ κακό, τόσο στὸν Ἰουδαῖο κατὰ πρῶτο λόγο, ὅσο καὶ στὸν εἰδωλολάτρη)»], γιὰ τοὺς ὁποίους μιλάει, ὥστε χωρὶς ὑποψία καὶ μὲ παρρησία νὰ φθάσει στοὺς Ἰουδαίους.

Ἔπειτα, ἀφοῦ ἦρθε ὁ λόγος στὴν ἐξέταση γιὰ τὴν κόλαση, δείχνει πὼς ὄχι μόνο δὲν ὠφελεῖται καθόλου ὁ Ἰουδαῖος ἀπὸ τὸν μωσαϊκὸ νόμο, ἀλλὰ καὶ ἐπιβαρύνεται. Καὶ αὐτὸ τὸ ἀποδεικνύει ἀπὸ τὰ προηγούμενα. Ἐὰν λοιπὸν ὁ Ἕλληνας εἶναι γι᾿ αὐτὸ ἀναπολόγητος, ἐπειδὴ δὲν ἔγινε καλύτερος, παρὰ τὸ ὅτι ἡ συνείδηση καὶ οἱ σκέψεις του τὸν ὁδηγοῦσαν σὲ αὐτό, πολὺ περισσότερο θὰ εἶναι ὁ Ἰουδαῖος, ἀφοῦ πῆρε μαζὶ μὲ αὐτὰ καὶ τὴ διδασκαλία ἀπὸ τὸν μωσαϊκὸ νόμο ποὺ δὲν ἐφάρμοσε. Ἀφοῦ ἔπεισε λοιπὸν τὸν Ἰουδαῖο ἀκροατή του εὔκολα νὰ δεχθεῖ τὴ σκέψη αὐτὴ στὰ ἁμαρτήματα τῶν ἄλλων, τὸν ἀναγκάζει στὴ συνέχεια καὶ χωρὶς τὴ θέλησή του νὰ κάνει αὐτὸ καὶ στὰ δικά του ἁμαρτήματα.

Καὶ γιὰ νὰ γίνει εὔκολα δεκτὸς ὁ λόγος, τὸν ὁδηγεῖ καὶ στὰ πιὸ ἀγαθά, λέγοντας τὰ ἑξῆς: «Δόξα ἀπὸ τὸν Θεό, τιμὴ καὶ ἔπαινος, εἰρήνη καὶ χαρὰ θὰ δοθεῖ σὲ καθένα, ποὺ ἐργάζεται τὸ ἀγαθό, στὸν Ἰουδαῖο πρῶτα ἀλλὰ καὶ στὸν εἰδωλολάτρη»· γιατί ἐδῶ βέβαια, ὅσα καλὰ καὶ ἂν ἔχει κανείς, τὰ ἔχει μὲ πολλὲς ταραχές, καὶ ἂν ἀκόμη εἶναι πλούσιος ἢ ἄρχοντας ἢ βασιλιᾶς. Καὶ ἂν ὄχι πρὸς ἄλλον, τοὐλάχιστον ἐπαναστατεῖ πρὸς τὸν ἑαυτό του πολλὲς φορὲς καὶ στὶς σκέψεις του ἔχει πολὺ πόλεμο. Ἐκεῖ ὅμως δὲν συμβαίνει τίποτε τέτοιο, ἀλλὰ τὰ πάντα εἶναι γαλήνια καὶ χωρὶς ταραχὴ καὶ ἔχουν τὴ γνήσια εἰρήνη.

Ἀποδεικνύοντας λοιπὸν ἀπὸ τὰ προηγούμενα ὅτι καὶ ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἶχαν νόμο, θὰ ἀπολαύσουν τὰ ἴδια, προσθέτει καὶ ἕνα συλλογισμό, λέγοντας ἔτσι: «Οὐ γὰρ ἔστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ (:θὰ συμβοῦν τὰ ἴδια στοὺς Ἰουδαίους καὶ στοὺς εἰδωλολάτρες, διότι δὲν χαρίζεται σὲ πρόσωπα ὁ Χριστός)» [Ρωμ. 2,11]· γιατί ὅταν λέγει ὅτι τιμωρεῖται καὶ ὁ Ἰουδαῖος καὶ ὁ Ἕλληνας, ὅταν ἁμαρτάνουν, δὲν χρειάζεται συλλογισμούς· ὅταν ὅμως λέγει ὅτι καὶ τιμᾷται ὁ Ἕλληνας, θέλει νὰ κάνει ἀποδεικτικοὺς συλλογισμοὺς καὶ στὴ συνέχεια χρειάζεται πλέον τεκμηρίωση· γιατί πραγματικὰ φαινόταν πὼς εἶναι θαυμαστὸ καὶ παράδοξο, ἐὰν ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἄκουσε οὔτε τὸν νόμο οὔτε τοὺς προφῆτες, τιμᾷται ὅταν ἐργάζεται τὰ ἀγαθά. Γι᾿ αὐτό, πρᾶγμα ποὺ εἶπα καὶ πιὸ μπροστά, στὰ πρὶν ἀπό τὴ χάρη χρόνια γυμνάζει τίς ἀκοές τους, γιὰ νὰ προσθέσει εὐκολότερα στὴ συνέχεια μαζὶ μὲ τὴν πίστη καὶ τὴ συγκατάθεσή τους σὲ αὐτά. Ἐδῶ βέβαια γίνεται ἰδιαίτερα ἀνύποπτος, ἐπειδὴ οὔτε τὸ δικό του δὲν προετοιμάζει.

Ἀφοῦ λοιπὸν εἶπε «δόξα δὲ καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν, Ἰουδαίῳ τε πρῶτον καὶ Ἓλληνι», πρόσθεσε: «οὐ γὰρ ἔστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ». Πῶ, πῶ, μὲ πόση ἀφθονία νίκησε! Γιατί δείχνει, φέροντας τὸν λόγο σὲ παραδοξολογία, ὅτι δὲν εἶναι σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ τὸ νὰ μὴ γίνει ἔτσι· γιατί τότε τὸ πρᾶγμα θὰ ἦταν ἀποτέλεσμα μεροληψίας, ἐνῶ ὁ Θεὸς δὲν εἶναι προσωπολήπτης. Καὶ δὲν εἶπε «ἐὰν ὅμως δὲν γίνει αὐτό, ὁ Θεὸς εἶναι μεροληπτικός», ἀλλὰ μὲ πιὸ σεμνὸ τρόπο ἐκφράστηκε: «Οὐ γὰρ ἔστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ». Δηλαδὴ ὁ Θεὸς δὲν ἐξετάζει τὴν ποιότητα τῶν προσώπων, ἀλλὰ τὴ διαφορὰ τῶν πράξεων. Λέγοντας αὐτά, φανέρωσε ὅτι ὁ Ἰουδαῖος δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸν Ἕλληνα στὶς πράξεις, ἀλλὰ μόνο στὰ πρόσωπα.

Σὲ αὐτὰ ἦταν ἑπόμενο νὰ πεῖ: «ὄχι λοιπόν, ἐπειδὴ ὁ ἕνας εἶναι Ἰουδαῖος καὶ ὁ ἄλλος Ἕλληνας, γι᾿ αὐτὸ νὰ τιμᾷται ὁ πρῶτος καὶ νὰ περιφρονεῖται ὁ δεύτερος, ἀλλὰ καὶ τὰ δύο γίνονται ἀνάλογα μὲ τὰ ἔργα τους». Ὅμως δὲν τὸ ἐξέφρασε ἔτσι, γιατί θὰ προκαλοῦσε τὴν ὀργὴ τοῦ Ἰουδαίου, ἀλλὰ κάτι ἄλλο περισσότερο ἀναφέρει συγκρατῶντας καὶ ταπεινώνοντας παρακάτω τὸ φρόνημά τους, ὥστε νὰ παραδεχθοῦν ἐκεῖνο. Καὶ ποιό εἶναι αὐτό; Τὰ ἑπόμενα λόγια : «ὅσοι γὰρ ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καὶ ἀπολοῦνται· καὶ ὅσοι ἐν νόμῳ ἥμαρτον, διὰ νόμου κριθήσονται (:καὶ γι᾿ αὐτὸ ὅσοι ἁμάρτησαν χωρὶς νὰ ἔχουν λάβει γραπτὸ νόμο, αὐτοὶ θὰ καταδικαστοῦν σὲ ἀπώλεια, χωρὶς νὰ ἔχουν κατήγορο τὸν μωσαϊκὸ νόμο σὲ αὐτό. Καὶ ὅσοι ἁμάρτησαν ἐνῶ εἶχαν λάβει γραπτὸ νόμο, αὐτοὶ θὰ κριθοῦν μὲ βάση τὸ νόμο αὐτό)» [Ρωμ. 2,12].

Ἐδῶ λοιπόν, πρᾶγμα ποὺ εἶπα παραπάνω, ὄχι μόνο δείχνει τὴν ἰσοτιμία Ἰουδαίου καὶ Ἕλληνα, ἀλλὰ καὶ πῶς ὁ Ἰουδαῖος ἐπιβαρύνεται πολὺ ἀπὸ τὴ χορήγηση τοῦ νόμου· γιατί ὁ Ἕλληνας κρίνεται χωρὶς τὸν νόμο. Τὸ «χωρὶς νόμο» ἐδῶ δὲν σημαίνει τὸ πιὸ δυσάρεστο, ἀλλὰ τὸ πιὸ μαλακό· δηλαδὴ δὲν ἔχει τὸν νόμο ὡς κατήγορο· γιατί τό «χωρὶς νόμο», δηλαδή, χωρὶς τὴν κατηγορία τοῦ νόμου, σημαίνει καταδικάζεται μόνο ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς συλλογισμοὺς καὶ τὴν ἐπιβαρυμένη συνείδηση ποὺ δὲν ἄκουγε ὅσο ζοῦσε. Ὁ Ἰουδαῖος ὅμως κρίνεται μὲ βάση τὸν μωσαϊκὸ νόμο, δηλαδὴ μαζὶ μὲ τὴ φύση εἶναι καὶ ὁ νόμος κατήγορος· γιατί ὅσο περισσότερο δέχτηκε τὴ φροντίδα, τόσο περισσότερο θὰ τιμωρηθεῖ, ἐφόσον ὑπῆρξε ἀπείθαρχος καὶ ἀμετανόητος. Βλέπεις πῶς παρουσίασε μεγαλύτερη τὴν ἀνάγκη στοὺς Ἰουδαίους γιὰ νὰ τρέξουν στὴ χάρη; Ἐπειδὴ λοιπὸν ἔλεγαν ὅτι δὲν χρειάζονται τὴ χάρη, σωζόμενοι μόνο μὲ τὸν νόμο, δείχνει πὼς αὐτοὶ τὴ χρειάζονται περισσότερο ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ἀφοῦ βέβαια πρόκειται νὰ τιμωρηθοῦν περισσότερο.

Ἔπειτα πάλι προσθέτει ἄλλο συλλογισμό, γιὰ νὰ ὑπερασπίσει αὐτὰ ποὺ εἰπώθηκαν: «Οὐ γὰρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου δίκαιοι παρὰ τῷ Θεῷ, ἀλλ᾿ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιωθήσονται (:διότι δίκαιοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι ὄχι ὅσοι ἀκοῦνε ἁπλῶς τὴν ἀνάγνωση τοῦ θείου νόμου, ἀλλὰ ὅσοι τηροῦν τὸν νόμο· αὐτοὶ θὰ ἀναγνωριστοῦν δίκαιοι)» [Ρωμ. 2,13]. Σωστὰ πρόσθεσε τὴ φράση «παρὰ τῷ Θεῷ (:ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ)»· γιατί μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους ἴσως μποροῦν νὰ φαίνονται ἀξιοσέβαστοι καὶ νὰ ὑπερηφανεύονται πολὺ ἐπειδὴ ἁπλῶς γνωρίζουν τὸν Νόμο, μπροστὰ στὸν Θεὸ ὅμως, ἐντελῶς τὸ ἀντίθετο, «αὐτοὶ ποὺ τηροῦν τὸν νόμο, αὐτοὶ μονάχα θὰ ἀναγνωριστοῦν δίκαιοι καὶ ἄξιοι ἀμοιβῆς ἀπὸ τὸν Θεό». Εἶδες πόση ἀφθονία ἐπιχειρημάτων μεταχειρίζεται γιὰ νὰ τρέψει τὸν λόγο αὐτὸ στὸ ἀντίθετο; «Ἐὰν λοιπὸν ἔχεις τὴν ἀξίωση νὰ σωθεῖς ἐξαιτίας τοῦ νόμου ποὺ ἀκοῦς στὶς συναγωγές», λέγει, «θὰ σταθεῖ ἔτσι πρῶτα ἀπὸ ἐσένα ὁ Ἕλληνας, ἐπειδὴ φάνηκε πὼς ἔκανε πράξη ὅσα ἔχουν γραφεῖ».

«Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸ ἕνας ἄνθρωπος», θὰ μποροῦσε νὰ ἀναρωτηθεῖ κάποιος, «χωρὶς νὰ ἀκούσει τὸν νόμο, νὰ ἐκτελέσει τὸν νόμο μὲ τίς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ;». «Εἶναι δυνατόν», ἀπαντᾷ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ τὸ πολὺ περισσότερο ἀπὸ αὐτό· γιατί ὄχι μόνο χωρὶς νὰ ἀκούσει κανείς, μπορεῖ νὰ ἐκτελέσει τὸν νόμο, ἀλλὰ καὶ ὅταν τὸν ἀκούσει νὰ μὴ συμβεῖ αὐτὸ καὶ νὰ μὴν τὸν ἐφαρμόσει», πρᾶγμα ποὺ ἀναφέρει πιὸ καθαρὰ ὕστερα λέγοντας καὶ μὲ περισσότερη ἔμφαση: «Ὁ οὖν διδάσκων ἕτερον σεαυτὸν οὐ διδάσκεις; (:ἐσὺ λοιπὸν ποὺ διδάσκεις τὸν ἄλλο, δὲν διδάσκεις καλύτερα τὸν ἑαυτό σου; Ἐσὺ ποὺ κηρύττεις στοὺς ἄλλους νὰ μὴν κλέβουν, κλέβεις;)» [Ρωμ. 2,21]. Ἐδῶ ὅμως πρῶτα ἀποδεικνύει τὸ προηγούμενο.

«Ὅταν γὰρ ἔθνη τὰ μὴ νόμον ἔχοντα φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιῇ, οὗτοι νόμον μὴ ἔχοντες ἑαυτοῖς εἰσι νόμος (:διότι ὅταν κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς, ποὺ δὲν ἔλαβαν ἀπὸ τὸν Θεὸ γραπτὸ λόγο, θεοσεβεῖς ἄνθρωποι, ὁδηγούμενοι ἀπὸ τὸν ἔμφυτο ἠθικὸ νόμο κάνουν ὅ,τι προστάζει ὁ γραπτὸς νόμος, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἂν καὶ δὲν ἔχουν γραπτὸ νόμο, ἔχουν ὡς νόμο τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό τους, δηλαδὴ τὴ συνείδησή τους)» [Ρωμ, 2,14]. «Δὲν ἀπορρίπτω τὸν νόμο», λέγει, «ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐδῶ δικαιώνω τοὺς ἐθνικούς». Εἶδες πῶς ὑπονομεύοντας τὴ δόξα τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, δὲν δίνει καμία ἀφορμὴ ἐναντίον του ὅτι προσβάλλει τὸν νόμο, ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο, ἀποδεικνύει τὰ πάντα ἔτσι, ὥστε νὰ τὸν ἐξυψώνει καὶ νὰ τὸν παρουσιάζει μεγάλο; Καὶ ὅταν λέγει «φύσει» ἐννοεῖ «μὲ τίς σκέψεις ποὺ εἶναι ἔμφυτες μέσα στὴ συνείδηση του κάθε ἀνθρώπου» καὶ ἀποδεικνύει ὅτι ἄλλοι εἶναι καλύτεροι ἀπὸ αὐτούς, καὶ τὸ πιὸ σπουδαῖο, γι᾿ αὐτὸ εἶναι καλύτεροι, ἐπειδὴ δὲν ἔλαβαν νόμο, οὔτε ἔχουν αὐτόν, μὲ τὸν ὁποῖο οἱ Ἰουδαῖοι νομίζουν πὼς βρίσκονται σὲ καλύτερη κατάσταση ἀπὸ αὐτούς.

«Γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς», λέγει, «εἶναι ἀξιοθαύμαστοι, ἐπειδὴ δὲν χρειάστηκαν νόμο καὶ ἐκτέλεσαν ὅλες τίς ἐντολὲς τοῦ νόμου, χαράζοντας στὶς διάνοιές τους τὰ ἔργα καὶ ὄχι τὰ γράμματα». Γιατί αὐτὸ λέγει: «οἵτινες ἐνδείκνυνται τὸ ἔργον τοῦ νόμου γραπτὸν ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν, συμμαρτυρούσης αὐτῶν τῆς συνειδήσεως καὶ μεταξὺ ἀλλήλων τῶν λογισμῶν κατηγορούντων ἢ καὶ ἀπολογουμένων- ἐν ἡμέρᾳ ὅτε κρινεῖ ὁ Θεὸς τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ (:τὸ ἔργο ποὺ κάνει ὁ νόμος νὰ διαφωτίζει τοὺς ἀνθρώπους νὰ διακρίνουν τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό, αὐτὸ τὸ ἔργο οἱ ἐθνικοὶ ἀποδεικνύουν ὅτι τὸ ἔχουν γραμμένο στὶς καρδιές τους. Καὶ αὐτὸ συμβαίνει ὅταν ἡ συνείδησή τους δίνει μαρτυρία σὲ αὐτοὺς γιὰ κάθε πράξη, καὶ οἱ ἐσωτερικοί τους λογισμοὶ ἀναμεταξύ τους κατηγοροῦν ἢ καὶ καμιὰ φορὰ ἀπολογοῦνται. Καὶ θὰ ἀναδειχθοῦν δίκαιοι οἱ τηρητὲς τοῦ νόμου τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ κρίνει ὁ Θεὸς τίς ἀπόκρυφες πράξεις τῶν ἀνθρώπων σύμφωνα μὲ τὸ εὐαγγέλιο ποὺ κηρύττω. Καὶ θὰ τίς κρίνει διαμέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς ὑπέρτατου κριτῆ»[Ρωμ. 2,15-16]. Βλέπεις πὼς πάλι παρουσίασε τὴν ἡμέρα ἐκείνη καὶ τὴν ἔφερε κοντά, τρομάζοντας τὸν νοῦ τους καὶ δείχνοντας πὼς πρέπει νὰ τιμῶνται περισσότερο αὐτοὶ πού, χωρὶς νὰ ἔχουν νόμο, φρόντισαν νὰ πραγματοποιήσουν τίς ἐντολὲς τοῦ νόμου;

Γιὰ ἐκεῖνο ὅμως ποὺ μποροῦμε νὰ θαυμάσουμε ἰδιαίτερα τὴ σύνεση τοῦ ἀποστόλου, αὐτὸ ἀξίζει νὰ ποῦμε τώρα. Γιατί ἀφοῦ μὲ τὴν ἀπόδειξη ἔδειξε ὅτι ὁ Ἕλληνας εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Ἰουδαῖο, δὲν τὸ ἀναφέρει αὐτὸ στὴν ἀνακεφαλαίωση καὶ στὸ συμπέρασμα τῶν σκέψεών του, γιὰ νὰ μὴν ἐρεθίσει τὸν Ἰουδαῖο. Γιὰ νὰ κάνω ὅμως πιὸ καθαρὸ αὐτὸ ποὺ εἶπα, θὰ ἀναφέρω τὰ ἴδια τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου. Ἀφοῦ εἶπε «Γιατί ὄχι ὅσοι ἀκοῦνε τὸν νόμο, ἀλλὰ ὅσοι τὸν ἐκτελοῦν θὰ ἀναγνωριστοῦν δίκαιοι», ἦταν ἑπόμενο νὰ πεῖ: «γιατί ὅταν οἱ ἐθνικοί, ποὺ δὲν ἔχουν νόμο, κάνουν ἀπὸ τὴ φύσῃ ὅσα ὁρίζει ὁ νόμος, εἶναι πολὺ καλύτεροι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ διδάσκονται ἀπὸ τὸν νόμο». Δὲν λέγει ὅμως αὐτό, ἀλλὰ σταματάει μέχρι τὸν ἔπαινο τῶν Ἑλλήνων, καὶ δὲν συνεχίζει τὸν λόγο κάνοντας σύγκριση πρῶτα, γιὰ νὰ δεχθεῖ τοὐλάχιστον ἔτσι τὰ λεγόμενα ὁ Ἰουδαῖος.

Γι᾿ αὐτὸ βέβαια δὲν ὁμίλησε ἔτσι ὅπως ἀνέφερα προηγουμένως, ἀλλὰ πῶς; «Γιατί ὅταν οἱ ἐθνικοί, ποὺ δὲν ἔχουν νόμο, κάνουν ἀπὸ τὴ φύση ὅσα ὁρίζει ὁ νόμος, αὐτοὶ χωρὶς νὰ ἔχουν νόμο, εἶναι οἱ ἴδιοι νόμος στοὺς ἑαυτούς τους. Αὐτοὶ ἀποδεικνύουν πὼς ἔχουν γραμμένο στὶς καρδιές τους τὸ ἔργο τοῦ νόμου, ὅταν ἡ συνείδησή τους δίνει μαρτυρία σὲ αὐτούς»· γιατί εἶναι ἀρκετὴ ἀντὶ τοῦ νόμου ἡ συνείδηση καὶ τὸ λογικό. Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ ἔδειξε πάλι πὼς ὁ Θεὸς ἔκανε τὸν ἄνθρωπο ἱκανὸ γιὰ τὴν ἐκλογὴ τῆς ἀρετῆς καὶ τὴν ἀποφυγὴ τῆς κακίας.

Καὶ μὴν ἀπορήσεις, ἂν ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀποδεικνύει αὐτὸ καὶ μιὰ καὶ δυὸ καὶ πολλὲς φορές· γιατί τοῦ ἦταν πάρα πολὺ ἀναγκαῖο αὐτὸ τὸ σπουδαῖο πρᾶγμα γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔλεγαν: «Γιατί λοιπὸν ἦρθε τώρα ὁ Χριστός; Καὶ ποῦ ἦταν οἱ ἐκδηλώσεις τῆς μεγάλης Του πρόνοιας τὸν προηγούμενο καιρό;». Καὶ αὐτοὺς λοιπὸν ἀποκρούοντας παρεμπιπτόντως τώρα δείχνει πὼς καὶ στὰ προηγούμενα χρόνια καὶ πρὶν ἀπὸ τὴ χορήγηση τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀπολάμβανε ὅλη τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ· γιατί πραγματικὰ ἐκεῖνο ποὺ μποροῦσε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ γίνει γνωστό, ἦταν φανερὸ σὲ αὐτούς, καὶ γνώριζαν ποιό ἦταν τὸ καλὸ καὶ ποιό ἦταν τὸ κακό, μὲ τὰ ὁποῖα ἔκριναν τοὺς ἄλλους.

Γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς τοὺς κατηγοροῦσε καὶ ἔλεγε ὅτι «ἐν ᾧ γὰρ κρίνεις τὸν ἕτερον, σεαυτὸν κατακρίνεις (:ἀκριβῶς ἐπειδὴ γνωρίζεις πόσο ὀργίζεται ὁ Θεὸς ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας, γι᾿ αὐτὸ εἶσαι ἀναπολόγητος ἄνθρωπέ μου, ποὺ γίνεσαι δικαστὴς τῶν ἄλλων, ὁποιοσδήποτε καὶ ἂν εἶσαι· διότι μὲ τὴν πράξη σου αὐτὴ νὰ κατακρίνεις τὸν ἄλλο, καταδικάζεις τὸν ἑαυτό σου)» [Ρωμ. 2,1]. Στὴν περίπτωση τῶν Ἰουδαίων ὅμως, μαζὶ μὲ αὐτὰ ποὺ εἰπώθηκαν, ὁρίστηκε καὶ ὁ νόμος, ὄχι μόνο τὸ λογικό, οὔτε ἡ συνείδηση.

Γιὰ ποιό λόγο ὅμως ἀναφέρει τό «ὅταν κατηγοροῦν οἱ σκέψεις ἢ ἀπολογοῦνται»; Γιατί, ἂν ἔχουν γραπτὸ νόμο καὶ ἀποδεικνύουν τὸ ἔργο του, τί μπορεῖ νὰ κατηγορήσει στὴ συνέχεια ἡ σκέψῃ; Ἀλλὰ δὲν λέγει πιὰ γιὰ ἐκεῖνες μόνο τὸ «ὅταν κατηγοροῦν», ἀλλὰ καὶ γιὰ ὁλόκληρη τὴ φύση· γιατί τότε παρουσιάζονται καὶ οἱ σκέψεις μας, ἄλλες γιὰ νὰ κατηγορήσουν καὶ ἄλλες γιὰ νὰ ἀπολογηθοῦν, καὶ δὲν χρειάζεται ἄλλον κατήγορο ὁ ἄνθρωπος σὲ ἐκεῖνο τὸ δικαστήριο.

Στὴ συνέχεια αὐξάνοντας τὸν φόβο δὲν εἶπε «τὰ ἁμαρτήματα τῶν ἀνθρώπων», ἀλλὰ «τίς ἀπόκρυφες πράξεις τῶν ἀνθρώπων». Ἐπειδὴ λοιπὸν εἶπε: «Φαντάζεσαι ἐσύ, ποὺ κατακρίνεις ἐκείνους ποὺ κάνουν τέτοια ἔργα καὶ ὅμως κάνεις καὶ ἐσὺ αὐτά, ὅτι θὰ ἀποφύγεις τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ;», γιὰ νὰ μὴ δεχθεῖς τέτοια κρίση, ὅμοια μὲ αὐτὴν ποὺ ἐκφέρεις καὶ ὁ ἴδιος, ἀλλὰ γιὰ νὰ δεῖς ὅτι ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ εἶναι πολὺ ἀκριβέστερη ἀπὸ τὴ δική σου, συμπλήρωσε: «τίς ἀπόκρυφες πράξεις τῶν ἀνθρώπων» καὶ πρόσθεσε «σύμφωνα μὲ τὸ εὐαγγέλιο ποὺ κηρύττω, μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό»· γιατί οἱ ἄνθρωποι δικάζουν τίς φανερὲς πράξεις μόνο. Μολονότι βέβαια μιλοῦσε παραπάνω γιὰ τὸν Πατέρα μόνο, ἀλλὰ ἐπειδὴ στὴ συνέχεια τοὺς μαλάκωσε μὲ τὸν φόβο, πρόσθεσε καὶ τὸν λόγο γιὰ τὸν Χριστό. Καὶ ὄχι μόνο αὐτόν, ἀλλὰ καὶ ἐδῶ, ἀφοῦ μνημόνευσε τὸν Πατέρα, τότε τὸν πρόσθεσε. Καὶ τὴν ἀξία ὅμως τοῦ κηρύγματος ἐξυψώνει μὲ αὐτά· «διότι τὸ ἴδιο τὸ κήρυγμα», λέγει, «διακηρύσσει αὐτὰ ποὺ προκαταβολικὰ φανέρωσε ἡ φύση».

Εἶδες ὅτι μὲ σύνεση ὁδήγησε αὐτοὺς καὶ τοὺς προσκάλεσε στὸ εὐαγγέλιο καὶ τὸν Χριστό, καὶ ὑπέδειξε ὅτι τὰ ἀνθρώπινα δὲν σταματοῦν μέχρι ἐδῶ, ἀλλὰ προχωροῦν πιὸ πέρα; Αὐτὸ καὶ προηγουμένως τὸ ἔκανε, λέγοντας «Μαζεύεις ἐναντίον σου θησαυροὺς ὀργῆς κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς ὀργῆς», καὶ ἐδῶ πάλι: «Θὰ κρίνει ὁ Θεὸς τίς ἀπόκρυφες πράξεις τῶν ἀνθρώπων». Ὁ καθένας, λοιπόν, γνωρίζοντας τὴ συνείδησή του καὶ ἀναλογιζόμενος τὰ ἁμαρτήματά του, ἂς ζητάει τίς εὐθύνες μὲ ἀκρίβεια ἀπὸ τὸν ἑαυτό του γιὰ νὰ μὴν κατακριθοῦμε τότε μαζὶ μὲ ὅλο τὸν κόσμο· γιατί εἶναι φοβερὸ τὸ δικαστήριο ἐκεῖνο, φρικτὸ τὸ βῆμα, οἱ εὐθύνες εἶναι γεμᾶτες τρόμο, τρέχει ποταμὸς φωτιᾶς. «Ἀδελφὸς οὐ λυτροῦται, λυτρώσεται ἄνθρωπος; (:ὅμως καὶ αὐτοὶ θὰ ἀντικρίσουν τὸ θάνατο· διότι ἀπὸ τὸν θάνατο καὶ ὁ πιὸ ἀγαπημένος τους ἀδελφὸς δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς ἐξαγοράσει καὶ νὰ τοὺς ἐλευθερώσει. Πῶς εἶναι λοιπὸν δυνατὸ νὰ τοὺς ἐλευθερώσει ὁποιοσδήποτε ἄλλος ἄγνωστος ἄνθρωπος; Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ ἐξαγοράσει τὴν ζωὴ τοῦ ἀπὸ τὸν Θεό, δίνοντάς Του κάποια προσφορὰ γιὰ νὰ ἐξιλεωθεῖ ἀπέναντι Του καὶ νὰ παρατείνει ἔτσι τὴν ζωὴ του)» [Ψαλμ. 48,8].

Θυμήσου λοιπὸν αὐτὰ ποὺ λέγονται στὸ εὐαγγέλιο, τοὺς ἀγγέλους ποὺ τρέχουν γύρω-γύρω νὰ περισυνάξουν κάθε ἄνθρωπο γιὰ νὰ γίνει ἡ τελικὴ κρίση, τὸν νυμφῶνα ποὺ ἀποκλείεται γιὰ ὅσους δὲν ἔχουν καθαρὸ ἔνδυμα, τίς λαμπάδες ποὺ δὲν σβήνουν, τίς δυνάμεις ποὺ σύρουν στὰ καμίνια. Καὶ ἐκεῖνο νὰ σκεφτεῖς, ὅτι ἂν κάποιου ἀπὸ ἐμᾶς φανερώθηκε σήμερα κάποιο κρυφὸ πρᾶγμα μπροστὰ στὴν ἐκκλησία μόνο, πῶς δὲ θὰ εὐχόταν νὰ ἐξαφανιστεῖ μᾶλλον καὶ νὰ τὸν καταπιεῖ ἡ γῆ, παρὰ νὰ ἔχει τόσους μάρτυρες γιὰ τὴν κακία του;

Τί λοιπὸν θὰ πάθουμε τότε, ὅταν θὰ παρουσιάζονται ὅλα μπροστὰ στὴν οἰκουμένη σὲ τέτοιο λαμπρὸ καὶ ἐπίσημο θέατρο, καὶ ἐνῶ γνωστοὶ καὶ ἄγνωστοι σὲ μᾶς θὰ τὰ βλέπουν ὅλα καθαρά; Ἀλλὰ ἀλίμονο, ἀπὸ ποῦ ἀναγκάζομαι νὰ σᾶς φοβερίσω; Ἀπὸ τὴν ὑπόληψη τῶν ἀνθρώπων, ἐνῶ πρέπει νὰ τὸ κάμω αὐτὸ ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς καταδίκης Του. Ποιοὶ λοιπόν, πές μου, θὰ εἴμαστε τότε, ὅταν ἐνῶ θὰ μᾶς δέσουν καὶ θὰ τρίζουν τὰ δόντια, θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸ σκότος τὸ ἐξώτερο; Ἢ καλύτερα, τί θὰ κάνουμε, πρᾶγμα ποὺ εἶναι πιὸ φοβερὸ ἀπὸ ὅλα, ὅταν θὰ ἔρθουμε σὲ σύγκρουση μὲ τὸν Θεό; Γιατί, ἐὰν κάποιος ἔχει αἴσθηση καὶ νοῦ, ἤδη ὑπέμεινε καὶ τὴ γέεννα, ὅταν θὰ παρουσιαστεῖ μπροστὰ στὸν Θεό· ἐπειδὴ ὅμως δὲν παθαίνει αὐτό, γι᾿ αὐτὸ ἀπειλοῦσε μὲ τὴ φωτιὰ τῆς κόλασης· γιατί πραγματικὰ ἔπρεπε νὰ ὑποφέρουμε, ὄχι ὅταν τιμωρούμαστε, ἀλλὰ ὅταν ἁμαρτάνουμε.

[...]Ἄς σταματήσουμε λοιπὸν στὸ ἑξῆς νὰ βαδίζουμε πρὸς τοὺς γκρεμοὺς καὶ ἂς συνέλθουμε καὶ ἀφοῦ ἀναλογιστοῦμε ὅλα αὐτά, ἂς ἀναπέμψουμε δόξα στὸν Θεὸ μὲ τὰ ἔργα μας, γιατί δὲν εἶναι ἀρκετὴ ἡ δόξα μὲ τὰ λόγια, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε τὴ δική Του δόξα, τὴν ὁποία εὔχομαι νὰ ἐπιτύχουμε ὅλοι μας, μέ τὴ χάρη καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, μαζὶ μὲ τὸν ὁποῖο στὸν Πατέρα καὶ συγχρόνως στὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἀνήκει ἡ δόξα, ἡ δύναμη καὶ ἡ τιμή, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

ἐπιμέλεια κειμένου: Ἑλένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• https://greekdownloads3.files.wordpress.com/2014/08/in-epistulam-ad-romanos.pdf

• Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου Ἅπαντα τὰ ἔργα, Ὑπόμνημα στὴν Πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολήν, ὁμιλία ΣΤ΄ [ἐπιλεγμένα ἀποσπάσματα], πατερικὲς ἐκδόσεις «Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς»(ΕΠΕ), ἐκδ. οἶκος «Τὸ Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1984, τόμος 16Β, σελίδες 443-459 καὶ 468-469.

• Π. Τρεμπέλα, Ἡ Καινὴ Διαθήκη μὲ σύντομη ἑρμηνεία (ἀπόδοση στὴν κοινὴ νεοελληνική), ἐκδόσεις ἀδελφότητος θεολόγων «Ὁ Σωτήρ», ἔκδοση τέταρτη, Ἀθήνα 2014.

• Ἡ Καινὴ Διαθήκη, Κείμενον καὶ ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοσις ὑπὸ Ἰωάννου Κολιτσάρα, ἐκδόσεις ἀδελφότητος θεολόγων «Ἡ Ζωή», ἔκδοση τριακοστὴ τρίτη, Ἀθήνα 2009.

• Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη κατὰ τοὺς ἑβδομήκοντα, Κείμενον καὶ σύντομος ἀπόδοσις τοῦ νοήματος ὑπὸ Ἰωάννου Κολιτσάρα, ἐκδόσεις ἀδελφότητος θεολόγων «Ἡ Ζωή», ἔκδοση τέταρτη, Ἀθήνα 2005.

• http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia Diathikh/Biblia/Palaia Diathikh.htm

• http://users.sch.gr/aiasgr/Kainh Diathikh/Biblia/Kainh Diathikh.htm

• liddell & Scott, Λεξικὸ τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσας(Ἐπιτομὴ τοῦ Μεγάλου Λεξικοῦ, ἐκδ. Πελεκάνος 2007),

http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient greek/tools/liddell-scott/index.html

_______________________

Πολυτονισμὸς ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [: Ματθ. 4, 18-23]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΚΛΗΣΙΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 12-6-1988]

(Β197)

Μετά την Βάπτισή Του, αγαπητοί μου, ο Κύριος στον Ιορδάνη από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, ξεκινά για το δημόσιο, σωτήριον έργον Του. Η πρώτη κίνησίς Του ήτο να καλέσει έναν μικρό όμιλο μαθητών, που αυτοί θα Τον βοηθούσαν εις το έργον που ανελάμβανε. Θα Τον πλαισίωναν, θα άκουγαν την διδασκαλία Του, θα Τον βοηθούσαν στις σχέσεις Του με τον όχλον, το πλήθος, θα εγίνοντο μάρτυρες του προσώπου Του και των γεγονότων που θα το χαρακτήριζαν το πρόσωπό Του και θα εστέλλοντο από τον Κύριο εις τις εσχατιές της γης, για να κηρύξουν το Ευαγγέλιον της αγάπης του Θεού και της σωτηρίας. Αυτό το Ευαγγέλιον, που τελεσιουργήθηκε από τον Ενανθρωπήσαντα Λόγον του Θεού.

Έτσι ο Κύριός μας, ένα πρωινό, αγαπητοί μου, παρά την λίμνην της Τιβεριάδος, ξεκινά για την κλήση των πρώτων Του μαθητών. Σημειώνει ο ιερός Ευαγγελιστής Ματθαίος: «Εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα, τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν, τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ και λέγει αὐτοῖς: δεῦτε ὀπίσω μου. Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. Οἱ δὲ ἠκολούθησαν αὐτῷ».

«Καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς». Σε αυτήν ακριβώς την κλήσιν, αγαπητοί μου, θα μείνομε κι εμείς σήμερα, γιατί μας εντυπωσιάζει το γεγονός πώς ο Θεός φθάνει να καλέσει τον άνθρωπον. Και καλεί τον κάθε άνθρωπον, της κάθε εποχής, είτε μικρός είναι στην ηλικία, είτε μεγάλος, είτε εύσημος, είτε άσημος. Με σκοπό πάντοτε για να τον σώσει.

Αλλά λέμε: «καλώ», «καλεί ο Θεός τον άνθρωπον». Τι σημαίνει «καλώ»; Σημαίνει ότι υπάρχει μία απόστασις ανάμεσα στον καλούντα και εις τον καλούμενον· γιατί αλλιώτικα δεν θα είχε νόημα η κλήσις. Σημαίνει, λοιπόν, ότι υπάρχει μία απόσταση και αυτή την απόστασιν η κλήσις, εάν τύχει ανταποκρίσεως, τότε το κενόν αυτό, η απόστασις αυτή, συμπληρούται.

Όταν ο Θεός δημιούργησε τους πρωτοπλάστους, δεν υπήρχε καμία απόστασις μεταξύ του Θεού και των πρωτοπλάστων. Και, συνεπώς, δεν υπήρχε καμία ανάγκη κλήσεως. Όταν, όμως, ο Αδάμ αμάρτησε, έρχεται τότε ο Θεός και τον καλεί: «Ἀδάμ, ποῦ εἶ;».«Αδάμ, πού είσαι;». Ήταν κλήσις αποκαταστάσεως. Ήταν κλήσις μετανοίας. Πάντως ήταν μία κλήσις εξαφανίσεως της αποστάσεως ανάμεσα στον καλούντα Θεόν και εις τον καλούμενον Αδάμ. Αλλά τότε, κατά δυστυχίαν, δεν υπήρξε ανταπόκρισις εκ μέρους του Αδάμ προς τον καλούντα Θεόν. Και ο Θεός τώρα αφήνει την επανάληψιν της κλήσεως δια τα έσχατα της Ιστορίας. «Τοὺς δὲ ἐσχάτους καιροὺς ἔστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν Αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον…» κ.λπ.

Και αυτή η κλήσις θα εγίνετο με την Ενανθρώπηση του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος. Και θα ήτο κλήσις παγκοσμία. Και όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης: «Ὁμότιμος ἐπὶ πάντας ἡ κλῆσις. Οὔτε ἀξίας, οὔτε ἡλικίας, οὔτε τὰς κατὰ τὰ ἔθνη διαφορὰς διακρίνουσα». «Μία κλήση που δεν ξεχώριζε ούτε ανάμεσα στις ηλικίες, ούτε ανάμεσα στις αξίες, ούτε ανάμεσα εις τα έθνη». Μία δηλαδή «ὁμότιμος», δηλαδή μία ισότιμος, δηλαδή μια κλήση που θα απετείνετο προς όλους τους ανθρώπους.

Μέσα από τον προχριστιανικό κόσμο είχε καλέσει ο Θεός τον Αβραάμ. Και η κλήσις του Αβραάμ ήταν ένα προοίμιον της κλήσεως όλων των ανθρώπων. Ένα προοίμιον. Τον καλεί, τον στέλνει σε μία άλλη γη και ο Αβραάμ ζει μέσα εις τον χώρον της πίστεως. Προοίμιον, σας είπα, της κλήσεως όλων των ανθρώπων και τύπος. Λέγει ο άγιος Ιουστίνος: «Ὁ Χριστὸς διὰ τῆς ὁμοίας κλήσεως ἐκάλεσεν αὐτόν –τον Αβραάμ δηλαδή- καὶ ἡμᾶς». «Με την ομοία κλήση».

Θα λέγαμε, όμως, και θα τολμούσαμε να πούμε ότι η δική μας η κλήσις, μετά Χριστόν πια, από τον Χριστό, αν θέλετε, είναι ανωτέρα από την κλήση του Αβραάμ· διότι είναι αισθητοτέρα. Ο Αβραάμ δεν είδε τον Θεό με τα μάτια του, όπως Τον είδαμε εμείς όταν ενηνθρώπησε. Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι η κλήσις η δική μας είναι ανωτέρα από την κλήση του Αβραάμ. Άλλο ότι ο Αβραάμ είναι μέγας, διότι ανταποκρίθηκε στην εποχή του και ανταποκρίθηκε με στοιχείο μιας πολύ μεγάλης πίστεως. Και αυτή η πίστις του Αβραάμ τον κάνει να είναι γενάρχης της πίστεως και, συνεπώς, αρχηγός όλων εκείνων που θα εδέχοντο την κλήση του Υιού του Θεού δια της πίστεως.«Καί ἐπίστευσεν», λέγει, «Ἀβραὰμ τῷ Θεῷ, καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην». «Πίστεψε και αυτή η πίστις τού λογαριάστηκε σαν αρετή, και, μάλιστα, κορυφαία αρετή». Γι’ αυτό και τα τέκνα του Αβραάμ, όχι τα κατά σάρκα, όσα θέλουν, ναι, αλλά όσα εκείνα θα πίστευαν εις την κλήσιν αυτήν, λέγονται «τέκνα του Αβραάμ». Είναι τέκνα της πίστεως. Είναι τέκνα της διαθήκης της πίστεως. Και όχι της διαθήκης του νόμου.

Θα λέγαμε ότι οι Εβραίοι, με την εμφάνισιν του Κυρίου μας μέχρι σήμερα, που δεν επίστευσαν εις τον Χριστόν, ουσιαστικά δεν είναι τέκνα του Αβραάμ. Είναι μόνον κατά σάρκα, που αυτό δεν έχει και πολλή σημασία· διότι έμειναν στη διαθήκη του νόμου και δεν πέρασαν εις την διαθήκην της πίστεως και συνεπώς ο Αβραάμ είναι ο γενάρχης της πίστεως και εμείς είμεθα ο λαός της πίστεως και, συνεπώς, είμεθα τέκνα του Αβραάμ. Γι’ αυτό είχε πει και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ότι «ο Θεός είναι ικανός και δυνατός να εγείρει, δηλαδή να σηκώσει τέκνα εις τον Αβραάμ». Δηλαδή «να απορρίψει εσάς, που είστε κατά σάρκα παιδιά του Αβραάμ, και να βγάλει καινούργια παιδιά του Αβραάμ». Και εννοούσε την Εκκλησία, εννοούσε τον καινούργιο λαό, τον λαό της Καινής Διαθήκης, τον λαό της πίστεως. Όπως λέγει πάλι ο άγιος Ιουστίνος: «Τῆς κλήσεως τῆς καινῆς καὶ αἰωνίου διαθήκης, τουτέστιν τοῦ Χριστοῦ». Αυτή η καινούρια διαθήκη, η αιωνία διαθήκη, η διαθήκη της πίστεως.

Και η κλήσις αυτή γίνεται και πραγματοποιείται από μόνη την αγάπη του Θεού. Γιατί ο Θεός καλεί; Ποιο είναι το ελατήριον του Θεού; Έχει κάποιο «διάφορον» ο Θεός; Έχει κάποιο συμφέρον; Υπάρχει στον Θεό ιδιοτέλεια; Όχι, αγαπητοί. Ο Θεός είναι ανιδιοτελής. Ο Θεός είναι χωρίς ανάγκες. Ο Θεός δεν θέλει και δεν έχει ανάγκη από ολόκληρη την δημιουργία Του τίποτα. Όταν ο Θεός ζητά τη μετοχή στη ζωή Του, τη μετοχή της κτίσεως στη ζωή την δική Του, είναι γιατί θέλει να καταστήσει την κτίση Του μακαρία, ευτυχισμένη.

Γι’ αυτό λοιπόν η κλήσις που κάνει ο Θεός στον άνθρωπο είναι με κίνητρο μόνη και μοναδική την αγάπη. Γι’ αυτό λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στην πρώτη του επιστολή: «Ἡμεῖς ἀγαπῶμεν αὐτόν, ὅτι αὐτὸς πρῶτος ἠγάπησεν ἡμᾶς».«Τον αγαπούμε, ανταποκρινόμεθα εις την κλήσιν Του, γιατί Αυτός πρώτος μας έχει αγαπήσει». Και όπως λέγει στη συνέχεια: «Ἡ κλῆσις ἡμῶν, ὡς ποτέ μὴ οὖσα, νῦν δὲ ἐπιγενομένη, προηγουμένην ἔχει τὴν βούλησιν καὶ κατὰ τὴν εὐδοκίαν τοῦ θελήματος γέγονεν», σημειώνει ο Μέγας Αθανάσιος. Δηλαδή «η κλήση μας, που ήταν ανύπαρκτη, τώρα όμως είναι υπαρκτή, έχει σαν προηγούμενό της το θέλημα του Θεού· και κατά την ευδοκία του θελήματός Του έχει γίνει αυτή η κλήση μας».

Και ο Πατήρ, από αγάπη, στέλνει τον Υιό στον κόσμον για να μας καλέσει. Και ο Υιός γίνεται άνθρωπος και φθάνει μέχρι του Σταυρού, για να μας συγκινήσει σε αυτήν την κλήση. Γιατί τη θεωρεί παμμεγίστη. Διότι με αυτήν σώζεται ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος που πια πορώθηκε στην αμαρτία. Ο άνθρωπος που ίσως θα απέρριπτε την κλήσιν· και την απορρίπτει. Πάμπολλοι άνθρωποι απορρίπτουν την κλήση του Θεού. Αλλά ανεβαίνει μέχρι του Σταυρού, για να συγκινήσει τον άνθρωπον.

Έχω ακούσει ανθρώπους, αγαπητοί μου, να αισθάνονται χαρά γιατί ο Χριστός ανέβηκε στον Σταυρό… «Έτσι… Έτσι… Γιατί…. έτσι! Καλά σου έκαναν και σε σταύρωσαν». Αντιλαμβάνεστε ότι εδώ υπάρχει μια φοβερά πωρωμένη ψυχή. Εκείνο το στοιχείον που χρησιμοποιεί ο Θεός για να συγκινήσει, γίνεται στοιχείον περισσοτέρας και περισσοτέρας και βαθυτέρας και χαώδους σκληρύνσεως. Είναι φοβερό, είναι ακατανόητο, είναι παράλογο. Και μόνο ό,τι είναι δαιμονικό είναι παράλογο.

Και λέγει ωραιότατα ένα μικρό τροπάριο από τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής, είναι από την Α΄ Στάση: «Ἐπὶ γῆς κατῆλθες ἵνα σώσῃς Ἀδάμ, καὶ ἐν γῇ μὴ εὑρηκώς τοῦτον, Δέσποτα, μέχρις ᾍδου κατελήλυθας ζητῶν». «Ήλθες», λέγει, «στη γη, για να σώσεις τον Αδάμ. Δεν τον βρήκες, όμως, να ζει εις την ζωήν αυτήν επάνω στη γη και κατέβηκες εις τον Άδην για να τον συναντήσεις εκεί, για να τον αναζητήσεις». Και ένα δεύτερο τροπάριο, της Β΄ Στάσεως απ’ τα Εγκώμια. Λέγει: «Ἔπτηξεν (:δηλαδή μαζεύτηκε) Ἀδὰμ Θεοῦ βαίνοντος ἐν Παραδείσῳ (: όταν περπατούσε ο Θεός εις τον Παράδεισον, κρύφτηκε ο Αδάμ), χαίρει δὲ πρὸς ᾍδην φοιτήσαντος, πεπτωκὼς ποτέ, καί νῦν ἐξεγερθείς». «Τώρα, όμως, ο Αδάμ χαίρει, που έρχεται κάτω εις τον Άδην, για να τον σηκώσει αυτόν τον πεσμένον».

Και πώς μας κάλεσε ο Θεός; Εδώ θέλω να προσέξετε. Μας εκάλεσε «ἐν ἐλευθερίᾳ». Είναι χαρακτηριστική η παρατήρησις ενός πατρός της Εκκλησίας μας, του Τίτου Βόστρων, που λέγει –προσέξτε, παρακαλώ, πολύ- ότι η έννοια της κλήσεως προϋποθέτει την έννοιαν της ελευθερίας. Διότι σε μια κλήση προϋποτίθεται ή η άρνησις ή η κατάφασις. Εάν σε καλεί ο Θεός, μπορείς να πεις ή το «ναι» ή το «όχι». Έτσι, λοιπόν, αυτομάτως μπαίνει το στοιχείον της ελευθερίας, με την είσοδον της κλήσεως. Και το λέγει ως εξής: «Τὸ δόγμα τῆς προαιρέσεως ὁμολογεῖται διὰ τοῦτο καὶ ἡ κλῆσις». Πώς ομολογείται το δόγμα της προαιρέσεως; Δηλαδή της ελευθερίας; Όταν γίνει η κλήσις. Έχομε κλήση; Έχομε ελευθερία. Και από τη στιγμή που ο Θεός καλεί, προϋποθέτει την ελευθερίαν. Αυτό είναι πολύ θεμελιώδους σημασίας, αγαπητοί μου.

Είναι εκείνο που θα γράψει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του, εκείνη την περικοπή που είναι τόσο παρεξηγημένη, ιδίως από τον προτεσταντικόν κόσμον: «Τοῖς ἀγαπῶσι –λέει- τὸν Θεὸν (:εκείνους που αγαπάνε τον Θεόν) πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν(: όλα τους βγαίνουν συνεργούς στο καλό. - Σε ποιους όμως; Προσέξτε τώρα:) τοῖς κατὰ πρόθεσιν κλητοῖς οὖσι(: αυτοί που είναι κλητοί, δηλαδή καλεσμένοι, αλλά κατά πρόθεσιν. Δηλαδή γιατί οι ίδιοι θα το ήθελαν να είναι κλητοί)· ὅτι οὓς προέγνω (: γιατί εκείνους που προγνώρισε), καὶ προώρισε - Εδώ είναι το λάθος των ερμηνευτών της Δύσεως. Ότι δηλαδή προορίζει ο Θεός. Απόλυτος προορισμός. Λάθος! -· οὓς δὲ προώρισε (: εκείνους δε που προόρισε), τούτους καὶ ἐκάλεσε (: αυτούς και κάλεσε) καὶ οὓς ἐκάλεσε, τούτους καὶ ἐδικαίωσεν(: κι εκείνους που κάλεσε, αυτούς δικαίωσε) οὓς δὲ ἐδικαίωσε, τούτους καὶ ἐδόξασε (: και εκείνους που δικαίωσε, αυτούς και τελικά δόξασε)».

«Να λοιπόν», θα πουν εκείνοι που δεν καταλαβαίνουν καλά, θα πουν: «Ορίστε. Βλέπεις; Εκείνους τους οποίους προγνώρισε, δηλαδή εκείνους που τους προόρισε, αυτούς και καλεί». Λάθος, αγαπητοί μου. Αν έπρεπε να το δούμε το χωρίον αυτό αντίστροφα, να πάμε από το τέλος προς την αρχή, ακούσατε:. «Εδόξασε αυτούς που εδικαίωσε. Εδικαίωσε αυτούς που εκάλεσε. Εκάλεσε αυτούς που προόρισε. Προόρισε αυτούς που προγνώρισε». Πώς τους προγνώρισε; Και προγνώρισε αυτούς που ήσαν «κατὰ πρόθεσιν κλητοί». Αυτοί που ήθελαν. Όταν κάποτε στο μέλλον, θα τους καλούσε ο Θεός, θα λέγανε το «ναι». Πώς τους βλέπει ο Θεός; Προ καταβολής κόσμου. Πριν γίνει ο κόσμος, βλέπει τις προθέσεις εκείνων που θα δεχθούν κι εκείνων που δεν θα δεχθούν. Όπως είδε και την πρόθεσιν του Ιούδα. Είδε και την πρόθεσιν του Πέτρου και του Ιωάννου κ.λπ.

Γι’αυτό, αγαπητοί, γράφει ακόμη στους Γαλάτας ο Απόστολος Παύλος: «Ὑμεῖς γὰρ (: Εσείς δηλαδή) ἐπ’ ἐλευθερίᾳ ἐκλήθητε, ἀδελφοί». Δηλαδή ελεύθερα κληθήκαμε. Ελεύθερα κληθήκαμε, να ζήσομε μέσα στον χώρον της αληθινής ελευθερίας. Συνεπώς τρόπος και περιεχόμενον, πάντοτε, είναι η ελευθερία εις την κλήσιν που μας κάνει ο Θεός. Και το τονίζομε αυτό, γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος έχει μία ευαισθησία στο θέμα της ελευθερίας, έστω και αν αυτή που ζητά είναι κακοποιημένη και αμφίβολη. Εξάλλου, καλούμενοι, στη δική μας την προαίρεση δεν είναι να σταθούμε εκλεκτοί ή όχι; Κλητός και εκλεκτός. Κλητός, γιατί καλούμαι από τον Θεό. Στο χέρι μου είναι, στην προαίρεσή μου είναι, στην ελευθερία μου είναι να γίνω τώρα τι; Εκλεκτός. Ή να μη γίνω εκλεκτός. Απόδειξη ότι ο Κύριος καλεί πάντας, γιατί «πάντας θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν», που λέγει ο Απόστολος Παύλος. Εντούτοις, σημειώνει ο Κύριος και την εξής πραγματικότητα: «Πολλοὶ εἰσὶν οἱ κλητοί, ὀλίγοι δὲ οἱ ἐκλεκτοί». Πολλοί. Το «πολλοί» θα πει πάντες. Είναι οι καλεσμένοι. Αλλά οι εκλεκτοί είναι λίγοι. Γιατί; Προϋποθέτει την ελευθερία. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Έτσι, ο Θεός αγαπητοί μου, γνωρίζει την προαίρεση του καθενός προ καταβολής κόσμου. Εκείνο το χωρίον, η φρασούλα ότι «ο Κύριος», λέει, «είδε δύο αδελφούς». Είδε. Αυτό το «είδε» θα μου πείτε βέβαια ότι είναι ιστορικό. Ναι. Ήρθε εκεί στην παραλία, είδε δύο αδέρφια…- τα είχε δει πιο μπροστά ο Κύριος, τους είχε δει από καταβολής κόσμου. Δεν τους προόρισε· αλλά τους είδε. Είδε ότι είχαν αυτήν την αγαθήν προαίρεσιν, τους καλεί ελευθέρως και ελευθέρως εκείνοι αποδέχονται. Εν αντιθέσει με τον πλούσιον νεανίσκον, ο οποίος κλήθηκε από τον Κύριον… «Θέλεις», λέει, «την αιώνιον ζωήν; Ακολούθησέ με». Εκείνος είπε: «Χμ… Δύσκολα πράγματα». Κι έφυγε... Για να καταλάβομε, να νιώσομε την έννοια της ελευθερίας.

Και η κλήσις του Θεού είναι γεγονός πια. Πώς, όμως, μπορούμε, αγαπητοί μου, να αποδεχθούμε αυτήν την κλήσιν του Θεού; Θέλει κάποιες προϋποθέσεις. Ε, λοιπόν, ο Απόστολος Παύλος μας προδιαγράφει μέσα στις επιστολές του αυτούς τους όρους, αυτές τις προϋποθέσεις για να τύχομε μιας καταξιωμένης κλήσεως. Να αξιοποιήσομε αυτήν την κλήση μας. Και θα παρακαλέσω, γρήγορα θα σας τα πω, γιατί τέλειωσε και η ώρα, να καταλάβομε αυτές τις βασικές προϋποθέσεις.

Πρώτα πρώτα πρέπει να καταλάβομε ότι κληθήκαμε. Μπορεί κάποιος να πει: «Εγώ ποιος είμαι;». Λέει στην Α΄ προς Κορινθίους: «Βλέπετε τὴν κλῆσιν ὑμῶν (: Προσέξτε, λέει, την κλήση σας), ἀδελφοί, ὅτι οὐ πολλοὶ σοφοὶ κατὰ σάρκα, οὐ πολλοὶ δυνατοί, οὐ πολλοὶ εὐγενεῖς (:είναι άνθρωποι απλοί, άνθρωποι κατά κόσμον άγνωστοι και τιποτένιοι· κατά κόσμον. Κι όμως κληθήκατε στο να πιστέψετε και να κληρονομήσετε την Βασιλεία του Θεού)». Έτσι, λοιπόν, πρώτη προϋπόθεσις είναι ότι πρέπει να πιστέψω ότι είμαι κι εγώ ένας κλητός, ένας καλεσμένος, ανεξάρτητα από τα εξωτερικά μου προσόντα, αν είμαι εύσημος ή άσημος, μορφωμένος ή αμόρφωτος, μικρός ή μεγάλος, γιατί απλούστατα είμαι άνθρωπος, εικόνα του Χριστού. Αυτό πρέπει να το νιώσω, να το αποδεχθώ. Είναι εκείνο αν θέλετε, που λέει στη σχετική παραβολή στον δούλον: «Ἀνάγκασον εἰσελθεῖν». Ο άλλος έχει τους ενδοιασμούς του, τους δισταγμούς του. «Μα εμένα με καλεί;». Ναι. Γι΄αυτό λέει εκεί «Ἀνάγκασον εἰσελθεῖν».

Δεύτερον. Πρέπει να υπάρξει μία σταθερότητα στην αποδοχή της κλήσεώς μας, χωρίς κλυδωνισμούς. Λέγει ο Απόστολος Πέτρος στην δευτέρα του επιστολή: «Ἀδελφοί, σπουδάσατε βεβαίαν ὑμῶν τὴν κλῆσιν καὶ ἐκλογὴν ποιεῖσθαι (: Φροντίστε, λέγει, να την κάνετε στερεά, σταθερά –αυτό θα πει «βεβαία»- την κλήσιν σας και την εκλογήν σας). Ταῦτα γὰρ ποιοῦντες οὐ μὴ πταίσητέ ποτε (: αν λέγει, έχετε σταθερότητα εις την κλήσιν σας… -‘’Με κάλεσε ο Θεός, θα ανταποκριθώ!’’-· ποτέ δεν θα αμαρτήσετε). Οὕτω γὰρ πλουσίως ἐπιχορηγηθήσεται ὑμῖν ἡ εἴσοδος εἰς τὴν αἰώνιον βασιλείαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ». «Έτσι, θα επιχορηγηθεί, θα σας δοθεί, όχι τσιγγούνικα, πλούσια, η είσοδός σας στην Βασιλεία του Θεού». Έτσι μια φορά δεχθήκαμε, θα λέγαμε, άπαξ απεδέχθημεν την κλήση του Θεού, ποτέ· δεν πρέπει να την προδώσομε. Θυμηθείτε τον Ιούδα. Επρόδωσε την κλήση του. Θυμηθείτε τον Δημά, τον συνεργάτη του Παύλου. Επρόδωσε την κλήση του.

Τρίτον. Πρέπει να φανούμε άξιοι μιας τόσο μεγάλης θεϊκής κλήσεως. Λέγει στους Εφεσίους: «Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ, ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε». «Άξια», λέει, «να πολιτευθείτε την κλήση με την οποία έχετε κληθεί». Και πρώτο κίνητρο αυτής της κλήσεως της αξίως πραγματουμένης, είναι η φιλοτιμία. Ακούστε: «Ποιος με κάλεσε; Ο Θεός με κάλεσε. Εγώ τι; Δεν θα ανταποκριθώ;». Είναι η φιλοτιμία. Λέει ο Απόστολος Παύλος για τον εαυτό του: «Φιλοτιμούμεθα εὐάρεστοι αὐτῷ εἶναι» λέει στην Β΄ προς Κορινθίους. Φιλοτιμούμεθα. «Να είμεθα ευάρεστοι στον Θεό, ευχάριστοι, αρεστοί στον Θεό». Γιατί; Γιατί Ένας Θεός μας κάλεσε! Είναι μικρό αυτό; Κι αυτή η φιλοτιμία, αγαπητοί μου, εκφράζεται με την τήρηση των εντολών, με την αγάπη σε Εκείνον που μας κάλεσε. Οι τέσσερις μαθηταί εκεί εις τον αιγιαλόν της λίμνης δεν πρόδωσαν ποτέ τους αυτήν τους την αγάπη. Έστω κι αν για μια στιγμή ο Πέτρος εσαλεύθη και οι άλλοι μαθηταί για μια στιγμή εγκατέλειψαν τον Κύριον, όταν παρεδόθη εις τους Ιουδαίους, ήταν γιατί ακόμα δεν είχαν το Πνεύμα το Άγιον. Μα εμείς με το βάπτισμά μας το επήραμε το Πνεύμα το Άγιον! Συγχωρείται να εγκαταλείπομε τον Κύριον;

Τέταρτον. Η κλήσις του Θεού πρέπει να είναι κλήσις αγία, γιατί Άγιος είναι ο Θεός. Και συνεπώς πρέπει να είναι κλήσις αγιασμού. Λέγει στους Θεσσαλονικείς ο Απόστολος: «Οὐ γὰρ ἐκάλεσεν ἡμᾶς ὁ Θεὸς ἐπὶ ἀκαθαρσίᾳ, ἀλλ’ ἐν ἁγιασμῷ». «Δεν μας κάλεσε για να ζούμε μέσα στη βρωμιά της αμαρτίας, αλλά μέσα στον αγιασμό». Και αυτός ο αγιασμός, αγαπητοί μου, εννοείται τόσο με την ευρεία, όσο και με τη στενή έννοια. Με την στενή έννοια, ακούστε και θα εκπλαγείτε. Για να δείτε πόσο μακριά έχει φύγει η εποχή μας από το κριτήριον του Ευαγγελίου: «Τοῦτο γάρ ἐστι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ἁγιασμὸς ὑμῶν (:Αυτό, λέει, είναι το θέλημα του Θεού· ο αγιασμός σας. Τι;) ἀπέχεσθαι ὑμᾶς ἀπὸ τῆς πορνείας (:μακριά από την ανηθικότητα), εἰδέναι ἕκαστον ὑμῶν τὸ ἑαυτοῦ σκεῦος κτᾶσθαι ἐν ἁγιασμῷ καὶ τιμῇ, μὴ ἐν πάθει ἐπιθυμίας (:ο καθένας να μάθει να κρατά το ‘’σκεῦος’’ του. «Σκεῦος» είναι το σώμα. Ἐν ἁγιασμῷ. Μακριά από πορνικές, ομοφυλοφιλικές, γενικά ανήθικες πράξεις. Μακριά!). Και ακόμη: «Μὴ ἐν πάθει ἐπιθυμίας … τὸ μὴ ὑπερβαίνειν καὶ πλεονεκτεῖν ἐν τῷ πράγματι τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ». «Να μην είσαι πλεονέκτης, να θες να υπερβείς το θέμα… ό,τι είσαι και να προβείς εις την πορνείαν, να προβείς εις την μοιχείαν».

Εν ευρεία δε εννοία αυτός ο αγιασμός είναι κατά τον Απόστολον Πέτρον: «Κατὰ τὸν καλέσαντα ὑμᾶς Ἅγιον καὶ αὐτοὶ ἅγιοι ἐν πάσῃ ἀναστροφῇ γενήθητε (:‘’ἐν πάσῃ ἀναστροφῇ’’, σε ολόκληρη την συμπεριφορά σας να είσαστε άγιοι, κατά τον καλέσαντα Άγιον Θεόν) διότι γέγραπται (είναι γραμμένο)· ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι».

Πέμπτον. Έχομε ακόμα την κλήσιν μετοχής στα παθήματα του Χριστού. Κληθήκαμε να γίνομε μέτοχοι των παθημάτων του Χριστού. Και αυτή η κλήσις είναι κορυφαία και μόνον δια τους εκλεκτούς. «Ἀγαθοποιοῦντες καὶ πάσχοντες – λέει ο Απόστολος Πέτρος- ὑπομενεῖτε· εἰς τοῦτο γὰρ ἐκλήθητε, ὅτι καὶ Χριστὸς ἔπαθεν ὑπὲρ ἡμῶν». Σε τι κληθήκαμε; Γιατί έπαθε ο Χριστός, να πάθουμε κι εμείς. Είναι η μετοχή μέσα στα πάθη του Χριστού. Είναι αυτό που θα γράψει ο Απόστολος Παύλος: «Ἀνταναπληρῶ τὰ ὑστερήματα τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ σαρκί μου, ὑπὲρ τοῦ σώματος αὐτοῦ, ὅ ἐστιν ἡ Ἐκκλησία».

Και τέλος, έκτον, είναι η κλήσις δια το άνω βραβείον. Είναι αυτό που θα γράψει ο Απόστολος Παύλος στους Φιλιππησίους: «Κατὰ σκοπὸν διώκω ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Δεν θα είχε νόημα, αγαπητοί μου, η κλήσις του Θεού στον άνθρωπο, αν δεν υπήρχε αυτό το άνω βραβείον. Και αυτό το άνω βραβείον είναι η Βασιλεία του Θεού. «Ἀδελφοί –λέει στους Εβραίους- ἅγιοι, ἐπουρανίου κλήσεως μέτοχοι». Μέτοχοι επουρανίου κλήσεως.

Αγαπητοί μου, γράφοντας ο Απόστολος Πέτρος την δευτέρα του επιστολή, την καθολική, αναφερόμενος σ’ αυτήν την βεβαίαν, την σταθεράν κλήσιν, τι λέγει: «Διὸ οὐκ ἀμελήσω ἀεὶ ὑμᾶς ὑπομιμνῄσκειν περὶ τούτων… διεγείρειν ὑμᾶς ἐν ὑπομνήσει». «Δεν θα παύσω», λέγει, «όσο ζω, να σας υπενθυμίζω την κλήση σας. Να σας υπενθυμίζω Ποιος σας κάλεσε και ποιοι πρέπει να είσαστε». Αλλά αυτή η διαρκής υπόμνησις της κλήσεως, πρέπει να γίνεται, αγαπητοί μου, κι από μας. Το βάπτισμά μας ήταν η κλήση μας να γίνομε μέτοχοι της Βασιλείας του Θεού. Ο Κύριος κάποτε κάλεσε τους μαθητάς Του να σωθούν και να γίνουν απόστολοί Του. Έκτοτε, όλους τους ανθρώπους καλεί. Άλλον για να τον αποστείλει και άλλον για να τον διακονήσει. Όλους, όμως, για να μας σώσει. Ας κάνομε, λοιπόν, βεβαίαν αυτήν μας την κλήση και ας πολιτευόμεθα άξια της κλήσεως που μας κάλεσε ο Χριστός.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

• https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_400.mp3

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/

Ἀποσπάσματα ἀπό τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου ΟΡΘΟΔΞΙΑ καί ΠΑΠΙΣΜΟΣ, τοῦ ἀρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος Μπιλάλη, ἐκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», Ἀθῆνα 2014.

Ὁ παπικός θεσμός ἀποδεικνύεται ἀντιβιβλικός, ἀντιπαραδοσιακός καί ἄγνωστος εἰς τήν ζωήν καί τήν ἱστορίαν τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας.

Τό συνοδικόν σύστημα καί ὁ παπικός θεσμός, συγκριτικῶς μελετώμενα, παρουσιάζουν τήν μεγάλην ἐκκλησιολογικήν ἀντίθεσιν μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως.

Ὅταν προδίδεται ἡ ἀλήθεια ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης, τότε πᾶσα ἀπόπειρα ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν καταδικάζεται ἐκ τῶν προτέρων εἰς πλῆρες ναυάγιον.

Ἡ ἀγάπη, ὅταν τίθεται εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῆς σκοπιμότητος καί ὄχι τῆς ὀρθοδόξου ἀληθείας, μεταβάλλεται εἰς κακέκτυπον ἀγάπης, οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουσα μέ τήν «καινήν ἐντολήν» τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀποστολή τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι μία: Νά παραμείνῃ ὁ ἀμετακίνητος δείκτης τῶν ὁρίων τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τά ὁποῖα ἐτέθησαν ἐφάπαξ ὑπό τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς Ἀποστολικῆς Παραδόσεως, τῆς διαφυλαχθείσης ὑπό τῆς ὁμοφώνου μαρτυρίας τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

Ὑπέρ πᾶσαν ἄλλην ἐποχήν, σήμερον, οἱ ἀμέσως ἤ ἐμμέσως θέτοντες εἰς κίνδυνον τήν Ὀρθοδοξίαν διά τῶν φιλοπαπικῶν καί οἰκουμενιστικῶν κηρυγμάτων, εἶναι ἀνάγκη νά ἀκούσουν τό αἰώνιον σάλπισμα τοῦ Ὅρου τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «Μετά πάσης ἀκριβείας ἐρευνήσαντες καί διασκεψάμενοι καί τῷ σκοπῷ τῆς ἀληθείας ἀκολουθήσαντες, οὐδέν ἀφαιροῦμεν, οὐδέν προστίθεμεν, ἀλλά πάντα τά τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας(*) ἀμείωτα διαφυλάττομεν... ἡμεῖς τούς θεσμούς τῶν Πατέρων φυλάττομεν· ἡμεῖς τούς προστιθέντας ἤ ἀφαιροῦντας, ἐκ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας(**) ἀναθεματίζομεν».

-----------------------------------------

Ἐπεξηγηματικές σημειώσεις:

(*) «...πάντα τά τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἀμείωτα διαφυλάττομεν». Δηλαδή, ὅσα ἔχουν ὁρισθεῖ ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους καί τούς Ἁγίους Πατέρες σχετικά μέ τήν Μία , Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, τά διατηροῦμε ἀναλλοίωτα, ὅπως μᾶς παραδόθηκαν.

(**) «ἐκ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἀναθεματίζομεν». Δηλαδή, τούς αἱρετικούς τούς βγάζουμε ἔξω ἀπό τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία. Δέν τούς θεωροῦμε μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἕως ὅτου ἀναγνωρίσουν τήν πλάνη τους καί μετανοήσουν εἰλικρινῶς.

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

ΔΙΩΞΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

Πέμπτη 18 Ἰουνίου 2026

Δικαστικό Μέγαρο Πειραιῶς

Σκουζέ 3-5

2^ος ὄροφος

Αἴθουσα 208

Ὤρα 2 μ.μ.

Ὅσοι πιστοί προσέλθετε!

Εὔχεσθε !

Δόξα σοι ὁ Θεός Τριάς Ἁγία, δόξα σοι !

https://sotiriosnavs.com/dioxi-enantion-moy-apo-ton-mitr-peiraios-serafeim-gia-logoys-orthodoxoy-pisteos/

«Πᾶνος»

Ἐπισκεφθεῖτε καὶ τὸ ἱστολόγιό μας στὸ blogger

https://ethnegersis.blogspot.com/